hetzelfde schuitje

Misschien komt het, omdat ik in een dorp woon. Het valt me op, dat er een soort saamhorigheid heerst. We zitten in hetzelfde schuitje. Loopt er nog iemand in de verder stille straat, dan wordt er gegroet. Soms volgt er een praatje.Passeer ik de rij bij de apotheek, dan is er ook meestal een verhaal.
Een kort positief gesprekje had ik met de inmiddels van corona genezen buurman. Hij was voor het eerst weer buiten. Het was afgelopen weken vreemd om te doen, maar ik had hem een paar keer gebeld om naar zijn gezondheid te informeren. Nu kon ik het gewoon vragen.
Bij de ondergrondse container had ik een bijzonder gesprek met een mevrouw uit de straat. We kennen elkaar van een opmerking over het weer en de hond. Ze vertelde over haar werk in de jeugdhulpverlening. Hoe moeilijk het was via (beeld)telefoon een goede indruk te krijgen van de situatie in een gezin. En dat er op haar werk meer gevallen van kindermishandeling zijn. Het gevoel van onmacht door de beperkingen
Wondelijk, dat er dan zo'n situatie als deze moet komen, om een meer diepgaand gesprek te houden met een "van gezicht-bekende".

zondag

Ooit in de tijd van onze vorige Merle liep ik regelmatig op met een -toen in mijn ogen- oudere dame met hond. Ik leefde mee met het inslapen van haar wandelmaatje en de beslissing, dat ze te oud waren voor een pup.
Daarna zag ik haar nog regelmatig voorbijsperen, tempo snelwandelen. De laatste jaren loopt ze achter haar rollator nog steeds hetzelfde stuk, maar dan een kleine afstand. Ik schat haar eind tachtig. We groeten elkaar wel, maar ze heeft alle aandacht nodig voor haar rollator en het verkeer. Ik geloof niet,dat ze nog weet wie ik ben.
 Deze week begon ze van de overkant van de straat een praatje. "Wat is het stil op straat he?". Ik beaamde "Alle dagen zondag". Zo had ze het nog niet bekeken. Ze ging er elke dag op uit, anders zou ze tegen de muren opvliegen.
Wat boft die mevrouw,dat ze nog in haar eigen huis woont en kan beslissen om te gaan wandelen. Want mijn oude tante mag in haar verzorgingshuis niet eens de openbare tuin in.

cadeautje

Met Valentijnsdag kwam de buurman langs met een cadeautje. Geen liefdesbetuiging maar een bedankje voor alle medeleven en hulp. Een leuk gebaar. Mijn man opende de fles wijn meteen en ik ging de boekenbon bewaren tot er iets moois uitkwam.
Kort daarna kwam de advertentie van het nieuwste boek van Juglen Zwaan en anderen. Ik bestelde het meteen in de voorverkoop. Onverwacht vroeg bracht de post gisteren die dikke pil. De verwachting was volgende week pas.Wat een mooi boek. Bijna een encyclopedie over het functioneren van het hele menselijk lichaam met allerlei adviezen.
De buren zaten gisteren in de tuin. Over het muurtje kon ik mijn nieuwste aanwinst tonen en nogmaals bedanken. Zo'n bundel leesvoer is helemaal plezierig nu de bibliotheek gesloten is.

dichtbij

Het coronavirus komt wel letterlijk dichtbij, als je buren in quarantaine zitten, omdat één van hen besmet is.  Waarschijnlijk opgelopen in een ziekenhuis in Breda. Daar lag een zwager op sterven en de buurman reed zijn zus. Op zulke momenten ben je er voor elkaar en verwacht je niet zo'n gevolg.
Hij is gelukkig niet erg ziek. Ze hebben voedsel genoeg in huis en hun zoon legt verse groenten en fruit op de stoep. De regels zijn nu zó ,48 uur geen verschijnselen en je mag weer(met afstand) naar buiten voor de noodzakelijke dingen.
Vreemd allemaal. Positief vreemd voor mijn 93 jarige tante. Die heeft voor het eerst van haar leven geskyped met mijn broer. Ze vond het echt leuk. Telefoneren en elkaar zien.Mooi initiatief van de verzorgenden in dat huis.
Aan de dijk was het nu rustig. Gisteren ben ik omgekeerd,net spitsuur. Als je iets harder praat kun je op 1,5 m elkaar toch verstaan. Dus liep ik gezellig op met een andere hondenmevrouw. Konden de honden spelen.
Ik ga nog maar even een boterkoek bakken voor hiernaast. Ik heb voldoende ingrediënten in huis. Een paar stukjes naar de andere buren. Daar startte vandaag de chemo. Wat bof ik met wat het leven me nu brengt.

klein feestje

 

Als samenwonende ex-echtgenoten vieren we al jaren niet meer onze trouwdag. Maar de ontmoetingsdag. Dat was vandaag 52 jaar geleden. Eerst overwoog ik nog iets lekkers bij de bakker te halen,net als andere jaren. Maar bedacht, dat ik ook zelf iets kon bakken. Dus vierden we ons "feestje"met warme appelkruimeltaart. Heerlijk.
Het is iets om dankbaar voor te zijn, zo samen. Door twee mensen in de vriendenkring met korte levensverwachting realiseer ik me dat steeds meer. Bovendien in deze virus-tijd weet niemand wat zijn pad gaat worden. En is het zaak iets moois van vandaag te maken.
Aan de dijk hebben we een oplossing gevonden om toch samen met een ander te lopen. In ganzenpas met een meter afstand. Kun je nog net praten, maar de adem verwaaid. En de honden ravotten,die beseffen niets.
En wie weet kunnen we dit weekend weer in een hoekje in de tuin in het zonnetje zitten.

boodschappen.

Nu probeer ik één keer in de week boodschappen te doen. De rest komt met de internet-boer. Die zet trouwens de kisten voor de deur, vermeldde een mailtje. Maar fijn, dat ze blijven leveren.
Het was voor een gewone dag om half negen druk bij de super. Maar het viel me op, dat de mensen echt afstand hielden. Als iemand iets pakte uit de koeling, wachtte de volgende met het pakken van zijn/haar producten tot het vrij was. Ook met het passeren in de gangen tussen de schappen werd flink uitgeweken voor elkaar. Respectvol allemaal.
Dat was maandag bij de apotheek wel anders. Ik haalde tegen sluitingstijd mijn ooggel. "Ik loop even met u mee naar buiten om diep adem te halen"zei de assistente. Ze had nog nooit zo'n drukke dag meegemaakt. Ook medicijnen werden via herhaalrecepten veel eerder in huis gehaald dan normaal. Een deel van de voorraad was op.
Dinsdag had de apotheek zich aangepast aan dit nieuwe verschijnsel. Herhaalrecepten alleen op juiste datum. En drie klanten per keer in de apotheek. Met het gevolg een lange rij op straat.
Ik ben blij, dat ik weer groenten en fruit in huis heb. En hoe dat verder gaat zal de tijd leren.

wonderlijk

Het is zo wonderlijk stil buiten. Geen verkeer of joelende schoolkinderen. Bijna als een zondag, maar het weten waardoor maakt het beleven anders.
Er komen positieve whatsappjes binnen met mooie uitspraken,gedichten of praktische raadgevingen. En vriendin uit Polen gaf oefeningen om de longmeridiaan te stimuleren door. Ik heb het gelijk geprobeerd vanochtend.
Met mijn biebboeken ben ik zuinig. Voorlopig is het uitleenpunt dicht. Gelukkig heb ik nog mooie herlezers in de kast staan. En op internet is ook veel boeiends te vinden.
Al een paar weken heb ik een steeds terugkerende lichte keelpijn. Korrels van de homeopaat leken te helpen. Maar helaas, gisteren brandde het weer. Gelukkig ben ik er niet beroerd van. Maar met de buurvrouw klets ik alleen uit de verte over het muurtje. Haar vriend is te kwetsbaar voor een verkoudheidsvirus.
Zo ook de yoga. Die sloeg ik vorige week al over, om geen anderen te besmetten. Mocht de groep toch doorgaan, dan haak ik ook morgen af. Daar zitten mensen met kwetsbare longen.
Eten heb ik nog genoeg in huis. Misschien in het midden van de week eens kijken bij de super of er fruit en verse groente is.
Er wordt gekrabbeld aan de deur. De buurhondjes willen een snoepje.