jong en wijs

Af en toe kom ik op de dijk een jonge vrouw en haar hond tegen. Terwijl de honden spelen hebben wij soms boeiende gesprekken. Het resulteerde een jaar geleden,dat ik na het lezen bij haar het blad "genoeg"in de bus doe.
Deze keer ging ze 's middags naar een crematie. De derde in korte tijd. Mensen van de leeftijd van haar ouders. Ze begon zich te realiseren, dat ook haar ouders er niet altijd zullen zijn.
 Het gesprek ging over leven en dood. Over verdriet,dat ook een onderdeel van het leven is. En dat men hopelijk na acceptatie weer verder kan.Ze vertelde over een familielid met ALS. Zijn ziekbed en overlijden. Ik kende die meneer ook van zijn hond.
Wat een wijsheid op die leeftijd. Ook de manier waarop haar kind in die trieste gebeurtenissen mocht meeleven,vond ik bijzonder. De zaadjes voor acceptatie van alles in het leven werden mede daardoor geplant.
Met een stel modderhonden en een goed gevoel gingen we beiden naar huis.

home made

Een paar weken geleden maakte Yvette van Boven in haar programma zelf pindakaas en amandel-chocopasta. Dat wilde ik ook wel eens proberen. Maar het lukte me niet ,om ongebrande bio-pinda's te vinden. Dus kocht ik een zak pelpinda's. Wat een werk dat pellen. Het deed me denken aan de zaterdagavonden in mijn jeugd. Krant op tafel en allemaal een hand pinda's.

De pinda's gingen met wat zout en olie in de keukenmachine. De smurrie,die ontstond zag er uit als de inhoud van een babyluier. Maar het smaakte heerlijk.

De amandel-chocopasta vond ik geen succes. Alsof er minder olie in de amandelen zat. Ik heb er een flinke schep honing door gedaan. Dat maakte het wel lekker. Maar het wordt niet een favoriet beleg.
Ik ga nog verder zoeken op internet naar ongebrande bio-pinda's. Want dan is het maken van pindakaas snel gebeurd. Het was een leuk karweitje. En ik moet snel snoepen van het potje,want mijn man weet er wel raad mee.

donker

Hoewel er bewolking was,leek de hemel toch lichter door de supermaan. Dat fietste wat makkelijker. Gelukkig kom ik in de ochtend niet veel tegenliggers tegen. Want juist dat felle licht en daarna de donkerte is het probleem bij nachtblindheid. De aanpassing gaat traag.
In de ochtend zijn ook mijn ogen "uitgeslapen"En kan ik beter zien dan in de avond. Altijd neem ik een zaklampje mee. Want Merle heeft de gewoonte om juist in een donker hoekje haar behoefte te doen. Met de zaklamp zie ik,wat ik op moet ruimen.
De zwarte hond zie ik ook niet bij de ochtendrondes in deze tijd van het jaar. Een knipperlichtje maakt haar zichtbaarder. En het getingel van penning en naamplaatje laat me weten,dat ze in de buurt is. Wel een verschil met een besneeuwde straat.
Fietsers zonder licht zijn een probleem. Vooral die met donkere jas en capuchon. Ik zie ze te laat en moet soms plotseling hard remmen. Ook de norse krantenman is op donkere straatstukken  iemand om rekening mee te houden. Merle gaat in de verdediging,als ze hem ziet. Haar zware blaf zou de mensen uit de straat wakker maken.Ik weet,waar en hoe vroeg ik hem verwachten kan. Om dan snel een zijstraat in te fietsen. De krantenmevrouw wordt vriendelijk begroet.
De mop van het konijn,dat wortels eet en geen bril draagt is deels waarheid. Vitamine A kan helpen bij nachtblindheid. Ik krijg het voldoende binnen. En zal het in de winter moeten doen met het zicht,dat ik heb.

onverwacht

Voor een vriendin bestel ik ook wel eens iets bij de internet-bioboer. Gisteren kwam ze "even"haar groenten halen. We raakten in gesprek en na een kop koffie en een glas wijn was de middag voorbij. Daar houd ik van ,die onverwachte dingen. En ik ben blij,dat er ook tijd voor is.
Mijn man nam de middagronde met Merle over. En ik deed het avondwandelingetje.Helaas was het zwaar bewolkt en zag ik de supermaan niet. Misschien vanavond of morgen?

Nu heerst er weer die zondagsrust. Op de dorpsronde vanochtend vroeg kwam ik geen mens tegen. Merle was me kwijt. Ik fiets niet altijd door dezelfde straatjes. En wil,dat zij mij ook in de gaten houdt. Maar als ze als jachthond iets ruikt,is de rest vergeten. Een paar voorzichtige fluitjes,om geen mensen wakker te maken, wezen haar de weg.
Naast me klapt een staart op de grond. Merle droomt. Ik duw haar straks opzij , om ruimte te maken voor wat yogaoefeningen. Liggen we gezellig samen op het kleed.Er is niets,dat moet. Ik zie wel wat deze dag brengt.

intocht van Sinterklaas

Vanmiddag komt de landelijke Sint aan . En zijn hulp-Sinten in veel andere plaatsen. Naast de goedheiligman zijn er ook mensen met andere intenties op de kade Demonstreren tegen racisme. Wat jammer toch,dat een oud kinderfeest gekozen is als speerpunt om de problematiek van racisme te benadrukken.
Helaas wordt er nog steeds gediscrimineerd. Maar dat is toch ook op andere manieren aan de orde te brengen.?Op deze manier wordt een kinderfeest beladen. Detectiepoortjes om op de kade te komen. Discussies en akties over de kleuren van Piet. Je zou toch met je kind niet meer naar de intocht gaan. Wat moet je een kleuter vertellen,als die ziet,dat mensen "lelijk doen"tegen zwarte Piet?
 Ik vraag me af of de tegenstanders van zwarte Piet geen leuke herinneringen hebben aan de Sint-vieringen uit hun kindertijd. Het spannende van de ontmoeting met Sint en zijn knechten.Op school of op straat. Het krijgen van cadeautjes in je schoen. Zouden ze toen al opmerkingen hebben gehoord over hun eigen huidskleur?
Ik weet nog,dat mijn broertje zwarte Piet wilde worden van beroep. Hij telde zijn moedervlekken. Dat waren de beginpuntjes van het zwart worden.
Ik hoop,dat het vanmiddag feestelijk wordt in al die havens. En er veel kinderen een fijne middag hebben.

de afwas

Door onze manier van eten is het gevolg een kleine afwas. Ik heb daardoor nooit het verlangen gehad naar een afwasmachine. Soms wast mijn man af en ik heb er ook geen hekel aan. In de winter met gloeiend water uit de ketel op de kachel. Lekker warm voor de gewrichten.
Laatst stond ik te zingen tijdens het afwassen. Het deed me terugdenken aan mijn jeugd. Wij moesten altijd helpen met de afwas. Mijn moeder waste. Afwisselend droogde mijn zus of ik en de ander ruimde op. Mijn zus had soms de truuk,dat ze z.g. naar de wc moest ,juist dan..
Het was een moment voor vertrouwelijke gesprekken,zo met z'n drietjes in de keuken. En we zongen vaak. Af en toe een canon. Dat maakte dan dat de taak snel gebeurd was.Misschien dat daardoor afwassen nooit een beladen klus is geweest.
Ooit had ik wel een hekel aan dat werkje. Tijdens een stage in een vakantiekolonie was dat regelmatig de "leerzame"klus voor de stagiere. Met z'n tweetjes een afwas van 60 man en dan nog niet eens met echt gloeiend water.
 Nee dan is dat tweepersoons afwasje zeker na een éénpansgerecht gewoon een fluitje van een cent.

waren de goden kosmonauten

Op een nieuwssite las ik over een lezing van Erich von Däniken over zijn theorie. Het is 50 jaar geleden,dat zijn eerste boek "waren de goden kosmonauten"uitkwam.

Dat boek veranderde mijn leven.Ik las het toen ik begin twintig was. Tot die tijd bekeek ik de wereld vanuit een christelijke opvoeding. Natuurlijk waren er geloofspunten en bijbelfragment,waar ik een vraagteken bij zette. Maar ik was toch het produkt van mijn opvoeding.
Het boek van von Däniken opende een heel andere kijk op de wereldgeschiedenis. Veel ruimer,dan ik ooit had gedacht. Niet dat ik de schrijver letterlijk geloofde. Maar het zette  vraagtekens bij mijn wereldbeeld.
Daarna kwamen er andere boeken op  mijn pad. Over hindoeïsme en boeddhisme. Boeiend en verruimend. Een boek,dat ook een enorme indruk maakte was "de Tao van fysica". Eindeloze gesprekken na het eten over de kijk op de wereld in dat boek.Ook Jed McKenna,die me naar boeken over Advaita stuurde bracht een soort innerlijke aardbeving teweeg.
Steeds zocht ik in al die boeken  over religies een grootste gemene deler. Voor mij is dat de eenheid van alles,wat leeft. En de onderliggende energie daarvan,die liefde is.
Dat wereldbeeld werd op gang gebracht door dat ene boek van die oude man,die nu nog een lezing geeft.