donderdag 17 augustus 2017

zakjes

Op de balie van de dorpsbieb lagen altijd een paar stapeltjes opruimzakjes voor honden. Wel zo gemakkelijk, om een voorraad te hebben. Natuurlijk kan ik een zakje uit een automaat peuteren. Maar niet altijd draait Merle haar bolus vlak bij zo'n automaat. Dus zit er in elke jaszak en de fietstas standaard een zakje.
Nu stopte de bieb er mee. Heel jammer voor een fervente lezer. Maar ook mijn mogelijkheid om een voorraad zakjes te hebben was weg. Dus vroeg ik bij de nieuwgekomen dierenartsenpraktijk, of zij het verstrekken van zakjes wilden overnemen. De assistente vond het een goed idee. Maar vroeg mij contact op te nemen met de gemeente voor toestemming en de bevoorrading te regelen.
Logisch, dat ze daar geen tijd voor hadden. Vijf telefoontjes later langs verschillende ambtenaren trof ik vanochtend de juiste meneer. Het is geregeld. De dierenarts krijgt een doos met zakjes. En de hondeneigenaren kunnen weer een voorraad in huis hebben. Nu hopen, dat het ook wat schoner wordt in het dorp.

maandag 14 augustus 2017

schone was

Wat is dat toch prettig om in een net verschoond bed te stappen. De lakens zijn glad en hebben een vage geur van wasmiddel. Ik kan me dan behaaglijk schurken.
Jaren terug las ik op een blog, dat je zelf wasmiddel kunt maken van Marseillezeep. Het beviel me goed en sindsdien ben ik verslingerd aan die subtiele zeep-geur. Ooit kocht ik in Frankrijk een fles wasmiddel gebaseerd op Marseillezeep. Daar was het luchtje kunstmatig aangedikt. Maar toch wel lekker.

 
Mijn wasmiddel raakte op en ik maakte weer een voorraad. Ik gebruik de heksenblubber ook om badcel en toilet mee schoon te maken.  Het blok zeep doet dienst als vlekken-invetter.
Dat zeepluchtje heb ik ook als geur in mijn lampe Berger. 90% neutrale vloeistof en een scheutje met wasmiddel-geur. Als ik de lamp brand is het net, alsof er een mand schone was staat. Na een klein half uur is alle geur van Merle verdwenen. Op zulke momenten is een "goede neus" een plezierig zintuig.
 
 

zaterdag 12 augustus 2017

vroeger

Vrijdagavond ging de telefoon. '" Zijn jullie thuis morgen?" Het was een vriendin van heel vroeger. Meer dan 50 jaar geleden studeerden we  en hebben zelfs een jaar samen op een etage gewoond. Ze moest in Zeeland zijn. Het was zeker tien jaar geleden, dat we elkaar zagen.
Door de telefoon klonk haar stem nog net als vroeger. Maar ik besefte, dat bij het openen van de deur, twee 70+ vrouwen elkaar zouden zien. Dat is dan altijd een schok voor me. Omdat mijn binnenkant dat niet zo voelt.
Het was leuk bijpraten tijdens de lunch. Haar man kende ik ook uit die tijd. Ze hadden toen verkering en hij kwam regelmatig langs bij ons. Ondanks dat het contact sporadisch is, verliep ook het gesprek als vroeger. Ik snap, dat we toen voldoende gezamenlijk hadden, om zonder conflicten te kunnen samenwonen.
Lucy had vlak bij ons huis een boom met pruimen gezien. Enorme hoeveelheden op de stoep. "Zullen we er gaan halen? "stelde ze voor. Dat deden we. Helaas kon ik er pas vanochtend een taart van maken. Maar als ik een stuk neem, denk ik meteen weer terug aan een plezierig moment.


woensdag 9 augustus 2017

de dammen

Gisteren reden we weer een keertje naar Brielle. Om een kopje thee te drinken bij mijn oude tantetje. Het is altijd een mooie rit over de dammen. Deze keer met prachtige luchten en een zee zo blauw. Het viel me op, dat er niet eens veel toeristen waren aan het strand.
We haalden in de auto nog herinneringen op aan vroeger. Toen we met de motor richting Brielle reden. Over de Zeelandbrug en dan met het veerpontje bij Hekelingen mee. Als ik in die tijd met de trein naar mijn ouders ging, duurde dat wel drie en een half uur. Over Rotterdam en met de bus verder.
Wat een verbetering was het, toen er een buslijn kwam over de dammen. Middelburg-Brielle was ineens maar twee uur reizen. Ik heb die rit vaak gemaakt. Soms het hondje mee, netjes onder de bank. Eerst naar mijn ouders. Toen die er niet meer waren, ging ik elke schoolvakantie een nachtje naar een oom en tante. Om ook de rest van de mensen uit mijn jeugd te bezoeken.
Nu is van iedereen alleen mijn tante  van 91 jaar nog over. Zij is de laatste herinneringenschakel met mijn jeugd. Daarom is het zo gezellig praten met haar. We hebben beiden een schat aan herinneringen.

dinsdag 8 augustus 2017

regen


Terwijl ik door het dorp fietste, keek ik naar de voortuintjes. Hier hebben nog redelijk veel mensen een voortuin, die regen opzuigt. Een enkele betegelde tuin is nodig, om de auto te kunnen parkeren. Nu is het ook zo, dat er zelden hele straten blank staan, na een zware langdurige regenbui.
De suggesties over een tegeltax vind ik de omgekeerde wereld. Echt Nederlands, om te bestraffen. Jaren geleden besefte men toch niet het belang van gras of aarde voor de afvoer van hemelwater. Toen waren er argumenten over de nadelen van tegels en steentjes voor de vogelpopulatie. Maar nu een hoosbui vaker voorkomt, moet er ineens bestraft worden voor eerdere tuinmode.
Ooit zag ik in een programma de omgekeerde positieve aanpak. Straatbewoners werd om medewerking gevraagd. Men kon advies en hulp krijgen. Veel mensen verwijderden een stel tegels. Het hielp, de straat stond minder vaak blank.
Wij hebben een derde van de tuin met tegels. Soms staat het plaatsje blank. Maar een kwartiertje later is het water opgezogen door de aarde en het grasveld.
Ik ben benieuwd, hoe gemeenten het probleem van het soms vele hemelwater gaan oplossen. Wij wonen gelukkig in de Dijkstraat, een hooggelegen straat.

zaterdag 5 augustus 2017

binnen

Het was echt binnen-weer gisterenochtend. Ik had nog droog de eerste ronde met de hond gedaan. Daarna ging het regenen. Het voelde al als nazomer.
Een mooie gelegenheid om een klusje aan te pakken. Mijn man draagt heel wijde "slaap-dingen". Zo noemen wij ze. Van een flanellen laken maak ik pyjamajassen. Het is tegenwoordig nog niet zo gemakkelijk een goede kwaliteit flanel te vinden

 
Ik maakte de tafel leeg en ging knippen. Twee slaap-dingen uit één groot laken. Op de achtergrond zongen Ida Goodman en anderen hun churchsongs. Het was net een gezellig atelier.
 
 
Maar toen brak de zon door en verhuisde ik naar de tuin. Er komen nog genoeg regendagen om binnen-klusjes te doen.

vrijdag 4 augustus 2017

groente



Deze week las ik achter elkaar twee boeken met tegengestelde visie. De ene over paleo-voeding ,de ander een enthousiaste oproep tot veganisme. Beiden claimden gezondheidswinst. Zelfs verbetering bij diabetes. Ook haalde elke schrijver een aantal wetenschappelijke onderzoeken aan, om zijn visie te onderbouwen. De tegenstelling tussen, wat juist gezond is om te eten,was groot bij die twee boeken.
Eén standpunt was gemeenschappelijk. Het belang van groenten en fruit eten. Bij de sterke genezings-verhalen uit beide kampen kwam naar voren,dat de mensen meer groenten en fruit aten en bewerkte voeding schrapten..
Zelf schaar ik me niet achter één van deze uitersten. Ik heb bewondering voor veganisten. Een probeerde paleo te eten, maar miste na een paar weken die enkele boterham en de peulvruchten te veel.
Wel vermoed ik, dat veel groente en fruit misschien voor een groot deel verantwoordelijk is voor al die gezondheidswinst. Zelf eet ik ook veel groenten,zowel bij de lunch, als het avondeten. Heerlijk! Iedere week komt een krat vol lekkers van de internet-boer. En in de zomer heb ik ook nog wat groenvoer en tomaten in de tuin.
Groenten in de vroege ochtend smaakt me niet zo.Vanochtend at ik bij het ontbijt het restje van de lekkerste aardbeien van zeeland.



woensdag 2 augustus 2017

kleding

Op een blog las ik een tijd geleden over het boek "tot op de draad". Het boek kwam gisteren binnen.Een verhaal over kleding in vroegere tijden. De kwaliteit van de stof. Het vermaken en repareren. En hoe duur kleding was. Arme mensen konden zich geen nieuwe kleding veroorloven en moesten het doen met soms slecht passende kleren van "de bedeling".
Ik heb nooit geweten, dat er in de middeleeuwen al een levendige handel in tweedehands textiel bestond. Die soms, doordat het van overleden zieke mensen was, besmetting met b.v pokken veroorzaakten. Nu snap ik de handel van de vroegere serie "stiefbeen en zoon" van tv.
Wat een verschil met de huidige China-shirtjes. Die koop je voor weinig geld en ze gaan niet lang mee. Maar dat is ook meestal niet de bedoeling.
Ik realiseerde me ,dat zuinig zijn met kleding ook speelde in mijn jeugd. Vlak na de oorlog waren er weinig stoffen. Mijn moeder naaide baby-hemdjes uit goede stukken ondergoed van mijn opa. Ik had zelfs een jasje van een nieuw hemd van hem
 
 
Ook in later jaren werd er kinderkleding uit de goede stukken van jassen of broeken gemaakt. Ik had een jas van de voorpanden van een van achter versleten jas van mijn vader.
 


Als in de herfst bleek, dat we veel gegroeid waren in de zomer, maakte mijn moeder de mouwen en panden van bestaande truien langer. Binnen de familie circuleerde ook kleren. Soms kwam er een doos van net iets oudere nichtjes. Dat paste mijn zus en mij. De kleding van mijn broertje werd weer weggegeven.
Wat een verschil met nu. Ik weet wel, dat we heel blij waren met iets nieuws.
Tegenwoordig is langer doen met kleding, of een tweede leven gunnen weer in. Maar vaker uit milieu overweging. Ik snuffel ook regelmatig in kringloopwinkels. Dan ben ik blij met een vondst.Maar gelukkig is het niet de enige manier om aan kleding te komen. Het mag, maar moet niet
 
 

maandag 31 juli 2017

Sissi

 
 
"Ga je naar Sissi kijken?"vroeg mijn man. Alle drie de films waren gisteren op tv. Maar nee,dat is uit een te ver verleden. Bovendien heb ik de films een paar keer gezien.
Toen ik zo'n jaar of twaalf was, draaide de eerste Sissi-film in den Briel. Schitterend vond ik het. Ik was fan van Romy Schneider. In die tijd betekende dat plaatjes sparen en in een schrift plakken. Er werden tijdschriften bij tantes doorgespit, op zoek naar afbeeldingen van Romy .
De tweede film draaide alleen op tweede paasdag. En daar mocht ik van mijn vader niet naar toe. Weer een conflict over godsdienst, dat mijn voornemen versterkte om later dat alles achter me te laten.
Gelukkig heb ik nog wel het derde deel van het Sissi-verhaal kunnen zien. En ooit een paar jaar later kon ik op tv de gemiste aflevering zien.
Andere films van Romy Schneider zag ik ook. De tranen stonden in mijn ogen bij het eind van "wen die weise Flieder..."Toch hadden ze niet die glans van de mooie kostuumdrama's
De bewondering voor Romy zakte.  In de media bleef ik de berichten over haar volgen. Die vrouw heeft het niet gemakkelijk gehad.

zondag 30 juli 2017

van verre landen

De laatste tijd zijn er weer documentaires over verre landen op tv. RTL-Z toonde een voettocht langs de Nijl. Schitterende beelden en de opvallende gastvrijheid van de vaak arme mensen in de kleine dorpjes.
Dezelfde wandelaar, Levison Wood heeft ook een tocht door de Himalaya's gemaakt. Die afleveringen moet ik nog bekijken. Het lijkt me ook heel mooi. Zijn laatste tocht is door Zuid-Amerika. Ik zal de tv gids in de gaten houden.
Ook een aangenaam zomerprogramma vind ik "van Ninevè  tot Nazareth" over vergeten volken in die door oorlog getroffen streken. Wat een sterke mensen. Zoveel geweld meemaken en familie kwijtraken en dan toch weer opnieuw opbouwen.
Gisterenmiddag begon het te kletteren. Ik zette de tv aan en was in gedachten in Egypte. Voelde mee met de vele blaren op de voeten en het enthousiasme bij het bereiken van de Middellandse zee, het eindpunt van de wandeling.
Om vervolgens toen het droog werd mijn eigen kleine wandelingetje aan het kanaal te gaan maken.
 
 
 
 
 

vrijdag 28 juli 2017

lekkers

Wat heb ik een overvloed aan fruit en groente in huis. Zekers, als ik van alle kanten iets krijg. De ene buurvrouw gaf een courgette. De andere een zak vol pruimen. Nummer drie had gelukkig een recept van pruimentaart.
 
 
De pruimen-buuf kwam koffiedrinken en taart proeven. Die van het recept bracht ik twee stukjes. Want het wordt teveel voor mij. Mijn man is tijdelijk op het Atkins dieet en eet vrijwel geen koolhydraten.
 
 
Iedere ochtend braad ik een pannetje kip of vleessnacks voor de dieet-eter. De buur-perro ruikt dat en komt meteen bedelen. Ik laat me snel verleiden door dat lieve koppie
 
 
Een stuk courgette verdween in een soepje. Ook dan blijft het buurhondje trouw aan mijn voeten liggen. Merle heeft geleerd, wat "op"betekent. Voor een Spaanse straat-pup is dat moeilijker, denk ik.
Straks komt de krat met levensmiddelen voor de nieuwe week. Wat hebben we het toch goed.
 
 

dinsdag 25 juli 2017

ruisen

Met deze stevige wind en de bomen vol blad ruist het aan het kanaal. Het geluid overstemt een deel van de verkeersgeluiden. Ik zat op mijn mijmerboom naar het ruisen te luisteren. En moest denken aan een stukje uit "de alchemist" van Coello. Daar fantaseert de hoofdpersoon .waar de wind vandaan komt en wat die meebrengt. Hier kwam die deels over zee, maar dat rook ik niet meer.
 

Ook in de tuin zwiepten de takken. Ik wilde de uitlopers van de druif knippen. Die slingerden zich over het schuurdakje. Het was moeilijk, die bewegende slierten te pakken te krijgen.
De regen heeft het vergelende gras weer helemaal opgefleurd . Die kleine buur-perro wil nog wel eens een plasje doen hier. En Merle doet dan niet onder. Daar moeten emmers water over,anders wordt het weer geel.
Zo'n niet-tuin-zit-dag is ook wel eens prettig. Binnen is er van alles te doen en te lezen. Er zijn bramen rijp, dat wordt een smoothie. Vanochtend vertelde een buurvrouw over een lekker fruit-taart-deegje. Dat ga ik ook eens proberen.
Zo is er altijd wel iets te scharrelen.
 
 
 

zondag 23 juli 2017

kefir korrels

 
 
Een enkele keer zet ik iets op de facebook-groep "ik geef weg Walcheren". Aan loten begin ik niet. De eerste, die reageert kan het spul komen halen. Tot nu toe liep dat voorspoedig.
Van de buurvrouw hoorde ik, dat mensen soms een tijd afspreken om iets op te halen. En dan vervolgens niet komen opdagen.
Met het aanbieden van de kefir korrels had ik hetzelfde. 5 mensen reageerden enthousiast. De eerste kon meteen de korrels ophalen en deed dat ook. De volgende mensen had ik bericht gestuurd, dat het wel even duurde, voor mijn korrels weer aangegroeid waren.
Ik had afgelopen week een potje korrels klaar staan. Nummer twee gaf ik een berichtje, geen antwoord. Met nummer drie en vier ging het precies zo. Nummer vijf had aangegeven pas in september kefir te gaan maken i.v.m. de vakantie.
Ik vraag me dan af, wat er speelt. Zijn mensen zo dol op gratis spullen, dat ze impulsief reageren en vervolgens het verlangen weg is? Zeker als je de deur uit moet, om iets op te halen.
Onze ervaring is, dat zelf bij verkoop via internet je soms voor niets op iemand zit te wachten. Die toezegt te komen kijken op een bepaalde tijd en ook niets meer van zich laat horen. Misschien ben ik ouderwets, Maar op zo'n manier doe ik geen zaken en haal ik zeker geen gratis spulletjes op.

donderdag 20 juli 2017

konijn

 
 
De dierenarts constateerde geen verontrustende dingen bij Merle. Ik heb wel iets geleerd. Dacht ik ,dat niet eten bij diarree goed was, het blijkt, dat de hond juist kleine beetjes had moeten eten. Ik kreeg stop-pillen mee. En de mevrouw wilde voor alle zekerheid de ontlasting controleren op giardia, een parasiet. Die schijnt op de uitlaatplaatsen in het dorp veel voor te komen. Ik wist niet, dat mensen ook besmet kunnen worden. Zelfs via de vacht van de hond.
De pillen en het eten werkten goed. Geen borrelbuik, maar ook geen ontlasting meer gisteren. Nu lukt het me niet , om voor het weekend nog van drie verschillende bolussen een beetje in een potje te doen.Ik laat de test maar zitten. Mocht Merle de komende tijd nog eens diarree krijgen, dan verzamel ik meteen de monsters voor de test. Want bij besmetting met die parasiet komen de klachten terug. Ik denk, dat de hond nu in orde blijft.
Vanochtend bij het fietsen begon Merle ineens te rennen. In de verte zag ik iets liggen. Een grote brul bracht haar weer terug. Het was een dood konijn. Ik moest heel streng zijn en haar af zetten. Na die darmproblemen wil ik niet dat er gesnuffeld wordt of een hap genomen van een misschien ziek konijn.
Gelukkig heb ik altijd een plastic zak bij me. Zorgvuldig deed ik het konijn er in. Op weg naar een vuilnisbak had ik een hond met de snuit bij de zak lopen. Thuis heb ik goed mijn handen gewassen. Ik ben altijd wat huiverig voor dode dieren.
 

woensdag 19 juli 2017

bot

Er is een bot-en stokjesnijd tussen Merle en de buur-perro. Onze hond sluipt hun tuin in,om een botje te stelen. Die kleine komt later bij ons en pakt het ongezien weer terug.
Nu had de buurvrouw Merle een groot wit bot gegeven. Maar door die voedselnijd is ze sneller gaan kluiven en eten, dan anders. Dat had ik niet in de gaten. Normaal krijgt ze alleen soepbotten. Het resultaat was diarree maandagavond.
Vasten en kruidenpilletjes helpen niet. Nog steeds is Merle aan de dunne. Het lijkt wel een "verkoudheid"van het darmslijmvlies.In de nachten wilde ze zelf in de tuin slapen. Gelukkig maar, want dat is prettiger opruimen dan plekken in huis. Ze drink wel en is gewoon levendig.
Toch bel ik straks de dierenarts. Het duurt me te lang ,zonder enige verbetering. Dan maar een keer een chemisch middel. Ik hoop,dat ik vandaag terecht kan.
 
 

zaterdag 15 juli 2017

toen en nu

Bladerend door een fotoalbum, kwam ik er een paar van mijn internaat-tijd tegen. Nauwelijks 17 jaar oud begon ik aan mijn opleiding N-XX. Vanuit een klein Brielle naar het grote den Haag. De studie was boeiend, de medeleerlingen aardig. Maar allemaal een paar jaar ouder. Wat heb ik een heimwee gehad in het begin. Ik telde de dagen tot het weer weekend was en ik even "naar huis"kon.
 
 
Ik sloot vriendschap met de oudste uit de groep. We scheelden zes jaar. Hadden het heimwee gemeen, maar ook veel andere eigenschappen. Soms ging ze wel eens met mij mee naar huis. Ruth woonde met haar zus op een paar kamertjes. Daar kwam ik graag, vanwege de gezelligheid.
Meer dan 50 jaar later, kwam er deze week in de ochtend een chat via Facebook. Ruth kon niet slapen. We "spraken" even. Ze had verdriet door het overlijden van een pleegkind. In het weekend bel ik gratis naar Suriname. Dus ging het gesprek gisteren verder. Het is altijd fijn, haar te spreken. Er is in al die jaren eigenlijk niets veranderd. Alleen de afstand.

mini-moestuin

Met belangstelling lees ik over mensen met een echte moestuin. Ik weet, dat het veel werk is. Maar dat je niet verser kunt eten.
Oppervlakte, energie en een gravende hond laten mijn moestuin-gedachten dromen blijven. Ik heb er een mini-versie van gemaakt. Zo kan ik 's avonds genietend door de tuin lopen. Kijkend naar alles, dat groeit. Zon, regen en geen zware storm zijn voorwaarde voor goede oogst en lekker eten.
 
 
De druiven zie ik gewoon groeien. Dat wordt uitdelen in september.
 
 
De oude peer heeft ook dit jaar een paar vruchten. Het is een heerlijk ras.
 
 
Tomatensalade, soep of saus kan ik straks niet meer zien.
 
 
Van de braam heb ik al een paar rijpe vruchtjes gegeten. De geleisuiker en potjes staan klaar. Ik ben geen jam eter, maar maak het voor anderen. In een smoothie vind ik bramen heerlijk.
Verder heb ik een aantal oude teiltjes met verschillende soorten groenvoer. Ze doen het goed. Behalve de door Maarten 't Hart aanbevolen spinazie. Die wil voor het tweede jaar niet. Misschien niet geschikt voor een bak? Dit jaar had ik een emmer met stengel-ui, heerlijk in een salade. En ook de courgette gaf vrucht, ondanks het slakkenbezoek.
Ik kan genieten van het gepruts op de vierkante meter. En voor de tweede keer met het opeten .
 
 
 
 

dinsdag 11 juli 2017

uitdruipen

 
 


Na het verhaal van de weerman had ik gisterenavond mijn regenpak al klaar gelegd. Het was wel even wennen, die gestage regen. Vannacht was er zoveel gevallen, dat een hardrijdende auto golven van wel een halve meter maakte.Gelukkig fietste ik vlak tegen de huizen aan en werd niet overspoeld. 
De ronde kortte ik maar in. Met al die druppels op mijn bril, zie ik minder. Maar Merle heeft nergens last van.
Thuis gekomen moet ik dan heel snel een handdoek pakken. Anders schudt de hond zichzelf wel droog. Merle in de stoel, het regenpak uitdruipend in de badcel en een lekker ontbijtje bij een klein lampje. Het voelde als herfst.
Gepensioneerd zijn heeft zijn voordeel. Apotheek,boodschappen, het kan allemaal wachten tot het droog is. Alleen moet ik naar Middelburg, terwijl het regengebied nog niet weg is. Dan maar met de paraplu en de trein.
 
 

zaterdag 8 juli 2017

zomer

Wat een heerlijk koele zomerochtend. Het kanaal was rimpelloos. Er fietsten ons een paar lichtelijk aangeschoten jongens tegemoet. Die groetten met een luidruchtig "goedemorgen mevrouw". Gelukkig was Merle net aan het snuffelen en hoefde ze niet te reageren.
Gisteren reed ik door de polders. Aan de ene kant geel koren en op de andere akker het groen van uien. Een prachtig gezicht. Ik herinnerde me het "uien trekken" op 12-jarige leeftijd. Voor een gulden per dag en thuiskomen als één grote stinkende ui.
Ik kan me verbazen over mensen met een grote geheugenlade met negatief gekleurde herinneringen. Die lade wordt elk gesprek weer opengetrokken en de gebeurtenissen  opnieuw gepresenteerd. Zo kleurt iemand haar dag en ook het moment van bezoek.
Ik denk al luisterend wel eens "Heb ik drie keer gehoord" of "Zei je een jaar geleden ook al". Wetend dat er (nog?)geen mogelijkheid is een andere "bril" voor te stellen. Dan is het heerlijk om door de polders weer terug te fietsen.
Ik hoor trippelpootjes. De buurhond komt goedemorgen wensen.
 
 

vrijdag 7 juli 2017

bezoek

Regelmatig krijgen we bezoek van de buurhond. We horen getrippel en daar komt ze de keuken binnen. Kijkend of ze welkom is. Natuurlijk is het leuk. Soms zitten we 's avonds tv te kijken en dan komt die kleine nog even buurten.
Ze wordt langzamerhand vrijer in ons huis. Gisteren rook ze waarschijnlijk vanuit haar tuin de geur van kip. En ja hoor, de neus achterna. Thuis moet ze met koken in haar mand. Hier loopt ze bij het gasstel te snuffelen. Ik moet er nog iets op bedenken. Af zetten misschien.
Toen kreeg ik even iets van de straatfik,die ze was te zien. Ze rook in de hoek van Merle's etensbak en begon die lege bak toch helemaal uit te likken. Die goeiige Merle stond er gewoon bij te kijken.
Omgekeerd moet Merle bij Kyra thuis niet in de buurt van haar bak, bench of speelgoed komen. Dan gromt die kleine zachtjes. Dat wordt haar afgeleerd. Want vroeg of laat zie ik Merle nog een keer flink corrigeren.
 
 

dinsdag 4 juli 2017

schoonmaken

Na de middagthee zat ik even met de ogen dicht. Ineens hoorde ik een geluidje. Daar hipte het merelmannetje al een eind de keuken in. Ik stond voorzichtig op, om hem richting open deur te jagen. Maar nee, hij raakte in paniek en vloog naar het kruidenplankje tegen het raam. Gelukkig stonden er geen plantjes.
Het beestje was helemaal in paniek. Botste steeds tegen het raam. Merle was geschrokken van die herrie en sloop naar buiten. Gelukkig ,één angstaanjagende factor minder.
Ik probeerde een soort klein-duimpje spoor te leggen van brokjes. Maar nee, de vogel bleef tegen het raam fladderen.
Uiteindelijk besloot ik er een handdoek over te gooien. Pas na vier keer lukte dat en kon ik de merel buiten zetten.
Er waren flink wat flatsen gevallen, dus ik kon opruimen. Merle en de buurhond ontfermden zich over het brokjesspoor.Ik hoop,dat de vogel voorlopig niet meer naar binnen durft.
 

 

maandag 3 juli 2017

spijt

 
 
Vrijdagmiddag stond er op een vreemde plaats op de kade een meisjesfiets geparkeerd. Ik kreeg het gevoel, dat die fiets gestolen was, of dat er bij het zwemmen een meisje gepest was. Maar ik durfde de fiets nog niet veilig weg te zetten. Er kon ook iemand met de trein mee zijn.
Zaterdagmiddag stond de fiets er nog "Veilig wegzetten op de terugweg" nam ik me voor. Maar op weg naar huis liep ik met een aantal mensen en hun honden op. En vergat de fiets.
Daar heb ik nu spijt van. Gisterenmiddag lag het fietsje in het kanaal. Gewoon "leuk doen" en een fiets in het water gooien. Dat gebeurt wel eens meer.
Denkend aan een kind, dat haar fiets kwijt is, heb ik nog één ding geprobeerd. In een advertentie op een Zeeuwse verkoopsite bij de rubriek fietsen het verhaal gemeld. Heel misschien wordt het gelezen, door iemand die het meisje kent.

zaterdag 1 juli 2017

regen

Het was nog schemer, toen ik wakker werd. De regen tikte op het dak. Een milde bui. Goed voor alles,wat groeit.
Met regenpak aan deed ik een ronde. We kwamen helemaal niemand tegen. De hond vind regen niet erg. Mollen graven, achter vogels aan en rennen, het was gewoon het ochtendritueel.
Eenmaal thuis was het nog steeds donker. Ik deed een kaarsje aan, maakte een lekker ontbijt en zat te genieten van de stilte. Langzaam begon de keuken naar stoofvlees te ruiken. Dat riblapje had ik bewaard tot een koelere dag. Zoals vandaag.
Er staan geen speciale klusjes op het programma. Ik kijk wel, wat ik ga doen. Misschien iets nuttigs of gewoon lekker lezen.
 
 

donderdag 29 juni 2017

fruit

Wat is er heerlijk fruit in deze tijd van het jaar. Eerder deze week was ik bij de grootgrutter. Er waren kersen in de aanbieding per twee dozen. Dat durfde ik niet aan, want niet altijd zijn ze smakelijk.
Eenmaal aan het eten had ik spijt van mijn ene doos. De buurvrouw had hetzelfde gedaan. Ook niet de volle aanbieding gekocht.
 Dus stapte ik vanochtend op de fiets om naast wat andere boodschappen voor hiernaast en ons een doos kersen te kopen. De buurvrouw had gisteren goedkope bessen gescoord en die kreeg ik weer. Zo vliegen de vitamines naar binnen.
Al fietsend in een milde regenbui realiseerde ik me mijn rijkdom. Zo maar allerlei fruit kunnen kopen en daar van genieten. Ik kwam thuis met een tas vol kleurrijk lekkers. Broccoli, wortel, bleekselderij en champignons. Met de bak boodschappen die morgen komt, wordt het een hele groenten-week.
 

plaatje van internet.

 

maandag 26 juni 2017

buur-perro

De buurvrouw heeft haar hondje. Een Spaanse rescue pup van 8 mnd. Ik ging mee bij de kennismaking en later met het ophalen. Het is een slim lief teefje,dat in haar opvang gezin in Nederland al heel veel geleerd heeft.
De kennismaking tussen Merle en de perro verliep goed. Ze accepteren elkaar, al is het (nog) geen dikke vriendschap. Die kleine laat zich het kaas niet van het brood eten. Gromt zachtjes, als Merle haar botje wil afpakken.
Merle is gek van de buurvrouw en begroet haar altijd met overweldigend enthousiasme. Poten op de schouders en een lik. De perro reageerde van "he,wacht even, die vrouw is van mij". En Merle dimde haar gedrag.
Het is ontzettend leuk,de ontwikkelingen mee te maken. Loopt die kleine nu nog aan de riem aan de dijk, volgende week kunnen groot en klein samen spelen.
 
 

zondag 25 juni 2017

boeken

 
 
Weer las ik ergens over een boek en reserveerde het. "het boek van vreugde". Een verslag van de ontmoeting en dagen lange gesprekken tussen Desmond Tutu en de Dalai Lama. Een vreugde om te lezen.
Wat een wijsheid en humor ontstaat er dan bij de interactie tussen die beide oude mannen. Elk met een veelbewogen leven en door studie, meditatie en reflectie begrip van het menselijk functioneren. Ik zit met een glimlach te lezen. En leer weer veel.
Het lezen van boeken zal moeilijker worden voor me. Deze week hoorde ik van een bibliothecaresse, dat reserveren en afhalen bij het nieuwe leenpunt in het dorp niet meer kan na de zomer. Dan moet ik daarvoor naar Middelburg en Vlissingen.
Daar heb ik niet altijd de energie voor. Misschien de trein pakken? De bieb ligt vlak naast het station.In ieder geval heb ik meteen een "brand-mail"gestuurd naar het bestuur van de bibliotheken. Of men wel besefte, dat een kleine groep minder mobiele mensen uit het dorp verstoken zijn van boeken.
Deze week koop ik wel een bedank-kaart voor het personeel van de bibliotheek. Zij zijn altijd behulpzaam en vriendelijk geweest. Ik zal de gesprekjes met hen missen
 
 
 
 
 
 
 

donderdag 22 juni 2017

koelte

 
 
Zo'n uurtje geleden begon het te rommelen. De lucht werd donker. Er kwam een kleine onweersbui aan. Aan het begin van de middag was er al een exemplaar verderop gepasseerd. En voelden we hier de koele windvlagen.
Wat is dat aangenaam. Het begon te regenen en met de druppels kwam koelte. En de geur van natte aarde. Mijn man zat droog onder het afdak van zijn koffie en de temperatuur te genieten.
Ik zie ook meteen planten met slappe bladeren opfleuren. Natuurlijk zijn deze druppels er maar eentje op de gloeiende plaat van dagen lang droog en heet weer. Maar toch, het is iets. Ik hoop, dat op het vergeelde grasveld het begin van nieuwe grassprietjes gaat groeien.
Vannacht zocht ik ook de koelte. Ik kan redelijk goed slapen aan het begin van een hete nacht. Maar boven de 30 gr wordt zweterig. Ik besloot een poosje buiten te gaan zitten.
Met een kopje thee knapte ik helemaal op. Ik had geen lampen aan gedaan en zat bij het licht van de zonnepeertjes van de buren te genieten. Als er geen muggen bestonden, zou ik best buiten willen slapen.

dinsdag 20 juni 2017

verschil

Mijn schoonfamilie heeft al jaren een huisje in de Achterhoek. Nog nooit is daar bij hen of de andere mensen ingebroken . Ooit heeft er een winter een zwerver in één van de huisjes geslapen. En alle sterke drank opgemaakt. Maar verder is het daar veilig.
 
 

Wat een verschil met mijn vriendin in Suriname. Ik chatte vanochtend met haar. Ook al jaren heeft ze een zelfgebouwd huisje in de jungle. Met een lap grond, waar ze van alles verbouwt. Na haar pensionering. woonde ze voornamelijk daar. Het is haar lust en haar leven.
Tot anderhalf jaar geleden haar man een hersenbloeding kreeg en gedeeltelijk verlamd in een rolstoel kwam. Gelukkig knapte haar man een beetje op. Een aantal keren zijn ze weer naar boitie geweest.
Familie hielp het huisje aan te passen. Van haar spaargeld kocht ze zonnepanelen. Het zag er veelbelovend uit.
Tot ze vorige week na doktersbezoek in de stad terugreden. Het hele huis leeggeroofd. Zonnepanelen, vriezertje, tractor en gereedschap. Kleding en beddengoed, potten en pannen. Werkelijk niets meer over.
Ik vind het vreselijk voor haar. Alles nieuwkopen gaat niet meer. Bovendien kunnen de dieven terugkomen. Haar oppasser zat meer in de kroeg, dan dat hij op huis en terrein lette. Waarschijnlijk is dit het einde van een leven in de natuur.
Wat wonen wij dan in een relatief veilig land. Natuurlijk wordt hier ingebroken. Maar dan pakt men meestal duur spul mee. En niet echt alles.

zondag 18 juni 2017

ochtend

 
 
Soms heb ik nachten, dat ik wel goed slaap. Maar helaas rond half vijf wakker ben en blijf. Dat is te kort.Al een paar keer ging na een uurtje liggen maar met de hond fietsen. Zo ook vanochtend. Heerlijk koel, een duivenconcert ,de zon nog maar net op en spiegelglad water.
 

Ik kom langs een ruig stukje met berenklauw. Bij het zien van die grote bloemen voel ik me duimelijntje uit het sprookje. Het klopt niet gevoelsmatig, een bloem zo hoog.
Voor Merle waren er mollen, vogels en zowaar een konijntje. Zij ook haar pleziertje.
Na een warm ontbijt ga ik meestal nog terug naar bed. En door die warmte lukt het me dan wel,nog eventjes te slapen.
Nu is het 's zondags stil. De stoelen staan in de schaduw. Dit wordt vast een lome dag

donderdag 15 juni 2017

hondjes

De afgelopen dagen gebeurde er veel rond hondjes. De buurvrouw dacht al een tijdje over een hondje. Ze zag een leuke rescue  pup van 8 mnd. Gisteren ging ze kijken en ik ging mee voor een objectiever oordeel.
Wat was dat leuk, om zo'n wederzijdse klik te zien gebeuren. Het was een lief, rustig en al opgevoed teefje. Blaft niet veel, wel wat onderdanig en goed in de omgang met andere honden en katten. Aanhankelijk liet ze zich aaien door de buurvrouw. Die op haar beurt meteen weg was van het hondje. Volgende week komt ze. Ik ben benieuwd naar de vriendschap met Merle.
 
 
Vanmiddag is de smurf weer gekomen. Hij blijft een nachtje logeren. Met dit warme weer liggen beide honden loom te slapen. Ik ben benieuwd, of ik die kleine morgen mee naar de dijk krijg. Hij stribbelt zo tegen met het lopen met een ander. Vanavond doe ik maar gewoon een klein sanitair rondje met opruimzakjes. Meesleuren komt morgen wel.

dinsdag 13 juni 2017

Mounirs Marokko

Met veel plezier kijk ik naar de serie "Mounirs Marokko" Een jonge kok, geboren in Marokko, rijdt op de motor door Marokko. De route, die hij als kind in de zomervakantie aflegde bij familiebezoek. Nu stopt hij overal en praat met allerlei mensen, ook familie. Hij leert  gerechten klaarmaken op de traditionele manier. En neemt een kijkje bij kleine bedrijfjes, die levensmiddelen produceren. Heel boeiend allemaal.
De vriendelijkheid en behulpzaamheid van de mensen valt op. Ook het respect van Mounir voor oudere mensen. Wat een verschil met de zakelijker manier van omgaan met elkaar hier.
 

Iedere keer, als ik Mounir op zijn motor zie wegrijden, denk ik aan een vakantie van heel vroeger. Op twee oude Adlers reden wij met zwager en schoonzus  een eind Marokko in. Van Melilla naar Figuig. Door een uitgestorven landschap. Toeristen kwamen daar nauwelijks in die tijd.
Ook wij werden gastvrij onthaald. Mensen hielpen spontaan. In Figuig vroegen we het dorpshoofd, waar we de tent mochten opzetten. We konden gewoon in de raadzaal bivakkeren. De dochter van het dorpshoofd kwam thee en hapjes brengen. Geweldig.
Er was daar een waterreservoir,waar de jongentjes zwommen. Zij deden dat op zijn "hondjes", gewoon zichzelf geleerd om zich voort te bewegen. Toen we na zes dagen vertrokken, had bijna iedereen van mijn man en zijn broer de crawlslag geleerd. Want dat ging sneller.
Uit de documentaire blijkt, dat er in al die jaren nog veel onveranderd is gebleven
 

 

zondag 11 juni 2017

troosprijs en op bezoek

Man en Merle zijn vannacht thuisgekomen. De hond vervalt dan meteen in gewoontegedrag.. Ik met uitlaten ook. Vanochtend fietste ik langs het water. Merle moest overal ruiken, welke hond langs geweest was. Zoals ze op de boerderij naar hertensporen zocht.
 

Maar hier geen hert, als troostprijs voor een jachthond wel een konijntje. Het diertje verdween onder een afrastering en Merle kwam weer netjes terug.
Er was wel een wonderlijke verandering. Tussen onze tuin en die van Merle's favoriete buurvrouw was een klein gaatje in het gaas. Koppie van Merle er door en hapkluif er in. Helaas moest afgelopen week het oude poesje van hiernaast inslapen. De buurvrouw en ik bedachten om het gat in het gaas groter te maken. Zodat Merle er door kan wippen en op visite kan.
Het duurde even voor ze het doorhad. Maar daarna snapte ze het. En kan ze regelmatig hiernaast op bezoek. Dat vinden ze allebei leuk.

vrijdag 9 juni 2017

bibliotheek sluit

Het is nu definitief. Half juli sluit de dorpsbieb de deuren. Bezuiniging. Met mij zullen veel mensen, vooral ouderen deze voorziening missen. Niet iedereen kan telkens naar Middelburg of Vlissingen. Altijd als ik kwam lenen, zaten er wel mensen aan de leestafel. Ook die sociale activiteit verdwijnt.
Gelukkig komt er wel een uitleenpunt. Op welke wijze en waar is nog niet bekend. Ik kan mijn boeken blijven reserveren en afhalen in het dorp.
De bieb had ook een andere service. Op de balie stonden pakjes honden-opruimzakjes. Ik vind zo'n stapeltje in voorraad hebben prettiger, dan steeds een paar zakjes uit een automaat peuteren. Mocht het uitleenpunt alleen maar voor boeken zijn, dan ga ik de net nieuw gekomen dierenkliniek benaderen. Misschien wil men daar wel opruimzakjes op de balie zetten.
Ik zal de bibliotheek en de mensen daar missen. Vaak had ik leuke gesprekjes met de dames aan de balie. Want helaas was het de laatste jaren steeds rustiger geworden. Ik herinner me nog van zo'n 20 jaar terug de rij wachtenden voor het toen nog afstempelen. En de uitgebreidere openingstijden. Vroeger was elke reservering een kwartje. Dat is gelukkig nu gratis.
Doordat ook de grote bieb in Vlissingen verhuist is er een zomersluiting van bijna 2 maanden. Daar vallen voor mij niet voldoende boeken voor in voorraad te lenen. Gelukkig heb ik een overbuurvrouw  met meters detectives. Misschien mag ik van haar lenen. En anders ga ik op lees-dieet
 
 

donderdag 8 juni 2017

blog

Op een blog las ik een stuk over voeding en intelligentie. Met verwijzing naar een boek. Helaas, de bieb had de genoemde titel niet. Maar wel iets anders van dezelfde schrijfster. Zo ben ik nu verdiept in "100 eenvoudige manieren om Alzheimer te voorkomen".
De schrijfster draagt het Alzheimergen. En is op zoek gegaan naar onderzoek en publicaties op het gebied van het gezond houden van de hersenen. Samen gevoegd in een leuk en boeiend boekje.
Een aantal tips kende ik al. Die werken ook voor andere ouderdomsziekten. Zoals de bessen en de broccoli. De beweging, brede interesse en sociale contacten.
Maar er waren ook leuke tips, die ik niet kende. Oefeningen om op één been te staan. Ik probeerde meteen of ik aan de benodigde 30 seconden kwam. Dat lukte, maar met de ogen dicht bakte ik er niets van.
Altijd dacht ik dat googelen eigenlijk tijdsverspilling was. Maar nee, het is hersen-training door het snelle klikken ,de vele beslissingen en daarna vaak nieuwe informatie. Ik googel regelmatig . Zoek zelfs informatie op voor vriendinnen, die het niet leuk vinden. De bonus blijkt dus een gezondere bovenkamer.
Ook taalvaardigheid door spreken en vooral het schrijven van verhalen en samenvattingen is een goede oefening. Dus welke redenen elke blogger ook heeft, we zijn allemaal door onze blogs bezig onze hersenen in vorm te houden
 
 
 
 

dinsdag 6 juni 2017

niets veranderd

Sommige gedragingen veranderen niet met het ouder worden. Ik had een aangenaam boek en alle tijd om te lezen. Ik moest me er echt toe zetten om elk uur even iets te doen, in beweging te zijn. Zelfs een eindje lopen voelde als een onderbreking. Want ik zou dan het liefst het hele boek achter elkaar uitlezen. Verdwenen in die wereld en verbaasd opkijkend en mijn eigen woonkeuken zien.
Ik herinnerde me vakanties of weekenden met slecht weer in mijn jeugd. Met een boek trok ik me terug op mijn slaapkamertje. Zittend op bed was ik uren lang vertrokken, meelevend met de hoofdpersonen van het boek. Ik vergat soms gewoon naar beneden te gaan voor een kop thee.
Het moet echt een sterk lees-gen zijn. Dat altijd aangestaan heeft gedurende mijn leven. Ik weet nog, dat ik vroeger door de bieb kon lopen en om me heen kijken. Denkend "Dat ga ik allemaal lezen, als ik gepensioneerd ben". Allemaal is niet gelukt, maar ik heb wel een heel lange lijst met reserveringen en uitleningen in mijn file.
 
 

zondag 4 juni 2017

stil

 
 
 
 
Het is stil in huis. Het was voor mij niet te doen om 1000km in de auto te zitten. Dus is mijn man met Merle naar Frankrijk. Man een paar dagen weg ben ik wel gewend. Maar ook geen hond in huis is heel vreemd. Ik zit met een stukje kaas in mijn handen. Wil een restje soep in de hondenbak gooien. En houd steeds met mijn activiteiten rekening met de uitlaattijden. Vooral 's ochtends  geen enthousiaste hond die begroet, is vreemd. Ook moet ik bewust gaan wandelen of fietsen.
Het is jammer, dat de vakantie niet meer lukt. Ik had de mensen van de boerderij nog aan de telefoon. Hen zie ik ook niet meer en ze zijn zo aardig. We kwamen er al zo lang. het was een tweede thuis.
 Met het uitzwaaien had ik het even te kwaad. Ik weet "het is zoals het is" Ook dacht ik  aan een blog van Vlasje. Over accepteren en soms toch die gedachte "ik zou zo graag..."
Gisteren had ik  nog  een ander honden-rondje. Met de chihuahua van een mevrouw uit de straat. Ik wist van te voren, welke opmerkingen er zouden komen van andere honden-baasje 'Is tie gekrompen?' Gelukkig niet. Geef mij die ruige jachthond maar.

vrijdag 2 juni 2017

suiker

Donderdag was de documentaire "that Sugar film"op ned 3. Gisterenavond keek ik. Wat indrukwekkend. De maker eet twee maanden zoals de gemiddelde Australiër. Zogenaamd gezond voedsel, waar aan verborgen toegevoegde suikers 40 suikerklontjes per dag verborgen zit.
Het was schokkend. Ik betrapte me regelmatig op een "oh". Het hele verhaal van z.g. slecht vet, dat vervangen werd door koolhydraten ken ik. Maar die stiekeme suiker in levensmiddelen met een normaal of gezond imago is echt doortrapt.
De gevolgen voor de gezondheid van de hoofpersoon waren niet verbazend. Zijn gewicht,omvang, leverwaarden maar ook stemming en geestelijke helderheid holde achteruit. Zelf verbaasde hij zich, dat zijn nieuwe manier van eten zo vanzelfsprekend werd. Constante trek in zoetigheid en nooit echt een voldaan gevoel.
Het heeft hem flinke wilskracht gekost, om weer terug te gaan naar voeding zonder toegevoegde suikers.
Het heeft me geleerd, om nog beter op te letten bij de keuze van levensmiddelen.
 
 

dinsdag 30 mei 2017

aardige assistente

Gisterenmiddag was het spitsuur bij de apotheek. Ik besloot vanochtend om acht uur te gaan. Merle mag dan even mee. En is net zo blij, als met een grote ronde. Waar ik geen rekening mee had gehouden, was nog een flinke bolus van de hond. Ze was tenslotte vanochtend vroeg ook al uit geweest.
Bij de apotheek zei ik "Misschien een vreemde vraag, maar heeft u een plastic zakje voor me? De hond deponeerde iets bij het schooltje en ik ben mijn opruimzakje vergeten" De assistente glimlachte "Meestal geven we geen plastic zakjes meer. Maar voor deze situatie krijgt u er eentje "zei ze. Wat een aardige vrouw.
Op de terugweg kon ik gelukkig alles opruimen. Nog voor de school begon.