In de eerste klas HBS hadden we Engels van een vreselijke vrouw. Ze kon te keer gaan,zeker als je een onvoldoende haalde.Dat gebeurde wel eens. Ik was echt bang voor haar en vertelde het mijn vader.Zijn reactie zal ik nooit vergeten. "Ze is ook maar eens mens. Moet ook naar de wc. Stel je haar voor met de onderbroek op de enkels. En je bent niet meer bang".Dat deed ik bij de volgende scheldparij en het hielp steeds beter......Maar met de talen is het nooit iets geworden.De schrijffouten telden mee. Ik kon leren,zo hard als ik wilde,maar meer dan een zesje werd het niet. Jaren later leerde ik tijdens mijn opleiding over dyslexie. Ineens snapte ik het.Dat had ik in lichte mate. Wat een opluchting.Ik was dus niet dom. Toch heeft het nog een tijd geduurd,voor ik op vakantie onbekommerd Engels of Frans durfde te spreken en het niet erg vond,als ik een foutje maakte.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten