supermarkt

Weer las ik een leuk boek "Leve de vrijheid". Er was o.a.een hoofdstuk over een moestuin, zelf brood bakken en het mijden van de supermarkt. Van dat laatste is zelfs een heel boek. Helaas heeft onze bieb dat niet.
Hoe inspirerend dat alles is, het vraagt wel een goede gezondheid. Ik ging voor mezelf eens na, of ik de supermarkt zou kunnen missen. Veel levensmiddelen kan ik in de natuurvoedingswinkel, op de markt of bij de bio-boer kopen. Maar dat betekent steeds een eindje fietsen. Koffie heeft de wereldwinkel ook. Huishoudelijke artikelen ,die ik nu goedkoop bij een drogistenketen haal, zouden duurder zijn bij  de natuurvoedingswinkel. Het is te doen, maar het kost kilometers en veel energie.

Roeiend met de riemen, die ik heb, ben ik tevreden met de regionale internet-boer. Veel verse produkten komen van boeren uit de omgeving.Een moestuin is te veel werk. Maar wat tomaten, druiven, bramen en bakken groenvoer en kruiden geven toch vers-uit-eigen-tuin eten. En in de winter staan er kiemgroenten in de vensterbank. Ook bak ik meestal het enkele broodje,dat ik eet.

In mijn situatie ben ik blij met de supermarkt. Ook met het groeiende bio-assortiment. En de uitvoering van de idealistische principes laat ik graag over aan de jongere generatie.

 

 

rangorde

Het is al weer zeven jaar geleden, dat we in Frankrijk een harig hoopje hond kregen. Merle is uitgegroeid tot een sociale hond, die graag speelt.

 

 

Maar de honden uit haar puppentijd zijn minder speels geworden. En ravot Merle als oudere teef meestal met jongere honden, soms ook pups. Daardoor is zij automatisch de hoogste in rangorde. Komt er een vreemde hond bij een spelend groepje , dan verdedigt ze die positie met dominant gedrag.

Maar langzaam aan begint een speelmaatje van haar volwassen te worden. Het lijkt er op, dat die hond Merle's positie begint te ondergraven. Niet als ze samen spelen. Dan heeft die kleinere jonge hond niets in te brengen. Nee, als er een andere hond bovenop Merle springt, dan neemt die kleine de kans waar. En hapt in de nek met een felheid, die ze normaal niet heeft.

 

 

 

 

Als Merle van twee kanten besprongen wordt, is haar leeftijd merkbaar. Laatst werkten twee jonge honden haar tegen de grond en ze kon ze zich er niet onderuit werken. Eenmaal overeind had ze de staart tussen de poten en stond verdwaasd te kijken.
Om haar dominantie extra te benadrukken gaat ze rijden op die kleine bruine. Maar dat wil ik niet.
Ik ben heel benieuwd, hoe het zich gaat ontwikkelen. En wanneer Merle echt "oude hond" wordt en haar plaats in de rangorde verliest. Mocht het te erg worden, dan grijp ik wel in.

 

 

 

 

 

 

onmacht

Het laatste deel van het programma "de prijsvechter" had ik opgenomen. Het ging over de spotgoedkope plastic troep. Die veel gekocht en even vaak weer snel weggegooid werd. En de verslaving aan het kopen van spullen met als gevolg kortstondig geluk. Ik weet al van mensen die een soort van "kringloop- en rommelmarktverslaving "hebben. De kick van het goedkoop scoren, terwijl je de spullen echt niet nodig hebt.
Van zulke programma's raak ik ontmoedigd. Zo veel mensen met zoveel onwetendheid. Geen enkel besef van de consequenties  van hun daden voor alles, wat leeft. Dan zou ik bijna de onheilsprofeten, -ook in mijn omgeving- gaan geloven. "De mensen helpen de wereld en zich zelf naar de bliksem". Ik hoop meestal, dat er inzicht en gedragsverandering zal komen. Behalve vlak na het zien van  zo'n documentaire.

Een paar dagen geleden dacht ik even "he,er komt besef van duurzaam eten". Het RIVM, met de aanbeveling om op verschillende manieren minder ,duurzamer en daardoor gezonder te gaan eten. Die instantie hoopt op maatregelen van de regering. De minister liet weten geen invloed te willen uitoefenen op wat de mensen op het bord scheppen. Misschien dat op dat gebied de sociale media een bepaalde visie uitdragen. En er op die manier bij meer mensen inzicht komt in wat de levensmiddelen industrie uitvreet met ons eten. Hoe makkelijk het is om zelf te beslissen, wat  en hoeveel je koopt en eet.
Toch  hoop ik, dat meer mensen een rotgevoel krijgen bij beelden van overconsumptie, uitputting en vervuiling van de aarde. En dat gaan vertalen naar eigen gedrag.

 

 

weet je nog......

Er is hier de laatste dagen in de buurt geschaatst. Op een ondiepe plas. Het is lang geleden, dat er goed ijs was. Het maakte herinneringen los.

 In mijn jeugd was er in en rondom den Briel voldoende ijs om te schaatsen. Vesten en havens. Op de haven werden lichtmasten geplaatst en daar werd ook geveegd. Voor de kinderen waren er wedstrijden. In mijn herinneringen waren er regelmatig koude winters met voldoende dik ijs.

Lekker schaatsen. Thuiskomen en bij de kachel een beker warme chocolademelk drinken.

 

 

Maar ook in Zeeland was vroeger veel vaker een goede ijsvloer te vinden. "Weet je nog wel?" werd een heel gesprek. Er waren jaren, dat mijn man me om drie uur oppikte uit mijn werk en we nog een paar uur konden schaatsen. Thermosfles thee en een boterham mee. Het hondje uit die tijd liep gewoon met ons op het ijs.
In het weekend gingen soms de buurkinderen mee. Dat was echt ijspret. Een leuke tocht, als ik alleen ging schaatsen was naar een vriendin in Middelburg. Met twee keer klunen kon ik achter haar huis uitkomen. Schoenen in de rugzak en op de schaats daar een kopje thee drinken.
Nu schaats ik niet meer. Eind jaren '90 ben ik flink gevallen op het ijs. Bij het volgende jaar met ijs was ik ziek en bleef dat een lange tijd. Nu is het zo lang geleden, dat ik zelfs lopen op het ijs moeilijk vind. Maar kijken naar al dat plezier doe ik graag.

nieuws

Het was flink koud vanochtend. Alsof de stilte bij zo'n temperatuur anders is. Ik reed de brandgang uit en daar hing een mooi klein maantje aan de hemel. Wat een rust.
De laatste dagen staan de media bol van wat in de VS gebeurt. Ik heb me voorgenomen die berichten zo veel mogelijk over te slaan. Daar wil ik geen energie aan besteden.
Toevallig lees ik nu het boek "spreken met liefde, luisteren met compassie" van Tich Nhat Hanh. Hij spreek van consumeren op het gebied van waarneming,gesprekken en gedachten. Dat kan voedend zijn, maar ook giftig. Voor mij is veel van wat ik lees ,hoor en zie in de media als een bedorven boterham. Die laat ik liggen.

Nee dan vanmiddag de wandeling met de hond. Dat is voedend. Kou, de natuur, een blije huppel en misschien andere mensen met hun hond. Eenvoudig ,plezierig vermaak.

 

 

 

 

de kraai

Mijn man heeft vriendschap gesloten met een kraai . Als hij met Merle aan de dijk loopt, komt de vogel dichtbij en krijgt een hondenbrokje. Die slimme kraai kende de hond en kwam ook bij mij schooien.
Het is leuk. De kraai vliegt met me mee en gaat in een boom boven me zitten en bedel-geluidjes maken. Twee keer gooi ik een brokje op de grond, dat hij snel oppikt. De afstand tussen kraai en mens of hond wordt steeds kleiner. Zelfs Merle jaagt er niet meer achteraan. Omgekeerd scheert wel de vogel vlak boven Merle's rug.
Eerst hadden we het idee om de kraai tammer te maken. Dat is wel leuk voor ons. Maar waarschijnlijk niet voor de andere dijk-wandelaars. Want in dat kraaienkoppie zit de link mens-hond-eten. Hij was ook al bij een andere meneer gaan bedelen. Die had het gedrag als agressief ervaren. En dat is het nadeel van zo'n tamme vogel.
Wij hadden ooit een tamme jonge kauw. Die ging mee op mijn schouder, als ik de hond uitliet. Maar ook die vogel zocht toenadering tot andere mensen. Dat vonden sommige mensen eng.
Dus ons dijk-dier krijgt wel eten, maar er moet een zekere afstand blijven.

 

 

geknetter

Er kwam vanochtend een enorm geknetter steeds dichterbij. Het bleek de trein te zijn. Het contact met de bovenleiding maakt dat geluid en gaf een schitterende lichtshow. Blauwe ,gele groene lichtflitsen, die de donkere hemel verlichten. Bijna noorderlicht in Zeeland.
Wat er ook nog steeds knettert en knalt is vuurwerk. De laatste dagen ging ik naar buiten. Kijken, of ik de afstekers te pakken kon krijgen.

s Avonds was ik net te laat. Een buurman, die zijn bange honden maar terug naar huis bracht, vertelde dat het een volwassen man met een stel kinderen was. Waar zit je verstand dan.
"s Middags klonken de knallen vlak bij huis. Nu stapte ik op de fiets en zag om de hoek nog net twee jongens snel hun tuin inrennen. Ik fietste de tuin is, maar helaas hun achterdeur ging  dicht. Terwijl ik weer naar de straat ging, kwam een oudere jongen uit de schuur. Hij zou zijn broertjes onder handen nemen. Ik hoefde niet terug te komen, als zijn ouders thuis waren. Hij had al vaker gezegd rekening te houden met alle honden in de buurt.
Er was intussen een andere buurvrouw bij gekomen. Haar kleine hondje was helemaal van streek. Ik bedankte de broer voor zijn gesprek. En vertelde op hem te rekenen en deze keer nog niet de politie te bellen. Inderdaad het is al een dag stil geweest.