Volgers
Volgers
vrijdag 12 januari 2018
meningen
Toen de eerste film van Al Gore uitkwam,was vrijwel iedereen het over zijn stellingen eens. Een kleine groep wetenschappers had een andere mening. Maar die hoorde je niet in de media.
Nu is er zelfs klimaatdiscussie in Nederland. Op twitter bestrijden een weerman en politicus elkaars visie en gebruiken elk andere feiten en bewijzen. Wie moet je als leek nu geloven?
Afgelopen week las ik nog een derde verhaal over de opwarming van de aarde .Daarin stelde die wetenschapper,dat het wel degelijk warmer wordt op land en zee. En er veel smeltwater van de Noordpool komt. Maar in zijn visie is niet de CO2 daar de oorzaak van. Maar de toenemende kracht van de zon en de kleine kanteling van de aardas. Ook las ik een vierde bewering ,dat we de komende 33 jaar een kleine ijstijd gaan krijgen.
Ik weet niet, wie ik moet geloven. Als ik om me heen kijk zijn er ook dit jaar weer vroege narcissen en al kleine blaadjes aan de bomen. Hebben we hier de laatste jaren steeds minder sneeuw in de winter. Lijkt het alsof er wereldwijd steeds meer extreem weer voorkomt.
Er zijn metingen en berekeningen, die door anderen weer als fout betiteld worden. Modellen,die toch niet uitkomen. Wat er echt gaat gebeuren, zal ik in de toekomst alleen vanuit het hiernamaals kunnen zien.
woensdag 10 januari 2018
versleten
Aan sommige kledingstukken ben ik gehecht. Wel 10 jaar geleden vond ik op een rommelmarkt een prachtig wollen vest. Het leek duur, 12,50 euro. Maar een vriendin met verstand van merkkleding, wist dat het heel goede kwaliteit was. Dat klopte.
Ik droeg het vest vaak. Maar vorige winter begonnen er gaatjes in te vallen. IJverig stopte ik de ellenboog en andere kleine slijtplekjes. Maar nu was naast de stop een nieuw gat gekomen. Sommige stukken waren heel dun.Helaas tijd voor de kledingbak. Jammer. Gelukkig had ik met vooruitziende blik al een nieuw vest gevonden. Want 100% wollen kleding is niet gemakkelijk te kopen, behalve voor een flink bedrag.
Op dit moment ruikt de keuken naar notencracker. Mijn man vindt ze ook lekker en dan zijn ze snel op. Ik heb twee bakblikken gemaakt. Heerlijk als tussendoortje of bij de soep. En een prima klusje voor dit miezerige weer.
maandag 8 januari 2018
heerlijk
Al weken lang was ik niet naar de dijk geweest. De vele regen had van het gras een modderbende gemaakt. Op sommige stukken zo glad als sneeuw. Ik liep daar moeilijk en ben mijn rondjes met Merle in het dorp gaan lopen. Op een stevige ondergrond.
Maar het droge weer en de harde wind van de laatste 48 uur hadden het pad beter begaanbaar gemaakt. Zo kon ik vanmiddag weer mijn favoriete ronde maken. Het was heerlijk,die koude wind in het gezicht.
Behalve de natuur en het water had ik ook de dijk-bekenden gemist. Soms loop ik met mensen op, die ik al twee honden lang ken. Vaak zijn het gezellige gesprekken, ook wel over levenszaken.
Nu liep ik met een meneer, die ook rugklachten had. We hadden eenzelfde tempo en gingen beiden tegen een boom staan, als onze honden te wild te keer gingen. Want regelmatig wordt iemand omver gelopen en daar hadden we geen zin in.
Thuis wachtte een warme kop thee en de kachel. Ik werd er slaperig van. Het was genieten voor mens en hond. Ik hoop, dat het nog een paar dagen droog blijft.
zondag 7 januari 2018
droom
Wat een akelige droom had ik vannacht. Het duurde wel even, voor ik wakker genoeg was om het bijbehorende rotgevoel los te laten. Het leek zo echt.
In de droom moesten we o.a. verhuizen. Ik vond het vreselijk om huis en alle bekenden uit de buurt achter te laten. "Dat wil ik niet"zei ik steeds.Het omgekeerde gevoel kwam na het wakker worden. Ik was gewoon dankbaar om naar beneden te lopen in eigen huis. In de keuken een om me heen kronkelende hond te aaien. De schemerlampjes aan te doen en de kachel hoog te zetten.
De koude wind waaide de restanten van de droom weg. Ik kwam maar één meneer tegen op mijn fietsrondje. Het is wonderlijk, de één groet terug, de ander niet .Deze meneer keek alleen naar de grond. Hij had ook geen uitstraling, waar Merle op gaat blaffen.Op nieuwjaarsochtend heel vroeg riep een wildvreemde mevrouw heel vrolijk "De beste wensen voor dit nieuwe jaar". Zoiets vind ik leuk.
Eenmaal thuis kreeg Merle eten en maakte ik ontbijt. Kaarsjes aan en in alle stilte bij de kachel zitten.
Ik was helemaal tevreden met waar ik in het echte leven was.
In de droom moesten we o.a. verhuizen. Ik vond het vreselijk om huis en alle bekenden uit de buurt achter te laten. "Dat wil ik niet"zei ik steeds.Het omgekeerde gevoel kwam na het wakker worden. Ik was gewoon dankbaar om naar beneden te lopen in eigen huis. In de keuken een om me heen kronkelende hond te aaien. De schemerlampjes aan te doen en de kachel hoog te zetten.
De koude wind waaide de restanten van de droom weg. Ik kwam maar één meneer tegen op mijn fietsrondje. Het is wonderlijk, de één groet terug, de ander niet .Deze meneer keek alleen naar de grond. Hij had ook geen uitstraling, waar Merle op gaat blaffen.Op nieuwjaarsochtend heel vroeg riep een wildvreemde mevrouw heel vrolijk "De beste wensen voor dit nieuwe jaar". Zoiets vind ik leuk.
Eenmaal thuis kreeg Merle eten en maakte ik ontbijt. Kaarsjes aan en in alle stilte bij de kachel zitten.
Ik was helemaal tevreden met waar ik in het echte leven was.
vrijdag 5 januari 2018
weer schoon
Voor vanochtend had ik met Julie( de hulp in nood )afgesproken de trapkast schoon te maken. Ik veegde af en toe een plank een beetje schoon, maar meer niet. Het was hard nodig.
Mijn man en Julie dachten, dat ik niet meer zou weten, waar alles stond. Maar voor mij zit er een systeem in het opbergen.
Ik was benieuwd, of ik nog iets "over de datum" zou tegenkomen. Alleen twee zakjes kruiden van een soort, dat ik niet meer gebruik. En heel oude abrikozenpitten, die ik zelf niet eet. Een meevaller was een potje zelfgemaakte tomatenchutney. Ik dacht, dat alles al op was.
De muren van de trapkast hebben net als de rest van het huis in 1944 onder water gestaan. De restanten zout in de muur maken, dat langzaam aan de verf er af bladdert.
"Ik zou het nog een keer kunnen verven"opperde mijn man. Ik dacht aan een rare houding ,spierpijn of nek verdraaien. Dat was leuk, toen we jong waren. Toen zat ik opgevouwen in de kast de muren te verven. Nu mag de rest van de verf er afbladderen in de tijd,dat we hier nog wonen. Het is alleen maar het zicht. De kast is fris en koel en er schimmelt niets. Dan is het voor mij goed. Zeker nu die weer helemaal schoon is.
Mijn man en Julie dachten, dat ik niet meer zou weten, waar alles stond. Maar voor mij zit er een systeem in het opbergen.
Ik was benieuwd, of ik nog iets "over de datum" zou tegenkomen. Alleen twee zakjes kruiden van een soort, dat ik niet meer gebruik. En heel oude abrikozenpitten, die ik zelf niet eet. Een meevaller was een potje zelfgemaakte tomatenchutney. Ik dacht, dat alles al op was.
De muren van de trapkast hebben net als de rest van het huis in 1944 onder water gestaan. De restanten zout in de muur maken, dat langzaam aan de verf er af bladdert.
"Ik zou het nog een keer kunnen verven"opperde mijn man. Ik dacht aan een rare houding ,spierpijn of nek verdraaien. Dat was leuk, toen we jong waren. Toen zat ik opgevouwen in de kast de muren te verven. Nu mag de rest van de verf er afbladderen in de tijd,dat we hier nog wonen. Het is alleen maar het zicht. De kast is fris en koel en er schimmelt niets. Dan is het voor mij goed. Zeker nu die weer helemaal schoon is.
woensdag 3 januari 2018
Hendrik Groen
Het is al weer 33 jaar geleden, dat mijn moeder een paar maanden in een waakcoma lag. Ik denk er niet zo veel meer aan. De herinneringen aan leuke dingen uit mijn jeugd komen vaker bovendrijven.
Maar gisteren keek ik de aflevering van Hendrik Groen. En pats,daar was ik door de scenes met Eefje weer helemaal terug in 1984. Zo herkenbaar. Ook wij hadden muziek opgenomen, cassettebandjes in die tijd. Dan lag mijnmoeder met een glimlach in bed. Ook zij had af en toe een traan uit de ooghoek. Zeker, als ik over mijn vader sprak. Die was bij het ongeluk overleden. Ze heeft het geweten volgens mij.
De droom van Hendrik om met het kussen Eefje uit haar lijden te helpen, begreep ik helemaal. Ooit ben ik de kamer van mijn moeder uitgelopen, omdat ik dezelfde gedachten had.
De tv serie is qua verzorgingshuis en gezondheid van de bewoners niet meer van deze tijd. Maar veel onderwerpen zijn uit het leven gegrepen.
Maar gisteren keek ik de aflevering van Hendrik Groen. En pats,daar was ik door de scenes met Eefje weer helemaal terug in 1984. Zo herkenbaar. Ook wij hadden muziek opgenomen, cassettebandjes in die tijd. Dan lag mijnmoeder met een glimlach in bed. Ook zij had af en toe een traan uit de ooghoek. Zeker, als ik over mijn vader sprak. Die was bij het ongeluk overleden. Ze heeft het geweten volgens mij.
De droom van Hendrik om met het kussen Eefje uit haar lijden te helpen, begreep ik helemaal. Ooit ben ik de kamer van mijn moeder uitgelopen, omdat ik dezelfde gedachten had.
De tv serie is qua verzorgingshuis en gezondheid van de bewoners niet meer van deze tijd. Maar veel onderwerpen zijn uit het leven gegrepen.
maandag 1 januari 2018
2018
Toen sloeg de klok twaalf en was het 2018.Voor mij altijd een plechtig moment. Ondanks het feit,dat elke ochtend wakker worden ook een begin is, van een nieuwe dag. En de goede voornemens en wensen,misschien anders verwoord opnieuw kunnen worden uitgesproken of uitgevoerd.
Ik hoop,dat iedereen over 365 dagen kan zeggen"het was een goed jaar".
Abonneren op:
Posts (Atom)

