bevrijdingsfestival

Terwijl ik met de hond richting kanaal liep, passeerden me grote groepen fietsers. Allemaal op weg naar het bevrijdingsfestival.
Vanochtend haalden we nog herinneringen op aan de 5 mei vieringen van vroeger. Veel dichter bij het einde van de oorlog, maar als feest veel simpeler. Alsof met het verstrijken van de jaren het vieren van de vrijheid grootser wordt. De groep mensen, die  het inhalen van de bevrijders echt meemaakten, wordt steeds kleiner.
Als kind herinner ik me nog het optreden van een goochelaar, mijn oom. Niet met een mooie geluids instalatie,  maar voornamelijk in beeld-taal. En 's avonds was er een vreugdevuur. Zo mooi, om je als kind in die enorme vlammenzee te verliezen.
Ook anders was de houding naar de "bezetters". Onze buren hadden rond 1 mei altijd Duitse familie te logeren. Hun auto ging  in de garage, vanwege het risico op vernieling. Nu rinkelt aan de kust alleen maar de kassa en zijn toeristen, uit welk land dan ook welkom.
De festivalvierders hier hebben geluk. Het is winderig en koud,maar gelukkig droog.

tropisch drankje

Gisterenmiddag begon ineens het probleem-oog pijn te doen. Eerst dacht ik aan irritatie, want ik had in de stoffige tuin gewerkt. Maar het werd erger. Een blik in de spiegel liet een witte verdikking zien. Als een jeugdpuistje op het hoornvlies. Maar mijn zicht was goed.
Googelen leverde de term pinguecula op, als datgene wat het meest er op leek. Vanochtend vroeg schrok ik. Een wazig zicht. Gelukkig bleek het wat aangekoekte vloeistof te zijn. Toch heb ik de huisarts gebeld en kon gelijk op de fiets stappen.Dat heb je soms in een dorp.
De huisarts zei meteen "pinguecula". Dat klinkt als een tropisch drankje. Hij schreef voor alle zekerheid antibioticadruppels voor. Zelf ken ik deze arts niet, maar van mijn vriendin weet ik , dat hij meedenken waardeert. Dus vroeg ik, of ik het nog even kon aankijken voor meteen die druppels. Zijn antwoord was "Ga het wel halen, als er mogelijk  een ontsteking komt dit weekend, heb je de medicijnen al in huis". Dat soort overleg, daar houd ik van.
En dan nu weer terug naar een strenger boek-en beeldscherm dieet. Hopelijk voor kort.

geleur aan de deur

Als er iemand met een collectebus aan de deur komt, geef ik altijd iets. Al was het maar ,omdat die persoon moeite doet voor een goed doel.
Maar waar ik een hekel aan begin te krijgen, zijn die jonge mensen in een bepaald jasje met een identificatie plaatje. Uitzwermend over de hele straat en met een (te) vlotte babbel, als je eenmaal de deur hebt open gedaan. Het kan voor een goed doel zijn, maar ook het aansmeren van een andere energieleverancier. Altijd is het een "overrompel-techniek" om mensen iets waar ze niet op zitten te wachten aan te smeren.
Gisteren kwam de derde in de maand. Deze keer voor een instantie ter bestrijding van vrouwenbesnijdenis. Nu las ik ooit boeken van een Ethiopisch fotomodel, die zich inzet voor de bescherming van meisjes. En door haar bekendheid daarvoor geld ophaalt.Dus er is hulp.
Na de eerste zin van de jongeman zei ik al "Je wilt vast geld van me. Dat geef ik niet. Dus laten we ons beiden tijd besparen". Hij had nog het lef om te vragen, waarom ik dat doel niet wilde steunen. Mijn vaste antwoord is dan, dat ik een paar goede doelen heb, waar ik geld aan geef. En daar blijft het bij.
De jongen droop meteen af "Jong toch,ga vakken vullen of in de horeca bijverdienen. Want dit is toch een nare job" denk ik dan. Maar kennelijk is het een gewilde bijverdienste.

verschil

Het was een lekkere bende gisterenochtend. Ik was nog een voorraadje Jumbo-voer halen. Want die gaat 2 wk dicht. Terwijl ik de tassen op tafel zette en maar liet staan, kwam de buurvrouw al op de koffie. Met haar hondje,de mijne en een oppas-beestje werd het een  dolle boel.
Toen belde een andere vriendin of ik thuis was. Die kon er ook nog bij. Mijn man ontvluchtte het gekwebbel en nam Merle mee.
Deze vriendin heeft veel zorgen. Ineens viel het verschil op. Waar ik vrijdag leeg gezogen werd, kon ik nu luisteren naar iemand, die haar hart uit wilde storten. Voor mij is het zo anders. Iemand die iedere keer weer moppert over alles en iedereen inclusief Mark Rutte heeft absoluut een praatpaal nodig. Maar mij lukt dat niet altijd.
Deze vriendin heeft een paar maanden terug haar man naar een verpleegtehuis zien vertrekken. En maakt zich zorgen en is gefrustreerd, als ze hoort, dat hij 's nacht meer dan een uur in eigen urine of ontlasting ligt, voor hij geholpen wordt. Thuis verzorgde ze hem met hulp wel goed, maar het ging niet meer.
Zo iemand kan tegen me aan praten. Ik zag de tranen in haar ogen en haar trillende handen. En besefte, dat luisteren het enige is, dat ik voor haar kan doen. Wat is het leven toch moeilijk voor sommige mensen.
Maar er was ook nog vrolijke gespreksstof. Het was goed, dat we nog regelmatig konden lachen.

energie

Vanochtend fietste ik door de polder naar een kweker. Voor tomaten-en slaplantjes. Het is in hetzelfde dorp waar een oude vriendin woont. Zij heeft een negatief wereldbeeld en moppert alleen maar. Daar kan ik tegen, als ik heel goed in mijn energie zit. Maar nu werd daar een kopje thee drinken te veel.
En wie loop ik bij de kweker tegen het lijf? Vriendin I. Haar eerste opmerking "ik kreeg geen telefoon vanochtend". Mijn reactie "Klopt,ik belde niet, want dit uitje hier is genoeg voor me". Vervolgens werd ik onthaald op alles, wat deze week niet goed ging. Sommige dingen echt vervelend, zoals haar auto, die het niet doet. Maar ook de cassiere en een parkerende andere klant werden bekritiseerd en deden alles verkeerd.
De steekkarretjes om je plantjes te vervoeren hadden voor mij de verkeerde hoogte. Dus voelde ik mijn rug. Ik kapte het gesprek af, om door de zonnige polder naar huis te fietsen. Maar het viel me op, hoe slecht ik tegen dat soort energie kan, als ik zelf pijn heb. Mijden, dat soort mensen op zo'n moment

geur-zeur

Door mijn goede reuk voel ik me soms een geur-zeur. De buurvrouw had dode zee creme voor me meegenomen. Een heerlijk emulsie, maar totaal niet mijn geur. Integendeel, ik zou er licht misselijk van worden. Gelukkig kon ik het eerlijk zeggen en maakt ze er een ander blij mee.
Zo heb ik ook af en toe bezoek met voor mij te veel parfum of aftershave. Een volgende keer zeg ik het ook. Meestal gaat  daarna de afzuiger aan en is het na een uurtje leefbaar voor me.
Nu met die langdurige droogte hebben sommige straathoeken een pis-lucht. Van de vele honden, die over elkaar heen bieden. Om niet te spreken van de overvolle vuilcontainer met zijn stank.
Ik denk wel eens aan de massale bijeenkomsten bij Osho. Die man kon helemaal niet tegen geurtjes. Geen enkele bezoeker mocht ook maar iets van geparfumeerde zeep of shampo  gebruiken. Ze werden allemaal besnuffeld. Zo erg is het bij mij gelukkig niet. Maar ik kan het wel begrijpen.

ei

Gisteren zat ik in de tuin en was hoor-getuige van het eieren zoeken door de kleinkinderen van de buren. De één heel fanatiek, die wilde niet opgeven. De ander al snel met "nou.....,ik vind niks" De eieren werden aan het einde van de zoektocht eerlijk verdeeld.
Er was een probleem. Het laatste eitje vond niemand, ook de buurvrouw zelf niet. Misschien Merle een keertje laten zoeken?
Zelf koop ik al jaren geen chocolade eitjes meer. Ik vind mijn reep veel lekkerder. Vanochtend nam ik wel een gekookt eitje bij het ontbijt.
De oorsprong van het paasfeest zegt me niet zoveel meer. In mijn kindertijd met de kerkgang speelde dat veel meer. Nee, de natuur-variant van het vieren van de lente met al dat nieuwe,dat groeit en bloeit spreekt me meer aan. Daar geniet ik met dit zonnige weer dubbel van.
Ik ga ik mijn lente-groene tuin een kopje thee drinken. Met een gewoon stukje choclade.