klein feestje

 

Als samenwonende ex-echtgenoten vieren we al jaren niet meer onze trouwdag. Maar de ontmoetingsdag. Dat was vandaag 52 jaar geleden. Eerst overwoog ik nog iets lekkers bij de bakker te halen,net als andere jaren. Maar bedacht, dat ik ook zelf iets kon bakken. Dus vierden we ons "feestje"met warme appelkruimeltaart. Heerlijk.
Het is iets om dankbaar voor te zijn, zo samen. Door twee mensen in de vriendenkring met korte levensverwachting realiseer ik me dat steeds meer. Bovendien in deze virus-tijd weet niemand wat zijn pad gaat worden. En is het zaak iets moois van vandaag te maken.
Aan de dijk hebben we een oplossing gevonden om toch samen met een ander te lopen. In ganzenpas met een meter afstand. Kun je nog net praten, maar de adem verwaaid. En de honden ravotten,die beseffen niets.
En wie weet kunnen we dit weekend weer in een hoekje in de tuin in het zonnetje zitten.

boodschappen.

Nu probeer ik één keer in de week boodschappen te doen. De rest komt met de internet-boer. Die zet trouwens de kisten voor de deur, vermeldde een mailtje. Maar fijn, dat ze blijven leveren.
Het was voor een gewone dag om half negen druk bij de super. Maar het viel me op, dat de mensen echt afstand hielden. Als iemand iets pakte uit de koeling, wachtte de volgende met het pakken van zijn/haar producten tot het vrij was. Ook met het passeren in de gangen tussen de schappen werd flink uitgeweken voor elkaar. Respectvol allemaal.
Dat was maandag bij de apotheek wel anders. Ik haalde tegen sluitingstijd mijn ooggel. "Ik loop even met u mee naar buiten om diep adem te halen"zei de assistente. Ze had nog nooit zo'n drukke dag meegemaakt. Ook medicijnen werden via herhaalrecepten veel eerder in huis gehaald dan normaal. Een deel van de voorraad was op.
Dinsdag had de apotheek zich aangepast aan dit nieuwe verschijnsel. Herhaalrecepten alleen op juiste datum. En drie klanten per keer in de apotheek. Met het gevolg een lange rij op straat.
Ik ben blij, dat ik weer groenten en fruit in huis heb. En hoe dat verder gaat zal de tijd leren.

wonderlijk

Het is zo wonderlijk stil buiten. Geen verkeer of joelende schoolkinderen. Bijna als een zondag, maar het weten waardoor maakt het beleven anders.
Er komen positieve whatsappjes binnen met mooie uitspraken,gedichten of praktische raadgevingen. En vriendin uit Polen gaf oefeningen om de longmeridiaan te stimuleren door. Ik heb het gelijk geprobeerd vanochtend.
Met mijn biebboeken ben ik zuinig. Voorlopig is het uitleenpunt dicht. Gelukkig heb ik nog mooie herlezers in de kast staan. En op internet is ook veel boeiends te vinden.
Al een paar weken heb ik een steeds terugkerende lichte keelpijn. Korrels van de homeopaat leken te helpen. Maar helaas, gisteren brandde het weer. Gelukkig ben ik er niet beroerd van. Maar met de buurvrouw klets ik alleen uit de verte over het muurtje. Haar vriend is te kwetsbaar voor een verkoudheidsvirus.
Zo ook de yoga. Die sloeg ik vorige week al over, om geen anderen te besmetten. Mocht de groep toch doorgaan, dan haak ik ook morgen af. Daar zitten mensen met kwetsbare longen.
Eten heb ik nog genoeg in huis. Misschien in het midden van de week eens kijken bij de super of er fruit en verse groente is.
Er wordt gekrabbeld aan de deur. De buurhondjes willen een snoepje.

vroeg

Niet uitslapen vanochtend, maar juist vroeg op. Ik moest naar het toilet en besloot maar meteen met Merle te fietsen. Een prachtige maan en heerlijk rustig op straat maakten het geen straf.
Eenmaal thuis bleek mijn man door kramp het bed uitgejaagd te zijn. Ik maakte een ontbijtje en zo zaten we om half zes aan de koffie en thee. Om daarna nog even te gaan slapen.
Naast ons brandde ook het licht. Waarschijnlijk nog iemand wakker door pijn. Even overwoog ik een "goedemorgen"appje.. Maar misschien was de buurman net weer ingedommeld.
Op de terugweg naar huis was er een plotselinge beweging in een paar struiken in een tuin. Merle schoot in de verdediging en ging te keer. Wat weet een hond van een krantenbezorger. Maar het was zo vreemd, ik schrok ook. In die straat zullen er een paar mensen vroeg wakker geweest zijn. Ik was niet de enige

junkie

Soms voel ik me een netflix-junkie worden. Toen we een paar jaar geleden mee mochten doen met het abonnement van de buren, wist ik niet, dat er zoveel te zien was.
Regelmatig kijk ik een boeiende docu. Maar bij gebrek aan detectives grijpen deze crime-fans steeds vaker naar een netflix-serie. En dat is het verslavende. Ik kan me voorstellen, dat sommige mensen alle afleveringen achter elkaar afkijken. Ergens las ik, dat er meer slaaptekort is door netflix. Maar ja, ze stoppen een aflevering altijd op zo'n boeiend punt.
De titels lees ik soms op een blog. En ook de buurvrouw en een vriendin geven tips.
Voor mij is twee uur kijken het maximum. Dat is meestal drie afleveringen achter elkaar . We gaan er echt voor zitten. Koffie en theepauze na het tweede deel. Mijn man zegt wel eens "zullen we nog eentje....?". Maar nee, dat trekken mijn ogen niet.
Dan is het wachten tot de volgende dag. Af en toe schiet het verhaal door mijn hoofd en ben ik benieuwd naar de afloop. Zo kijken we vanavond de laatste delen van de serie Marcella. Met een diepe zucht, als ik weet, wie het gedaan heeft.
Nee,dan is een afgerond verhaal van Vera heel wat rustiger kijken.

heerlijk

Toen ik wat laat wakker werd, was het al licht. Voor de eerste keer dit "voorjaar"kon ik langs het water fietsen met Merle. Het was heerlijk. Windstil, koud, om meteen goed wakker te worden.
Aan de hond kon ik de vele kleinere regenrondjes van de laatste dagen merken. Die had er zin in. Ze rende voor de fiets uit.Wat is ze dan nog fit voor ruim 10 jaar.
Toen ik de dorpsstraat in reed hing daar precies in het midden de rode bal van de opkomende zon. Prachtig !
Eenmaal thuis waren er brokken voor twee. De smurf logeert hier en komt zo vroeg zijn mandje niet uit. Ze kregen beiden een stukje van mijn brood.Nu ligt het stel in diepe rust. Straks nog even een treuzelrondje met die kleine lopen en dan zijn de verzorgingstaken voorlopig gedaan

corona-honden

De berichtgeving kan ik niet ontlopen. Ik droomde vannacht over het corona-virus. Een groot deel van het dorp moest isoleren. Die mensen konden ook hun hond niet uitlaten. De dieren werden de straat opgestuurd en sommige honden gingen zwerven.
Bij ons kwam een knaap van een Ierse wolfshond aanlopen. Heel lief. Ik gaf hem eten en hij mocht in de schuur slapen. Wat deed die slimmerd De volgende dag verdween hij weer en kwam na een tijdje met een tweede hond om onderdak vragen. Dat gebeurde vaker. Op het laatst logeerden in schuur en tuin zeven corona-zwervers.
De oorsprong van de droom snap ik wel. Ik had me afgevraagd wat mensen in isolatie met hun hond moesten doen,als ze niet naar buiten mochten. In mijn droom had ik de oplossing. Gewoon naar het huis van Merle sturen.