keuze

Afgelopen zondag waren de dochters van mijn zus hier. Echt gezellig bijpraten.De oudste is een harde werker. Die eigenlijk niet kan "niksen". Ze begon over de tijd,dat ik met pericarditis maanden op de bank lag. En naast veel pijn helemaal niets kon. "Ik zou gek worden in zo'n situatie"zuchtte ze. "Toch heb je ook dan een keuze. In mijn geval antidepressiva of langzaam leren accepteren"was mijn antwoord. Nu weet ik,dat zoiets afhankelijk is van karakter of mogelijk genen.En er mensen als voorbeeld kunnen dienen. Ik kende iemand met longkanker,die accepteerde,dat zijn leven niet lang meer zou zijn. En rustig stierf. Van hem heb ik geleerd,dat acceptatie de weg vrijmaakt naar momenten van vrede. Misschien leven veel mensen met het idee,dat het leven maakbaar is en zijn kwaad,als dat anders loopt.En ik hoop,dat mijn nichtje nog lang en hard mag werken.