lange zondag

Deze wisselzondag naar wintertijd vind ik altijd apart. Het blijft de hele dag voor mijn gevoel vroeg. Alleen vanavond zal ik  voor normale bedtijd wel slaperig zijn.
Het was stil op straat. En mistig. De koplamp van de fiets maakte een afgebakende straal. Zo ook de straatlantaarns.Ondanks haar lichtje zag ik Merle amper.Ik had gehoopt langs het water te kunnen fietsen. Maar het zicht was te slecht. Misschien volgend weekend.

Gisterenavond was het buurt-halloweenfeestje. Eerst hebben de kinderen een samenzijn en daarna gaan ze verkleed langs de huizen. De buren,bij wie aangebeld mag worden zetten een lichtje in de tuin.
Dat kleine grut geniet er van. Maar de verklede ouders ook.De spanning en plezier straalt van de gezichtjes. Ik gaf een stel meisje een complimentje over hun jurk. " Ik ben een vleermuis met echte vleugels"zei een jongetje en demonstreerde zijn pak. De allerkleinste zat nog bij haar verklede moeder in een draagdoek alles met grote ogen aan te kijken.
Ik heb altijd behalve snoep ook fruit in de bak. Meestal kiezen één of twee kinderen daarvoor en zijn verrast door die mogelijkheid.
Halloween zelf zegt me weinig.Dat kenden we vroeger niet. Maar vergeleken bij tegenwoordig waren er meer feesten waar je  met een lampion in het donker liep. Meestal was dat achter de muziek aan.En toen nog gevaarlijk met een kaarsje. Er ging wel eens een lampion in de brand.Maar het was een mooi gezicht,al die lichtjes.
Voorlopig kunnen de kinderen uit de buurt weer heel veel snoepen.En met het Sinterklaasfeest komt de volgende lading.

rustig dagje

Na het zien van de kweeperentaart bij "koken met van Boven", wilde ik die ook eens proberen. Maar dan van appels. Kweeperen zijn erg duur. Gelukkig maar,want het wordt niet mijn favoriet.Mijn man liet zich ontvallen "net snot". Maar de buurvouw vond hem heerlijk. Smaken verschillen.

Ook met de smurf was het een rustig oppas-dagje. Zijn mandje was meegekomen. Als Merle hem lastig viel,ging hij daar liggen. Merle accepteerde dat en stopte met speel -uitnodigingen. Natuurlijk moest ik hem meetrekken naar de dijk. Maar eenmaal daar renden de twee honden achter elkaar aan. Net als vroeger.

Vanochtend werd ik weer om vijf uur wakker van vuurwerk. Welke idioot is zo vroeg op ,om dat af te steken? Gelukkig reageert Merle daar niet op. Maar elke avond tegen half negen wordt ze onrustig. Dan komen de knallen.Ze gaat dan naast de stoel van mijn man liggen. Een grote hand op haar lijf en dat voelt veilig.
Ik ben al bezig geweest om uit te zoeken,hoe ik contact kan opnemen met de buurtpreventie. De politie wordt  regelmatig door anderen gebeld. Maar zo'n groepje jongeren op de fiets,is snel via brandgangetjes verdwenen.
Ik ga de gemeente maar eens bellen om inlichtingen.

op bezoek

Een vriend,die we al bijna 50 jaar kennen was verhuisd. Naar zijn nieuwe flat is de afstand geen twee,maar één uur rijden. Wel gemakkelijk,zeker om eens vaker even een kopje thee te gaan drinken.
Ik wist,dat zijn nieuwe apartement meer zorg mogelijk maakte en echt voor ouderen was. De entree was die van een vroeger verzorgingshuis. Het rook ook zo. Ik schrok even. Het was een confrontatie met ouder worden en voor hem misschien zijn "laatste huis". Maar binnen in zijn flat was het vertrouwd en herinnerde alleen onze "grijze koppies"en het wederzijds informeren naar haperende gezondheid aan het feit,dat we al zo lang elkaar kenden.

Er zijn van die mensen met wie je bij thee en bolus meteen over de zin van het leven of wat er na de dood zou zijn  of dat soort onderwerpen aan het praten bent. Prettig is dat. Ook al zijn de gedachten over zulke zaken anders. Juist die verschillen in mensen zijn zo boeiend.
Het hebben van gezamelijke herinneringen maakt ook het ophalen daarvan zo leuk. Vakanties,waar ook zijn kinderen bij waren. Hij heeft een stel films van vroeger op dvd laten zetten. Wij krijgen ook een kopie. Daar moeten stukken bij zitten,die ik filmde. Of mijn vader. Ik ben benieuwd naar die reis in het verleden.
Thuisgekomen  zuchtte mijn man,toen hij de deur van ons huis open deed: "Wat ben ik blij,dat wij nog gewoon in ons eigen huisje wonen". Ik was het er helemaal mee eens.

goed

Wat kan ik genieten van de vroege ochtendstilte. Donker buiten,kaarsje en schemerlicht binnen. Alleen het kleine tingeltje van de koelkast,de tikkende klok en een zucht van Merle. Op zo'n moment is het leven goed.
Dat stil staan bij het leven en de dankbaarheid daarvoor komt de laatste dagen vaak in me op. In de buurt zijn twee mensen erg ziek. Wat is leven dan kwetsbaar. En kan het na één doktersbezoek compleet veranderen.
Maar ook tv beelden van kapotgeschoten steden in Syrië doen me beseffen,dat niet iedereen een veilig dak boven het hoofd heeft. Laat staan voldoende voedsel en medische hulp. Ook wat die zaken betreft, leef ik hier in overvloed.
Ook de vrijheid van het gepensioneerd zijn is een groot goed. Binnen mijn toch wat beperkte leefwereld is zoveel moois. En zo weinig moeten.
Ja het leven is goed.

stroom

Dit weekend was het twee jaar geleden,dat de vijf zonnepanelen geinstalleerd werden. Helaas was eentje meer geen optie door de schaduw van de schoorsteen. Ik ging er van uit,dat we 80% van ons verbruik zelf op zouden wekken.
Tot mijn verbazing hadden we afgelopen meet-jaar zelfd 4 kwh over. Ik was vergeten om na één jaar panelen de oplever-stand op te nemen. Maar vanochtend deed ik het wel.  2380kwh voor twee jaar is best veel. Alleen als nu de meteropnemer komt begin dec zullen we zo'n 25 euro moeten bijbetalen. Minder zon en meer gebruik.

Ik let wel op het gebruik van de oven.En zet dan in de winter van te voren de kachel uit/laag. Ook de wasdroger draait alleen af en toe eventjes. Als de was buiten onder het afdak te weinig gedroogd is. Dan wordt een rekje in de keuken een te hoge vochtigheidsgraad daar. 
Ik merkte,toen mijn man een week was,hoeveel een tv verbruikt. Zelf kijk ik hooguit anderhalf uur op een avond. Staat het kijkkastje een hele avond aan, dan vraagt dat wel een kilowatje.(of twee?)
Wie weet wat een zonnige winter we krijgen. En vooral niet te veel sneeuw op het dak.

voorproefje

Vanochtend was er een winters voorproefje. Ik had voor het eerst een winterjas aan,gelukkig. Op de daken van de auto's lag een klein laagje ijs.Het rook gewoon helder en koud. Een enkeling was de houtkachel aan het opstoken. Op één meneer in de verte na kwam ik helemaal niemand tegen.
Thuis brandde de keukenkachel. Heerlijk thuiskomen bij de straling van die klomp gietijzer.Merle kreeg eten,ik maakte ontbijt. We zaten samen bij de kachel.Een klein vogeltje zong in de kou zijn liedje. De tinten blauw wisselden af buiten en langzaam werd het licht.

Terwijl ik naar de fruitschaal kijk,besef ik het verwarrende in de berichtgeving over voeding. Aan de ene kant de toenemde vraag naar duurzame voeding. Aan de andere kant handelsverdragen zoals Ceta en TTIP, die proberen het "nee"van regeringen te omzeilen. Een pepsi-fabrikant,die minder suiker in zijn drank wil.Maar wat komt daarvoor in de plaats? A1 en A2-melk.
Ik kan het gevoel hebben,dat hoe meer mensen gezond willen eten,hoe smeriger de truken van de levensmiddelenindustrie worden. Zij kunnen niet minder gaan verkopen door toename van simpele groenten of fruit. De consument zal steeds oplettender moeten worden.

tussenwereld

Op een blog of in een tijdschrift las ik over het boek "duizend kleuren blauw". Ademloos heb ik zitten lezen. Het verhaal gaat over een man,die in coma ligt. De gebeurtenissen worden vertelt vanuit zijn gezichtspunt en dat van zijn vriendin en zijn zoon.
De zoon ziet kleuren bij getallen en gevoelens van mensen.  Hij is als enige in staat om te voelen ,of zijn vader er "is" Onmogelijk volgens de deskundigen. Eén verpleegkundige snapt hem.Zij voelt ook meer,dan rationeel te verklaren is.
.De jongen komt ook in contact met een meisje,dat in coma ligt.Dat meisje komt uiteindelijk bij. Zijn vader op het laatst heel even en "verdwijnt"dan voorgoed.
Het boek bracht me terug in het verleden. Mijn moeder heeft 5 mnd in een waakcoma gelegen. Ik kon ook het gevoel hebben,dat ze er soms "was". Ik zag het aan de ogen. Een enkele keer,als ik iets vertelde,rolde er een traan uit haar ooghoek. "reflexen"zei de verpleging. Maar dat heb ik nooit geloofd.
Eén keer heeft ze als communicatie in de hand van mijn man geknepen. Maar zo dichtbij deze wereld is ze nooit meer geweest. Soms  als ik binnenkwam en haar lievelingsmuziek draaide, dan was er een vage glimlach. Ik had het gevoel,dat waar ze ook was op dat moment,dat het goed was.
Wat jammer,dat dit boek nog niet geschreven was in die tijd. Ik had er meer begrip door kunnen krijgen.