maandag 26 juni 2017

buur-perro

De buurvrouw heeft haar hondje. Een Spaanse rescue pup van 8 mnd. Ik ging mee bij de kennismaking en later met het ophalen. Het is een slim lief teefje,dat in haar opvang gezin in Nederland al heel veel geleerd heeft.
De kennismaking tussen Merle en de perro verliep goed. Ze accepteren elkaar, al is het (nog) geen dikke vriendschap. Die kleine laat zich het kaas niet van het brood eten. Gromt zachtjes, als Merle haar botje wil afpakken.
Merle is gek van de buurvrouw en begroet haar altijd met overweldigend enthousiasme. Poten op de schouders en een lik. De perro reageerde van "he,wacht even, die vrouw is van mij". En Merle dimde haar gedrag.
Het is ontzettend leuk,de ontwikkelingen mee te maken. Loopt die kleine nu nog aan de riem aan de dijk, volgende week kunnen groot en klein samen spelen.
 
 

zondag 25 juni 2017

boeken

 
 
Weer las ik ergens over een boek en reserveerde het. "het boek van vreugde". Een verslag van de ontmoeting en dagen lange gesprekken tussen Desmond Tutu en de Dalai Lama. Een vreugde om te lezen.
Wat een wijsheid en humor ontstaat er dan bij de interactie tussen die beide oude mannen. Elk met een veelbewogen leven en door studie, meditatie en reflectie begrip van het menselijk functioneren. Ik zit met een glimlach te lezen. En leer weer veel.
Het lezen van boeken zal moeilijker worden voor me. Deze week hoorde ik van een bibliothecaresse, dat reserveren en afhalen bij het nieuwe leenpunt in het dorp niet meer kan na de zomer. Dan moet ik daarvoor naar Middelburg en Vlissingen.
Daar heb ik niet altijd de energie voor. Misschien de trein pakken? De bieb ligt vlak naast het station.In ieder geval heb ik meteen een "brand-mail"gestuurd naar het bestuur van de bibliotheken. Of men wel besefte, dat een kleine groep minder mobiele mensen uit het dorp verstoken zijn van boeken.
Deze week koop ik wel een bedank-kaart voor het personeel van de bibliotheek. Zij zijn altijd behulpzaam en vriendelijk geweest. Ik zal de gesprekjes met hen missen
 
 
 
 
 
 
 

donderdag 22 juni 2017

koelte

 
 
Zo'n uurtje geleden begon het te rommelen. De lucht werd donker. Er kwam een kleine onweersbui aan. Aan het begin van de middag was er al een exemplaar verderop gepasseerd. En voelden we hier de koele windvlagen.
Wat is dat aangenaam. Het begon te regenen en met de druppels kwam koelte. En de geur van natte aarde. Mijn man zat droog onder het afdak van zijn koffie en de temperatuur te genieten.
Ik zie ook meteen planten met slappe bladeren opfleuren. Natuurlijk zijn deze druppels er maar eentje op de gloeiende plaat van dagen lang droog en heet weer. Maar toch, het is iets. Ik hoop, dat op het vergeelde grasveld het begin van nieuwe grassprietjes gaat groeien.
Vannacht zocht ik ook de koelte. Ik kan redelijk goed slapen aan het begin van een hete nacht. Maar boven de 30 gr wordt zweterig. Ik besloot een poosje buiten te gaan zitten.
Met een kopje thee knapte ik helemaal op. Ik had geen lampen aan gedaan en zat bij het licht van de zonnepeertjes van de buren te genieten. Als er geen muggen bestonden, zou ik best buiten willen slapen.

dinsdag 20 juni 2017

verschil

Mijn schoonfamilie heeft al jaren een huisje in de Achterhoek. Nog nooit is daar bij hen of de andere mensen ingebroken . Ooit heeft er een winter een zwerver in één van de huisjes geslapen. En alle sterke drank opgemaakt. Maar verder is het daar veilig.
 
 

Wat een verschil met mijn vriendin in Suriname. Ik chatte vanochtend met haar. Ook al jaren heeft ze een zelfgebouwd huisje in de jungle. Met een lap grond, waar ze van alles verbouwt. Na haar pensionering. woonde ze voornamelijk daar. Het is haar lust en haar leven.
Tot anderhalf jaar geleden haar man een hersenbloeding kreeg en gedeeltelijk verlamd in een rolstoel kwam. Gelukkig knapte haar man een beetje op. Een aantal keren zijn ze weer naar boitie geweest.
Familie hielp het huisje aan te passen. Van haar spaargeld kocht ze zonnepanelen. Het zag er veelbelovend uit.
Tot ze vorige week na doktersbezoek in de stad terugreden. Het hele huis leeggeroofd. Zonnepanelen, vriezertje, tractor en gereedschap. Kleding en beddengoed, potten en pannen. Werkelijk niets meer over.
Ik vind het vreselijk voor haar. Alles nieuwkopen gaat niet meer. Bovendien kunnen de dieven terugkomen. Haar oppasser zat meer in de kroeg, dan dat hij op huis en terrein lette. Waarschijnlijk is dit het einde van een leven in de natuur.
Wat wonen wij dan in een relatief veilig land. Natuurlijk wordt hier ingebroken. Maar dan pakt men meestal duur spul mee. En niet echt alles.

zondag 18 juni 2017

ochtend

 
 
Soms heb ik nachten, dat ik wel goed slaap. Maar helaas rond half vijf wakker ben en blijf. Dat is te kort.Al een paar keer ging na een uurtje liggen maar met de hond fietsen. Zo ook vanochtend. Heerlijk koel, een duivenconcert ,de zon nog maar net op en spiegelglad water.
 

Ik kom langs een ruig stukje met berenklauw. Bij het zien van die grote bloemen voel ik me duimelijntje uit het sprookje. Het klopt niet gevoelsmatig, een bloem zo hoog.
Voor Merle waren er mollen, vogels en zowaar een konijntje. Zij ook haar pleziertje.
Na een warm ontbijt ga ik meestal nog terug naar bed. En door die warmte lukt het me dan wel,nog eventjes te slapen.
Nu is het 's zondags stil. De stoelen staan in de schaduw. Dit wordt vast een lome dag

donderdag 15 juni 2017

hondjes

De afgelopen dagen gebeurde er veel rond hondjes. De buurvrouw dacht al een tijdje over een hondje. Ze zag een leuke rescue  pup van 8 mnd. Gisteren ging ze kijken en ik ging mee voor een objectiever oordeel.
Wat was dat leuk, om zo'n wederzijdse klik te zien gebeuren. Het was een lief, rustig en al opgevoed teefje. Blaft niet veel, wel wat onderdanig en goed in de omgang met andere honden en katten. Aanhankelijk liet ze zich aaien door de buurvrouw. Die op haar beurt meteen weg was van het hondje. Volgende week komt ze. Ik ben benieuwd naar de vriendschap met Merle.
 
 
Vanmiddag is de smurf weer gekomen. Hij blijft een nachtje logeren. Met dit warme weer liggen beide honden loom te slapen. Ik ben benieuwd, of ik die kleine morgen mee naar de dijk krijg. Hij stribbelt zo tegen met het lopen met een ander. Vanavond doe ik maar gewoon een klein sanitair rondje met opruimzakjes. Meesleuren komt morgen wel.

dinsdag 13 juni 2017

Mounirs Marokko

Met veel plezier kijk ik naar de serie "Mounirs Marokko" Een jonge kok, geboren in Marokko, rijdt op de motor door Marokko. De route, die hij als kind in de zomervakantie aflegde bij familiebezoek. Nu stopt hij overal en praat met allerlei mensen, ook familie. Hij leert  gerechten klaarmaken op de traditionele manier. En neemt een kijkje bij kleine bedrijfjes, die levensmiddelen produceren. Heel boeiend allemaal.
De vriendelijkheid en behulpzaamheid van de mensen valt op. Ook het respect van Mounir voor oudere mensen. Wat een verschil met de zakelijker manier van omgaan met elkaar hier.
 

Iedere keer, als ik Mounir op zijn motor zie wegrijden, denk ik aan een vakantie van heel vroeger. Op twee oude Adlers reden wij met zwager en schoonzus  een eind Marokko in. Van Melilla naar Figuig. Door een uitgestorven landschap. Toeristen kwamen daar nauwelijks in die tijd.
Ook wij werden gastvrij onthaald. Mensen hielpen spontaan. In Figuig vroegen we het dorpshoofd, waar we de tent mochten opzetten. We konden gewoon in de raadzaal bivakkeren. De dochter van het dorpshoofd kwam thee en hapjes brengen. Geweldig.
Er was daar een waterreservoir,waar de jongentjes zwommen. Zij deden dat op zijn "hondjes", gewoon zichzelf geleerd om zich voort te bewegen. Toen we na zes dagen vertrokken, had bijna iedereen van mijn man en zijn broer de crawlslag geleerd. Want dat ging sneller.
Uit de documentaire blijkt, dat er in al die jaren nog veel onveranderd is gebleven
 

 

zondag 11 juni 2017

troosprijs en op bezoek

Man en Merle zijn vannacht thuisgekomen. De hond vervalt dan meteen in gewoontegedrag.. Ik met uitlaten ook. Vanochtend fietste ik langs het water. Merle moest overal ruiken, welke hond langs geweest was. Zoals ze op de boerderij naar hertensporen zocht.
 

Maar hier geen hert, als troostprijs voor een jachthond wel een konijntje. Het diertje verdween onder een afrastering en Merle kwam weer netjes terug.
Er was wel een wonderlijke verandering. Tussen onze tuin en die van Merle's favoriete buurvrouw was een klein gaatje in het gaas. Koppie van Merle er door en hapkluif er in. Helaas moest afgelopen week het oude poesje van hiernaast inslapen. De buurvrouw en ik bedachten om het gat in het gaas groter te maken. Zodat Merle er door kan wippen en op visite kan.
Het duurde even voor ze het doorhad. Maar daarna snapte ze het. En kan ze regelmatig hiernaast op bezoek. Dat vinden ze allebei leuk.

vrijdag 9 juni 2017

bibliotheek sluit

Het is nu definitief. Half juli sluit de dorpsbieb de deuren. Bezuiniging. Met mij zullen veel mensen, vooral ouderen deze voorziening missen. Niet iedereen kan telkens naar Middelburg of Vlissingen. Altijd als ik kwam lenen, zaten er wel mensen aan de leestafel. Ook die sociale activiteit verdwijnt.
Gelukkig komt er wel een uitleenpunt. Op welke wijze en waar is nog niet bekend. Ik kan mijn boeken blijven reserveren en afhalen in het dorp.
De bieb had ook een andere service. Op de balie stonden pakjes honden-opruimzakjes. Ik vind zo'n stapeltje in voorraad hebben prettiger, dan steeds een paar zakjes uit een automaat peuteren. Mocht het uitleenpunt alleen maar voor boeken zijn, dan ga ik de net nieuw gekomen dierenkliniek benaderen. Misschien wil men daar wel opruimzakjes op de balie zetten.
Ik zal de bibliotheek en de mensen daar missen. Vaak had ik leuke gesprekjes met de dames aan de balie. Want helaas was het de laatste jaren steeds rustiger geworden. Ik herinner me nog van zo'n 20 jaar terug de rij wachtenden voor het toen nog afstempelen. En de uitgebreidere openingstijden. Vroeger was elke reservering een kwartje. Dat is gelukkig nu gratis.
Doordat ook de grote bieb in Vlissingen verhuist is er een zomersluiting van bijna 2 maanden. Daar vallen voor mij niet voldoende boeken voor in voorraad te lenen. Gelukkig heb ik een overbuurvrouw  met meters detectives. Misschien mag ik van haar lenen. En anders ga ik op lees-dieet
 
 

donderdag 8 juni 2017

blog

Op een blog las ik een stuk over voeding en intelligentie. Met verwijzing naar een boek. Helaas, de bieb had de genoemde titel niet. Maar wel iets anders van dezelfde schrijfster. Zo ben ik nu verdiept in "100 eenvoudige manieren om Alzheimer te voorkomen".
De schrijfster draagt het Alzheimergen. En is op zoek gegaan naar onderzoek en publicaties op het gebied van het gezond houden van de hersenen. Samen gevoegd in een leuk en boeiend boekje.
Een aantal tips kende ik al. Die werken ook voor andere ouderdomsziekten. Zoals de bessen en de broccoli. De beweging, brede interesse en sociale contacten.
Maar er waren ook leuke tips, die ik niet kende. Oefeningen om op één been te staan. Ik probeerde meteen of ik aan de benodigde 30 seconden kwam. Dat lukte, maar met de ogen dicht bakte ik er niets van.
Altijd dacht ik dat googelen eigenlijk tijdsverspilling was. Maar nee, het is hersen-training door het snelle klikken ,de vele beslissingen en daarna vaak nieuwe informatie. Ik googel regelmatig . Zoek zelfs informatie op voor vriendinnen, die het niet leuk vinden. De bonus blijkt dus een gezondere bovenkamer.
Ook taalvaardigheid door spreken en vooral het schrijven van verhalen en samenvattingen is een goede oefening. Dus welke redenen elke blogger ook heeft, we zijn allemaal door onze blogs bezig onze hersenen in vorm te houden
 
 
 
 

dinsdag 6 juni 2017

niets veranderd

Sommige gedragingen veranderen niet met het ouder worden. Ik had een aangenaam boek en alle tijd om te lezen. Ik moest me er echt toe zetten om elk uur even iets te doen, in beweging te zijn. Zelfs een eindje lopen voelde als een onderbreking. Want ik zou dan het liefst het hele boek achter elkaar uitlezen. Verdwenen in die wereld en verbaasd opkijkend en mijn eigen woonkeuken zien.
Ik herinnerde me vakanties of weekenden met slecht weer in mijn jeugd. Met een boek trok ik me terug op mijn slaapkamertje. Zittend op bed was ik uren lang vertrokken, meelevend met de hoofdpersonen van het boek. Ik vergat soms gewoon naar beneden te gaan voor een kop thee.
Het moet echt een sterk lees-gen zijn. Dat altijd aangestaan heeft gedurende mijn leven. Ik weet nog, dat ik vroeger door de bieb kon lopen en om me heen kijken. Denkend "Dat ga ik allemaal lezen, als ik gepensioneerd ben". Allemaal is niet gelukt, maar ik heb wel een heel lange lijst met reserveringen en uitleningen in mijn file.
 
 

zondag 4 juni 2017

stil

 
 
 
 
Het is stil in huis. Het was voor mij niet te doen om 1000km in de auto te zitten. Dus is mijn man met Merle naar Frankrijk. Man een paar dagen weg ben ik wel gewend. Maar ook geen hond in huis is heel vreemd. Ik zit met een stukje kaas in mijn handen. Wil een restje soep in de hondenbak gooien. En houd steeds met mijn activiteiten rekening met de uitlaattijden. Vooral 's ochtends  geen enthousiaste hond die begroet, is vreemd. Ook moet ik bewust gaan wandelen of fietsen.
Het is jammer, dat de vakantie niet meer lukt. Ik had de mensen van de boerderij nog aan de telefoon. Hen zie ik ook niet meer en ze zijn zo aardig. We kwamen er al zo lang. het was een tweede thuis.
 Met het uitzwaaien had ik het even te kwaad. Ik weet "het is zoals het is" Ook dacht ik  aan een blog van Vlasje. Over accepteren en soms toch die gedachte "ik zou zo graag..."
Gisteren had ik  nog  een ander honden-rondje. Met de chihuahua van een mevrouw uit de straat. Ik wist van te voren, welke opmerkingen er zouden komen van andere honden-baasje 'Is tie gekrompen?' Gelukkig niet. Geef mij die ruige jachthond maar.

vrijdag 2 juni 2017

suiker

Donderdag was de documentaire "that Sugar film"op ned 3. Gisterenavond keek ik. Wat indrukwekkend. De maker eet twee maanden zoals de gemiddelde Australiër. Zogenaamd gezond voedsel, waar aan verborgen toegevoegde suikers 40 suikerklontjes per dag verborgen zit.
Het was schokkend. Ik betrapte me regelmatig op een "oh". Het hele verhaal van z.g. slecht vet, dat vervangen werd door koolhydraten ken ik. Maar die stiekeme suiker in levensmiddelen met een normaal of gezond imago is echt doortrapt.
De gevolgen voor de gezondheid van de hoofpersoon waren niet verbazend. Zijn gewicht,omvang, leverwaarden maar ook stemming en geestelijke helderheid holde achteruit. Zelf verbaasde hij zich, dat zijn nieuwe manier van eten zo vanzelfsprekend werd. Constante trek in zoetigheid en nooit echt een voldaan gevoel.
Het heeft hem flinke wilskracht gekost, om weer terug te gaan naar voeding zonder toegevoegde suikers.
Het heeft me geleerd, om nog beter op te letten bij de keuze van levensmiddelen.
 
 

dinsdag 30 mei 2017

aardige assistente

Gisterenmiddag was het spitsuur bij de apotheek. Ik besloot vanochtend om acht uur te gaan. Merle mag dan even mee. En is net zo blij, als met een grote ronde. Waar ik geen rekening mee had gehouden, was nog een flinke bolus van de hond. Ze was tenslotte vanochtend vroeg ook al uit geweest.
Bij de apotheek zei ik "Misschien een vreemde vraag, maar heeft u een plastic zakje voor me? De hond deponeerde iets bij het schooltje en ik ben mijn opruimzakje vergeten" De assistente glimlachte "Meestal geven we geen plastic zakjes meer. Maar voor deze situatie krijgt u er eentje "zei ze. Wat een aardige vrouw.
Op de terugweg kon ik gelukkig alles opruimen. Nog voor de school begon.
 
 
 

zondag 28 mei 2017

kwaaie kraaien

Terwijl Merle in het hoge gras snuffelt, duiken er ineens twee krijsende kraaien op haar af. Ze scheren maar enkele centimeters boven haar kop. Dan zie ik, wat Merle aan het doen is. In het gras zit een jonge kraai en Merle jaagt hem op met haar snuit.
Meteen roep ik haar bij me. Dat gefladder roept het jachtinstinct op en Merle zou het jong doodbijten. Het kraaitje  fladdert in paniek omhoog en vliegt aarzelend in de richting van het water."Als die maar niet verdrinkt" denk ik. Maar gelukkig het beestje haalt de overkant.
Een andere jonge kraai  was minder gelukkig. Een meneer vertelde dat zijn  honden ook aangevallen werden. Er lag een jong in het water. Hij is nog in het kanaal gestapt om de kraai te pakken, maar die was al dood.
Nu maar hopen, dat de andere jongen het gevaarlijke water overleven. Pa en ma kraai zijn nog vele meters met veel kabaal met ons meegevlogen.
 
 

zaterdag 27 mei 2017

goed verkeerd

Er is vandaag voorjaarsmarkt in het dorp. Al vroeg zaten er veel mensen op het rommelmarkt gedeelte. Ik zocht en vond een hondenkleed. Een eindelijk die bruine broek in mijn maat(dacht ik).
Over het braderie gedeelte lopend, rook ik de aardbeien. Ook daar ging een doosje van mee naar huis. Helaas was mijn favoriete boer met kaasjes er niet.
Als ik dan al die kramen met goedkope spulletjes zie, kan ik een triest gevoel hebben. Hoeveel meisjes/vrouwen zullen er niet onder beroerde omstandigheden voor een schijntje aan gewerkt hebben? Bovendien vraag ik me af, of er veel mensen zijn, die dit nodig hebben. En dacht ik aan de schamele winst van een hele dag werk voor de standhouders.
Eenmaal thuis paste ik de broek. Dat had ik verkeerd ingeschat. Hij was veel te groot. Mijn taille viel dus mee. "Die is goed voor mij" opperde mijn man. Inderdaad hij heeft er nu een broek bij.
Er is koele schaduw, smakelijke aardbeien en het vooruitzicht van een verder luie dag.
 
 

donderdag 25 mei 2017

weg dicht

Mijn man had het plan vandaag naar zijn broer te rijden en een nachtje te blijven. Maar vanochtend was er op de A58 een ongeval met nogal een ravage. De weg was uren lang dicht voor het verkeer en daarna slechts geopend op één rijbaan.
Elk nadeel heb zijn voordeel, aldus Cruijff. Gisteren had mijn man al een deel van het keuken plafond geschilderd. Nu kwam het andere deel aan de beurt. Al eerder hadden we een nieuw vloerkleed in de uitverkoop gevonden. Ook dat ligt inmiddels.
Zo liep ik de ochtend en middagronde met Merle. Maar om een heel andere reden.
Ik hoop, dat het goed gaat met die buschauffeur. Zijn ellende gaf ons een heel andere dag.
 
 
 
 

dinsdag 23 mei 2017

geluk hebben

Vanochtend was ik heel vroeg wakker. Het licht van de opkomende zon gaf me kriebels. Ik besloot al te gaan fietsen met Merle.
Nu overtreed ik verkeersregels op die rondes. Ik kan Merle niet aan de riem houden. Dus loopt ze los naast de fiets. Ook fiets ik op het voetgangersgedeelte van de straten. Zodat de hond heeft geleerd, dat de rijweg verboden is.  Op die vroege tijd zijn er toch weinig mensen op straat. 
Terwijl ik richting stationnetje fiets, zie ik daar ineens drie politiewagens staan. Met zes agenten er naast.
"Oh, als er maar niet eentje een ochtendhumeur heeft en gaat bekeuren" dacht ik. Losse hond 40 euro, fietsen op de stoep, dat weet ik niet. Gelukkig heb ik wel altijd een identificatie bij me. Dat kan je ook 50 euro kosten.
Maar de agenten stonden druk te praten. Ik verdween opgelucht richting kanaal. Weer terug bij het station waren de wetsdienaren verdwenen. Het had een duur rondje kunnen worden.Wat heb ik geluk gehad.
 

 

zondag 21 mei 2017

ik geef weg.....

 
 
Vorig weekend las ik van de bieb het boek "eten voor je leven". Het was zo helemaal in mijn straatje en met bruikbare recepten, dat ik het zelf wilde hebben. Toevallig vond ik het tweedehands. En werd het ook nog de dag daarna bezorgd.
Het boek was een samenvatting met iets extra's van twee andere boeken uit mijn kast. Die besloot ik weg te geven. Ik ben lid van de facebookgroep "ik geef weg....". Al vaker had ik daar boeken op geplaatst. Niet altijd had iemand interessse. Maar dan wil de bieb een vrijwel nieuw boek graag hebben.
Regelmatig keek ik naar mogelijke reactie's.   Die bleven lang uit. Ineens was er een liefhebber. Tot mijn stomme verbazing de buurvrouw. Als ik dat geweten had, waren de boeken meteen een deur verder verhuisd. Een volgende keer ga ik eerst haar vragen, of ze belangstelling heeft.
Dus als Merle straks geluiden in de tuin hoort en om een kluifje gaat bedelen, geef ik meteen mijn boeken.
 

 

zaterdag 20 mei 2017

bijpraten

Gisteren kwam mijn zus een dagje. Ik nam de paraplui mee naar het station, om haar droog te laten lopen.
We hadden weer veel bij te praten. Telefoneren is gewoon niet genoeg.
Er was een kippensoepje. Ik had notencrackers gebakken. De kaasboer verkoopt een geitenkaas met kruiden,die mijn zus heerlijk vindt. En ik vind het leuk om haar te verwennen.
Helaas was het deze keer geen weer om buiten te zitten. Integendeel,ik had de waakvlam van de kachel weer aangezet.
Vroeg in de avond zaten we op het station. Merle was mee,om na het vertrek van mijn zus een rondje te lopen. Er kwam een jonge vrouw aan,waar ik regelmatig mee aan de dijk loop. Merle rende op haar af met de gedachten bij een koekje.
 De jonge vrouw kijkt ons aan,we praten en lachen wat en ze zegt "Ik zie het al,jullie zijn zussen. Met dezelfde lach". Mijn zus en ik waren allebei verbaasd. Meestal ziet men dat niet. Zij lijkt meer op mijn moeder en ik op mijn vader. Dan hebben we behalve een paar karaktertrekken ook nog het lachen gemeen.
Het was een gezellige dag.




donderdag 18 mei 2017

aangenaam

Hoewel ik genoot van de zomerdagen , was het vanochtend aangenaam koel op straat. De regenbuien hadden de aarde en planten een heerlijke geur gegeven. De koelte was niet die van het begin van een warme dag. Meer een blijvertje.
Gisteren zat ik weer in mijn schaduwhoekje. Met een mooi en gewoon plezierig boek. "De eerste vrouw"van Susan Smit. Over de relatie tussen een bekende operazangeres en acteur. Gebaseerd op een waar gebeurde liefdesgeschiedenis in het begin van de vorige eeuw. Het mooie was, dat zomaar tussen zinnen zulke wijsheden staan. Om bijna overheen te lezen.
Meteen heb ik op de hoofdpersonen gegoogeld. En zag ik  foto's voor me tijdens het lezen. Ik zou zo een tijdreis willen maken naar die jaren. Als toeschouwer dan. Het leven van de rijken en daarnaast de grote armoede. De opkomst van de stomme film. Ik herinner me die nog van de dikke en de dunne.
Caruso komt in het boek voor. Mijn grootvader had een opdraaibare grammofoon met van die breekbare 78 toeren platen. Ook eentje van Caruso. Iets uit die tijd, wat ik me herinner.
 
 

dinsdag 16 mei 2017

geuren

 
 
Aan de dijk hangt de zware geur van meidoorn. Vermengd met die van een beetje fluitenkruid. Vooral met weinig wind is het net een fles parfum. Ik zat een tijdje op mijn mijmerboom te genieten. Merle scharrelde een extra maaltje konijnenkeutels bij elkaar. Wat is dit toch een mooie tijd van het jaar.
In de straat bloeit al beginnend een vlier. Ik ga straks een paar schermen plukken. In dat lokale kookboek las ik een simpel recept. Gewoon vlierbloesem in een karaf water later trekken. Dat ga ik eens proberen. De siroop maak ik niet meer, zoveel suiker moet daarbij. De bloesem smaakt ook lekker in pannenkoekjes.
Ook in de tuin groeit alles hard. De bessen zijn groen. De aardbeien gaf ik gisteren bescherming van gaas. Die gun ik niet aan de vogels. De eerste bloesem bloeit in de braam. Van de opkomende slasoorten valt al goed te eten. Het is een prachtige overdaad overal.

zaterdag 13 mei 2017

kunstroute

 
 
Er is vandaag een kunstroute in het dorp. In een paar winkels, een kerk een prachtige tuin en een ouderencentrum exposeerden een aantal mensen tegelijk. De rest was verdeeld over het dorp in eigen huis, garage of tuin.
Het is leuk om te zien, wat mensen maken. Ik probeer me dan ook het plezier, waarmee gewerkt wordt voor te stellen. Hier en daar was ook een kunstenaar aan het werk.
Lang niet alles zou ik zelf aan de wand willen hebben. Maar dat doet niet af van het leuke van het kijken. Ik merk, dat ik meteen op werken in blauwtinten afstap.
In een grote voorjaarstuin was eigenlijk de natuur mooier dan de menselijke producten. Mijn buurvrouw verzuchtte, dat ze daar wel foto's wilde maken. Waarop de eigenaresse meteen zei "Bel maar, als je komen wilt". We kochten daar nog de laatste walnoten. In de herfst was ik een paar keer langs geweest en trof niemand thuis.
We hebben lang niet alle adressen gehad. Overvallen door een kletterbui reden we naar huis. Natte kleren uit, afdrogen en een warme kop thee. Volgend jaar eens kijken bij de rest van het gezelschap.

donderdag 11 mei 2017

smullen

 
 
Figuurlijk zat ik te smullen van de recepten in het kookboek "liever lokaal". Ik rook de geuren bij het lezen van dat lekkers. De vergeten groenten kende ik al. Maar vergeten vis en onbekende stukken vlees waren nieuw voor me. Voor elke dag in het seizoen waren recepten van meestal lokale producten.
 Dan vind ik het gewoon jammer, dat ik zo'n moeilijke eter ben en veel alleen maar lezen wil. Bovendien kan ik niet meer op de fiets de regio door om allerlei boerderijen te bezoeken Maar alleen lezen en afbeeldingen kijken is ook een vorm van genieten.
Een ander toekomstig smullen stelde ik veilig vanochtend. Bij een rommelmarkt had ik tomatenplantjes gekocht. Die gingen steeds meer verpieteren. Dus fietste ik naar de markt voor exemplaren, die waarschijnlijk wel veel vruchten gaan geven. Kersvers is straks de tuin inlopen, groenvoer knippen en tomaatjes plukken. Een tuin-salade.
 
 

maandag 8 mei 2017

dag en nacht

 
 
Vannacht was een kat erbarmelijk aan het kermen. Het klonk als een kind, dat mishandeld werd. Nu had ik net (via een blog) het boek " de derde generatie"gelezen. Over de kleinkinderen van holocaust slachtoffers.
In mijn half slaap mengden zich de geluiden met de gruwelijkheden, die ik las. Het duurde even, voor ik wakker genoeg was, om me mijn fantasie te realiseren. En die te stoppen.
Dan is het heerlijk wakker worden met een blauwe lucht. En het gekwetter van jonge merels, die kattenbrokjes willen hebben. De koude buitenlucht maakte me helemaal helder op het rondje.
Straks fietsen we naar de kringloopwinkel. Afscheid nemen van mijn favoriet. Over 3 wk sluit men. Er zijn al steeds minder artikelen, want het innemen is gestopt.
 
 
 
Ook de frietboer is dicht. Helaas door ernstige ziekte. Nu waren we geen grote klant, maar zo af en toe een ijsje na een wandeling aan het kanaal, dat deed ik wel in de zomer. En een enkele keer een  frietje bij het avondeten. Er sluiten nog meer winkels. Het wordt saai in het dorp.

zaterdag 6 mei 2017

madeliefjes

 
 
In het grasveld bloeien uitbundig de madeliefjes. Bij het maaien. probeer ik ze zoveel mogelijk te ontzien.
Het doet me denken aan mijn jeugd. Vlak bij was een pleintje met grasvelden vol madeliefjes. In die tijd kon je nog ongestoord op het gras zitten als kind. Er waren niet zoveel honden.
Met een groepje meisjes zaten we soms een hele middag daar. Slingers maken van madeliefjes. In het haar en om je hals. We voelden ons een soort lenteprinses.
Ook gingen er bosjes madelieven mee naar huis. Die mijn moeder dan steeds opnieuw in een eierdopje zette. Alles verlepte snel, maar dat telde niet op die leeftijd.
Ik heb ook van de tuin-madelieven nog een keer een slinger gemaakt. Als een oude lente-koningin.
 
 

woensdag 3 mei 2017

blauwe bessen

Toen een jaar geleden een begin van glaucoom geconstateerd werd, ging ik googelen. Om naast de oogdruppels ook misschien natuurlijke oogdruk verlagers te vinden. Uit de gegevens haalde ik o.a.cbd-olie, blauwe bessen en venkel. Die laatsten vind ik lekker.
Gisteren bleek, dat de oogzenuw gelukkig niet verder beschadigd was. Maar helaas de oogdruk was niet naar beneden. Zowel de druppels, als bessen, venkelthee en cbd hadden geen invloed.
De cbd-olie helpt ook tegen de rugpijn. Bessen en venkel smaken heerlijk.Dus ik houd alles er in.Nu maar hopen, dat de nieuwe ooggel wel zijn werk gaat doen.
 
foto van internet

 

dinsdag 2 mei 2017

wat jammer

 
 
Ruim 10 jaar geleden kwam er om de hoek een mevrouw wonen, die masseerde. Ik werd een regelmatige klant. Wat een heerlijke ontspanning. En vaak ook weer een oppepper voor de gezondheid.
Helaas, die mevrouw verhuisde. Ik probeerde nog andere adresjes. Maar dat was een eind fietsen. Toen opende een andere mevrouw in het dorp een salon. Geweldig, zij had ook gouden handen. Vijf jaar lang nam ik zo af en toe een massage. Steeds meer ook uit gezondheidsoogpunt.
Toen kwam gisterenmiddag de boodschap "Ik stop er mee". Ook zij gaat verhuizen. Een hele fijne situatie voor haar. Maar mijn gevoel was "wat jammer". Nog één keer probeer ik een afspraak te maken voor de zomer.
Leven is verandering, ik weet het. Maar de laatste jaren verdwijnen nog al wat mensen uit het dorp, waar ik gezonde adviezen of behandelingen kreeg. Dus ga ik op zoek naar iemand anders ,die masseert. Het liefst dichtbij. Misschien weet ik wel een adresje.

maandag 1 mei 2017

container sores

Een paar jaar geleden kwamen de ondergrondse container voor restafval in de straat. Vele malen telefoneren naar de gemeente, omdat er zakken naast stonden , resulteerde in twee maal per week legen.
Maar nog steeds zijn er mensen, die "anders" omgaan met gemeenschappelijke voorzieningen. Staan er volle zakken naast de container, dan doen goedwillende buurtbewoners die er in. Ligt er een fiets, een stoel, een lamp of ander grofvuil naast, dan bel ik meestal de gemeente. Die haalt het netjes op.
Maar de laatste tijd gooit iemand er te grote kartonnen dozen neer. De buurvrouw heeft er eentje in stukken gescheurd gisteren. Ik had het ook overwogen, maar de honden-pies-plekken op het karton hielden me tegen.
Een buurman had een stuk papier opgeplakt met de woorden" dit is geen stort". Kennelijk voelde iemand zich aangesproken en scheurde de boodschap er af. Zonet kwam ik een andere buurvrouw tegen en ze begon over de troep. We kwamen tot de conclusie, dat misschien een positieve boodschap op de container beter werkt. Dus plakte ze een papier op met de vraag "Laten we het schoon houden hier. "En punten welk vuil dan waar hoort.
Ik ben benieuwd, wat er gaat gebeuren. We hebben nu met een aantal mensen afgesproken ,te kijken,of we de aso-container-gebruikers kunnen betrappen.
 
 
Dit was het resultaat van de jaarwisseling in een andere wijk.
 

vrijdag 28 april 2017

willen en kunnen

Het was een onwennige ronde vanochtend. Niet fietsen, maar langzaam lopend een blokje rond.
Merle heeft waarschijnlijk een spier verrekt. Gisterenochtend ging ze als een jonge jachthond met een rotvaart achter een haas aan. Mijn man was dat gedrag niet meer gewend en was er niet op bedacht. Met de tong uit de bek kwam Merle thuis.
 En in de middag nodigde een jong hondje haar uit om te rennen. Merle kon die kleine niet bijhouden en gaf alles, wat ze had.
Toen was er waarschijnlijk een kuil in de dijk en strompelde ze naar beneden. Thuis ging ze niet in de stoel. Toen ik 's avonds tv keek, moest ik haar helpen bij mij op de bank te komen. Daar heeft ze waarschijnlijk de hele nacht gelegen, om er vanochtend met hulp weer af te komen.
Het wordt een weekend kalm aan doen. Een stukje brood met honing verborg de arnica-korrels.Mijn man heeft een vrienden-weekend in de Achterhoek.Ik ga de hond maar eens verwennen .
 
 
 
Was mijn diagnose helemaal fout. Merle lag vanochtend maar te likken aan die pijnlijke poot. Net heb ik gekeken tussen het haar. Er zit een flinke winkelhaak, waarschijnlijk bij een spier. Het heeft niet gebloed. Kijken of het vanzelf dichtgroeit.Maar nu kan de hond zelf aangeven, welke bewegingen zonder pijn zijn. Waarschijnlijk kunnen we gewoon zonder spelen wandelen aan de dijk.

woensdag 26 april 2017

bikkels

Vanochtend reed ik de poort uit en zag smeltende sneeuw op auto's liggen. Arme kampeerders in de binnenstad. De hele nacht in het slechte weer buiten liggen, om maar een mooie plek voor de vrijmarkt te hebben. Een deel van Vlissingen is overdekt, maar de meeste plaatsen zijn onbeschut.
Ik hoop voor die bikkels, dat er ook nog mensen komen om te kopen. Zelf ga ik alleen, als er op buienradar minstens een periode van anderhalf uur droog weer is. Voorlopig is dat nog niet het geval.
In het dorp is ook een klein vrijmarktje. Daar kunnen we altijd nog even gaan kijken.
Met kou en regen kruip ik op de bank, om naar de viering in Tilburg te gaan kijken. De kijkers daar,maar ook de koninklijke familie mogen wel "een extra laagje aan" zoals de weerman het uitdrukte.  Dan is het binnen met een kop thee en de kachel aan wel goed toeven.
 
 

dinsdag 25 april 2017

wonderlijk weer

 
 
Net maakte ik een sprintje richting laken aan de waslijn. Ineens een felle bui bij zo'n 5 gr. Wat een overgangen voor je lijf, die wisselende temperaturen. Fiets ik in de vroege ochtend met muts en handschoenen aan door de bijna vrieskou. Eer het middag is kruip ik in een hoekje van de tuin in de zon. Trui uit en zonnepetje op.
Aan de dijk kan het fris zijn door de wind en schaduw. Dan ben ik blij met een dikke jas aan. De vogels volgen gewoon de kalende. Die hebben jongen. Zouden jonge mereltje ook dood kunnen vriezen in het nest?
Meestal lukt het me wel, om me goed aan te passen. En loop ik niet te kleumen, soms wel eens te puffen. In huis is het kachel  aan en daarna weer uit. We hebben helaas geen thermostaat, dus dat is kijken naar de thermometer en aan het knopje draaien. Alleen op waakvlam vind ik te koud, zeker in de ochtend.
Nee, ik zal blij zijn met wat stabielere temperaturen. En misschien wat warmer. Ik krijg zin in mijn zomerkleding
 

zaterdag 22 april 2017

tomatenplantjes

Aan de overkant van het kanaal was een klein rommelmarktje. Op het plein bij een kerk. Ik had het gevoel,dat er wel mensen van die kerk met plantjes zouden staan. Inderdaad, er waren kleine kerstomaatje. Vorig jaar had ik per ongeluk planten met grote tomaten gekocht. Maar juist die snoep-dingetjes vind ik zo lekker.
Ik kocht voor mezelf en voor de buurvrouw. Een euro voor een plantje. Mijn gedachten gingen even naar die grote groene winkel met zijn prijzen. Dan is dit veel leuker en hopelijk met goede oogst.
Helaas was er maar één kraam met kleding. Ik zoek nog een bruine broek. Maar er is herkansing met koningsdag en ook een grote rommelmarkt in het Pinksterweekend.
Vanochtend was het in ieder geval leuk snuffelen en goed kopen.
 
 

dinsdag 18 april 2017

rommel

 
 
Gisteren keek ik de eerder opgenomen aflevering van "een andere kijk". De eerste van zes interviews van Sara Marijnissen. Wat was het weer boeiend. Deze keer vertelde een mevrouw over Feng Shui. Op een zo'n mooie manier, dat ik meteen twee boeken van haar gereserveerd heb bij de bieb.
Op een moment kwam het gesprek op het onderwerp "rommel". De mevrouw had een mild oordeel. Sara vertelde, dat ze van elk deel van haar vroegere studies enkele boeken had bewaard. Bij mij kwamen herinneringen boven. Ik ben juist niet zo'n bewaarder.
Toen ik in 2002 werd afgekeurd ,was het duidelijk, dat lesgeven er niet meer in zat. Ik had een kast vol boeken,opdrachten, repetitievragen, stukken lesstof. Allemaal zelf gemaakt of verzameld. In drie ronden heb ik alles weggegooid. Daar vielen wel wat traantjes bij.
Maar juist het niet bewaren was voor mij een hulpmiddel om met de situatie van dat moment om te kunnen gaan. Het bewaren van die "rommel" zou acceptatie in de weg staan. Ik besef wel, dat zoiets voor iedereen anders is. Ik heb altijd gemakkelijk kunnen wegdoen of het liefst weggeven en er een ander mee blij maken.
Na die uitzending krijg ik weer de kriebels om nog meer op te ruimen.
 

zaterdag 15 april 2017

Pasen

 
 
Op de één of andere manier gaat Pasen dit jaar een beetje aan me voorbij. De lente in al zijn groen en bloeiends ervaar ik meer.
In gedachten was ik terug in mijn jeugd. Op paaszondag speelde er meestal in de kerk iemand trompet "U zij de glorie". Ik vond het prachtig. De trompet juichte en de zon scheen in die mooie kerk.
Maar er waren ook verboden. In Oostvoorne was er kermis tweede paasdag. Daar mochten we niet naar toe. Een enkele keer omzeilde ik het verbod door een logeerpartij bij mijn nichtje. Zij ging wel.
Het allerergste "niet mogen" was de tweede film van Sissi. Romy Schneider was een heldin voor me. Maar helaas naar de bioscoop op tweede paasdag, dat zat er niet in. De film draaide  maar één middag .Dagen lang ben ik kwaad geweest op mijn ouders.
Nu "mag"alles. Maar film of kermis hoeft niet meer. Nee, ik zoek de rust en de natuur op.

vrijdag 14 april 2017

geen blaffert

Gisteren avond ging mijn man nog even koffie drinken in de tuin. Merle liep mee. Wat ik niet wist,was dat Merle daar bleef. Mijn man had de buitendeur een stukje open gelaten.
Even later zag ik de open deur en deed hem dicht. Pas twee uur later miste ik de hond. Ik ging naar bed en wilde even aaien. Ze lag niet op de bekende plekjes. "Waar is Merle?"vroeg ik. "In de tuin"was het antwoord.
Daar had die arme hond de hele tijd achter de buitendeur gestaan. Geen blaf, geen janken, gewoon wachten. Ik deed de deur open en ze rende snel naar haar favoriete plekje op de bank Een diepe zucht volgde. Ik voelde me gewoon schuldig.
 


 

woensdag 12 april 2017

wegduwen

Het boek van die oude milieu-activiste doet me regelmatig knikken, tijdens het lezen. Zij stelt dat veel mensen de gedachte aan de toekomst van de wereld en henzelf wegduwen. De problemen, die ons mogelijk te wachten staan, zijn zo complex en lijken zo onoplosbaar, Dat het te veel om te bevatten is. Ik kende jaren geleden een man, die een milieu-depressie had. Je zou er moedeloos van worden.
Wij praten wel eens over het kapotmaken van onze leefomgeving en misschien ook de mensen in de toekomst. Het klinkt misschien vreemd, maar dan voel ik opluchting, dat ik hopelijk de tijd van echte ellende niet meer mee maak.
De schrijfster van het boek stelt, dat iemands houding verandert bij het besef geen afgescheiden identiteit te zijn. Maar een onderdeel van het grote geheel van het leven. Dan is er verbondenheid en volgt de behoefte om actief iets te doen. Een hoopvolle stelling.
Soms is er milieu-humor. Ik moest lachen bij het stuk van Ebru in de metro. Over de belangrijkste, meest doodgezwegen oorzaak van alle problemen op milieugebied, de steeds verder groeiende overbevolking. Daar wil ik helemaal niet aan denken.
 
 

maandag 10 april 2017

gewoon doen

Een paar weken geleden zag ik de docu "widening circles". Met daarin een inspirerende boodschap van de al 87 jaar oude milieu-activiste Joanna Macy. Haar verhaal sprak me aan, ook omdat ik ongeveer dezelfde gedachten heb. En die weinig terug vindt bij mensen, met wie ik spreek.
Kort door de bocht is de boodschap. "De wereld is een verontrustende chaos". Dat geeft woede en verdriet. Maar met elkaar valt het tij te stoppen. Ieders gedrag is van belang".
Ik merkte weer, hoe ik langzaam aan het terugvallen was in gemakzuchtig gedrag. De plastic zak van de hondenbrokken snel in de restvuil-container om de hoek en niet twee straten lopen. Ondanks mijn voornemen zo mogelijk elke dag één stuk zwerfvuil op te ruimen, het toch laten liggen.
Als iemand van 87 jaar nog zo bevlogen is, dan kan ik meer doen voor het milieu. Nam ik me voor. Misschien word ik wel weer gemakkelijker. Maar dan komt er hopelijk weer iemand, die via tv of boek me aan mijn jasje trekt.
Googelen leverde een boek van die milieu-activiste op. Ik reserveerde het boek en zit het nu met plezier te lezen.
 
 
 
 

zaterdag 8 april 2017

voorjaarsboden

Vanmiddag kon ik heerlijk in de tuin zitten. En luisterde naar de vele mussen. Ze kwetteren als een kleuterklasje. Het klinkt plezierig, maar wat de taal betekent, weet ik niet. Ik zag een mus één voor één grassprietjes plukken. Met een bekje vol nestelmateriaal verdween het vogeltje. Want waar ze slapen en hun nesten bouwen, weten we niet.
 
 
Even later fladderde er de eerste vlinder rond. Ook een teken van mooi weer. Via Facebook leerde ik van iemand met mooie foto's ,wat de namen van verschillende vlinders zijn. Het doet me  denken aan een oud kwartetspel uit mijn jeugd. Daar was ook een viertal kaarten met vlinders.
 
 
De hele dag kijk ik vanuit de keuken naar een echt mooie voorjaarsbode. De misschien wel 40 jaar oude perenboom heeft weer bloesem. Zomaar bij een paar takken. Jaren lang gaf de boom geen vruchten. Maar de laatste drie jaar valt er toch weer te plukken. Mooi, die bloempjes. En straks tellen we de kleine peertjes en hopen, dat ze er niet af waaien.
 
 
 

donderdag 6 april 2017

mijmerboom 3 ????

Misschien wel 25 jaar geleden vond ik aan het kanaal een afgezaagde boom. Regelmatig ging ik er even zitten met de hond. "De mijmerboom" was al snel het woord voor dat plekje. Ik zat ook vaak te mijmeren. Repetitievragen opdrachten, oplossingen van problemen, van alles borrelde naar boven, als ik daar zomaar stil zat.
 

Maar helaas,de stronk werd weggehaald. Ik  heb nog lang als herinnering een stukje hout bewaard. Toen vond ik daar vlak bij een boom, met een wortel als een stoeltje. Daar kon ik zitten, zonder nat te worden. Dat werd mijn nieuwe mijmerboom.
Heel jammer,maar die boom gaat deze herfst ook verdwijnen. Al die prachtige abelen moeten worden gekapt. Ze vormen een gevaar voor de achterliggende spoorrails. De dijk krijgt een heel ander uiterlijk. Jonge bomen, nieuwe struiken, voor mij is dat niet echt natuur. Bovendien duurt het  jaren lang, voor je daar weer in de schaduw kan lopen.
Ook komt er een mountainbike-pad. Dat wordt extra opletten op mooie weekenddagen. Want officieel mag ook in dat stuk natuur de hond niet los lopen.
Het worden warme zomerwandelingen. En ik moet op zoek naar een nieuwe mijmerboom. Misschien wel een steen deze keer.
 
 
 

dinsdag 4 april 2017

tomaatjes

Afgelopen herfst vergat ik om de uitlopers van de aardbeien te gebruiken. Er gingen wat planten dood. Dus ik stapte vanochtend  op de fiets om nieuw te kopen. Maar wat een prijzen bij een tuincentrum. Ik ga zeker nog een keer op de markt kijken.
De buurvrouw en ik namen elk 6 aardbeienplantjes en een potje pluksla. We keken ook nog naar tomatenplanten. Eén cherrytomaatje voor een tientje. We moesten lachen. Voor dat bedrag koop ik wel 7 kg bio-soeptomaten. Daar ga ik zeker voor naar de markt, dat heeft nog de tijd.
Uiteindelijk waren we niet voor niets gekomen. En als extraatje een mooi ritje door de polder.
 
 

zondag 2 april 2017

tuin tijd

Het was echt tuin-tijd vanmiddag. Eerst had ik vrienden gebeld, of ze zin hadden in een kop thee. De rolstoel is moeilijk het huis in te rijden, maar de tuin is een makkie. We hadden net een kop thee op, of de telefoon ging. Een andere gezamelijke vriendin 'Zit je in de tuin? "Ook zij kwam langs voor koffie ,zon en wijn.
Terwijl het eerste bezoek vertrok, kwam de buurvrouw thuis van een foto-wandeling.  Nog eentje ,die wel zin in koffie en wijn had.Ik gaf haar eerst een stevige bodem te eten. Want een tijd sjouwen door de duinen maakte hongerig.
Zodoende had ik helemaal onverwacht een tuin vol mensen. Ontzettend gezellig, juist omdat het spontaan was.