Het was een wonderlijke week. Ik volgde de laatste dagen van de vredesmars van de monniken. Zoveel vriendelijkheid en medeleven onderweg. Aan de andere kant zijn de media in de VS vol van de vrijgegeven Epsteinfiles. De andere zijde van het spectrum.Niet alleen de tentakels in het politieke en zakelijke leven. Maar vooral alles,wat die kinderen is aangedaan. En door wie. Ik keek de Nederlandse documentaire "Beneath the surface".De misbruiknetwerken in Nederland. Met ook hun connecties bij politie en justitie. Zodat er (nog) niemand is opgepakt. Dan denk ik "waar zijn die toeslagen-kinderen gebleven?"Maar voor de gemiddelde mens is het zo onbekend. Ooit stond ik bij de brug te wachten. Een bootje met drie mannen nam spelenderwijs twee zwemmende jongens aan boord. Een mevrouw en ik keken elkaar vragend aan "Is dit zuivere kofiie?"Toch belden we niet de politie.Nu zou ik dat meteen doen. Nee dan eindig ik in de avond het internet kijken met die vredesmars.
Ja het zijn rare tijden. Een oudere oom van mij durfde in de jaren 70 al niet eens meer stil te blijven staan om naar spelende kinderen te kijken. Ook dat is elle dig maar staat niet i verhouding tot wat kinderen wordt aangedaan.
BeantwoordenVerwijderenNu we beter weten, kunnen we ook beter reageren.
BeantwoordenVerwijderenDie dualiteit is er inderdaad heel erg. Het is afschuwelijk. Ik denk dan maar aan die monniken en hun vredesmars en klamp me daar aan vast.
BeantwoordenVerwijderenEigenlijk is het toch te zot voor woorden dat je nu in het beschreven geval bij de brug wel meteen de politie zou bellen. De 80% goeien gaan steeds meer lijden onder de 20% kwaaien, omdat die laatste groep onevenredig veel in het nieuws komt. Maar ja, als oud-journalist weet ik ook wel dat goed nieuws geen nieuws is... De wereld wordt er niet makkelijker op
BeantwoordenVerwijderen