geen terrasje

Soms loopt alles anders dan gepland. Ik zou naar de stad gaan. Kijken naar een waxjas en dan een terrasje opzoeken. Ik had er echt zin in.
Het ritje langs het water was heerlijk. Maar bij de winkel zette ik mijn e-bike neer en zag tot mijn schrik,dat de accu helemaal leeg was. En dat terwijl ik met een vijf streepjes was weggereden. Ik heb nog wel naar een jas gekeken en niets gevonden. Maar durfde niet verder de stad in.
Gelukkig had ik op de terugweg(4,5km) wind half mee. Wat trapt dat zwaar zonder ondersteuning. Ik had de fiets in de tweede versnelling en haalde net 10 km per uur. Ineens bedacht ik, dat mijn man misschien thuis was. Gelukkig, hij nam de telefoon op. En kwam op mijn fiets mijn richting uit. Zo kon ik op twee derde van de afstand dat zware ding inwisselen voor een gewone fiets.
Na twee koppen thee wordt het nu uitproberen. Wat doet de accu, als die geladen wordt? Rondjes rijden en kijken of er weer snelle leegloop is. Trouwens er is nog een reserve accu, die zo'n 20 km meegaat. Ook die wordt geladen om tijdelijk te gebruiken.
Een nieuwe accu is via internet snel besteld. En een waxjas ook.

tijd

Vannacht had ik een droom, die zich vroeger afspeelde. Ineens drong het tot me door "Wat leef ik al een tijd!"(73 jaar). Wat een lap verleden heb ik. Herinneringen om  gesprekken uren lang te vullen.Het voelde bijna onwezenlijk aan.
Nu weet ik ,dat al die beelden van vroeger zich in mijn hoofd afspelen en wel op dit moment. Voor mij zijn ze als een volle boekenkast met al die verhalen niet op papier, maar in mijn hoofd.
Het leuke van mensen veertig, vijftig jaar kennen is, dat in gesprekken spontaan associaties met vroeger opborrelen. En je ze beiden meestal nog weet.
Zo kwam zaterdag een vriendin thee drinken. Ze voelde zich triest, omdat het vandaag hun trouwdag zou zijn geweest. We haalden herinneringen op aan die dag en aan allerlei leuke gebeurtenissen met haar man. Zo werkte het verleden een beetje als een pleister.
Ook de vriend in het verpleegtehuis ken ik al van 1975. Ik mis de bezoekjes aan hem en het ophalen van herinneringen. Niet te vergelijken met de verschrikking voor hem van zijn "gevangenschap". Ik ga straks maar weer een brief schrijven naar hem met leuke dingen van vroeger.
Hoeveel tijd ik nog heb is gelukkig niet bekend. Vandaar het belang en de kostbaarheid van elke dag. Het schitterende weer helpt zeker mee om er nu een goede tijd van te maken.

nadenkertje

Nu de bieb gesloten is, deed ik mezelf een boeiend boek cadeau. Over het leven en vooral het stoicijns gedachtengoed van Marcus Aurelius. Wat was het leerzaam. Hij had zó een tedtalk kunnen houden of een YouTube kanaal beginnen , als hij in deze tijd geleefd had.
Vooral de aanwijzingen hoe te leven passen ook in deze tijd. Zijn gedachten over de dingen waar je wel of niet invloed op hebt en hoe daar mee om te gaan,heb ik al lang als richtlijn.
Waar ik over na moest denken, was de gewoonte van de stoïcijnen, om al van te voren te overdenken wat er in een bepaalde situatie"mis"zou kunnen gaan. En daar al vast rekening mee te houden of oplossingen te bedenken. En dan zonder paniekgevoel, nee juist heel rationeel.
Mij lukt dat nu niet. Denk ik zoiets, dan valt dat onder de categorie "de mens lijdt het meest....".Ook al ben ik verstandelijk bezig. Tot nu toe houd ik me maar bezig met het nu. En ga over dit concept nog meer lezen. Misschien kijk ik er dan op een andere manier tegenaan.

geur

In het voorjaar kan het zo lekker ruiken buiten. De afgelopen weken waren het de seringen en later de meidoorn. Dat was een bijna overweldigende lucht. Zeker als ik aan de dijk liep.Nu kan ik onder mijn mijmerboom zitten in de geur van fluitenkruid en bieslook. Een wonderlijk mengsel. Van de bieslook krijg ik altijd zin ,om een salade te maken. Alleen,ik pluk ze niet daar.
Nu staan de vlieren te pronken met hun witte schermen. In de vroege ochtend fiets ik door de straat waar rijen "jonkies"van onze vlier staan. Heerlijk, om daar diep adem te halen. Maar ook in eigen tuin ruikt ik de vlier zodra ik de deur uit stap.

 

Vroeger maakte ik wel eens vlierbloesemlimonade. Helaas daar moet zoveel suiker in. Nu probeer ik gewoon vlierbloesemwater. Een scherm een tijd in een glas water. Zeven en wat citroensap er bij. Een heerlijke dorstlesser.De vlierbloesempannenkoekjes zijn nog in de planning.

troep

Nu de strandtenten nog gesloten zijn, ligt er meer troep op strand. Iemand op het terras laat daar zijn bakjes achter. Heb je iets lekkers afgehaald, dan doet lang niet iedereen de kartonnen en plastic resten in een vuilnisbak. Ik zag een foto van een stuk strand hier. Alsof er afvalbakken waren omgekiept.
Zo is ook te merken, dat er meer fietsers of wandelaars even pauze houden op het bankje bij de brug. Daar stond jaren lang een grote afvalbak. In de herfst is die weggehaald. Lang niet iedereen stopt zijn afval terug in de fietstas. Het is er af en toe een grote bende met blikjes, papier,  plastic bakjes, zelfs pizzadozen. Gelukkig nog geen gebroken glas, dat is gevaarlijk voor hondenpootjes.
Vanochtend was het meeste afval weer netjes opgeruimd door de gemeente. Al eerder dacht ik er aan. Ik zal eens een mailtje sturen of de grote afvalbak weer teug geplaatst kan worden. Dat maakt het voor de nette recreanten gemakkelijker om hun vuil ook echt op te ruimen.
Voor mij ook een voordeel. Merle laat een enkele keer een flinke hoop achter op de kade. Ik moet dan een eindje fietsen met mijn poepzakje voor een afvalbak.
Ben benieuwd, wat ik voor antwoord krijg.

bang

Ja ik ben bang. Voor een overijverige gezagsdrager, die een boete uitdeelt. Zonde van het geld. En dat voor een overtreding, waar niet de hele medische wereld de noodzaak van inziet. Maar ja, we leven in een corona-dictatuur, dus de burger moet gehoorzamen.
Zo ging ik vanochtend naar de kapper. Heel klantvriendelijk stonden er twee stoeltjes buiten. Om te wachten. Het lieve meisje,dat me knipte had zich al die weken aan de regels gehouden en was binnen gebleven. Nu mochten ze kappen en ze was zo blij weer mensen te spreken Maar alle handelingen verliepen zo 1,5 m.-proof, dat het voor mij eng aanvoelde. Uit respect voor die ander speel ik het spel dan ernstig mee.
De kapster vertelde, dat haar ouders in de moestuin boa-controle kregen. Of er niet te veel mensen op dat stukje grond waren. Ik denk dan aan alle wandelingen aan de dijk met de honden-mensen. Niet te dicht op elkaar, maar niet verkrampt. Toch maar op gaan letten op lichtblauwe jasjes. Want hier is ook een training op het strand uitgelopen op fikse geldboetes.
Bah,in wat voor wereld gaan we leven. Dit ken ik uit films en boeken van de DDR of nu met de gezichtsherkenning in China. Druk als regering op het doodsangst-knopje van de mensen en je neemt hen hun leven af.

voorjaarsgasten

Nu het weer mooi is, krijgen we de vaste mee-eters in de tuin. De kauw zit in het kooitje te wachten op wat zaad. Moeder merel zit zelfs in de vensterbank naar binnen te kijken. Om aan de geven, dat haar kroost hongerig is. De duif broedt op het wasrek.
Omdat de buurpup onze tuin als toilet gebruikte, kunnen hij en het andere hondje alleen nog via een kleine opening  een brokje krijgen. Op vaste tijden klinkt een bepaalde blaf en staat meneertje te wachten. Merle komt me zelfs halen, als ze het hoort.
En de vaste huurder van de voortuin is Arnold de overbuurkater. Ook hij wil af en toe iets eten.
Soms moet ik even nadenken "Hebben ze allemaal iets gehad?" Maar het gewoon leuk,ik kan met plezier naar dat dierenspul kijken.