boterham ruilen

Een buurvrouw volgt al weken een lifestyle programma van dr. Hofstra.  Zeer gedisciplineerd. De kilo's vliegen er af en ze staalt van energie. Tegenwoordig mag ze ook een snee zuurdesembrood eten.
Nu had mijn man bij een dorpsbakker nieuw eco-zuurdesembrood ontdekt. Hij vindt het heerlijk. Met een broodje in de tas kwam ik bij de buurvrouw "Weet je dat …." Nee ze wist het niet en wilde graag een snee proberen. Zelf wandelde ze naar Middelburg voor lekker brood. Van haar kreeg ik een snee van haar donkere desembrood.
Ik ben benieuwd, wat zij van het dorpsbrood vindt. De conclusie van mijn man was "Lekker, maar geen omrijd-broodje" Zo leer je weer van elkaar en komen we elkaar misschien hier bij de bakker tegen.

wonderlijk gesprekje

Met het eerste licht aan de hemel fietste ik door het verder nog donkere en stille dorp. Aan de overkant liep een mevrouw. Ze stak de straat over en zei "Nog iemand onderweg op zo'n vroege zondagochtend".
Ik was even in de war. Kende ik haar? Woonde ze in de buurt of was het die mevrouw van de yoga?Denkend aan de laatste aflevering van "dokters van morgen" was ik bang vergeetachtig te worden.
Toen kwam Merle achter een auto vandaan. De mevrouw was heel bang voor honden. Dus Merle moest zitten naast de fiets. We praatten nog even verder en de mevrouw liep door naar het station.
Gelukkig, ik wist nu zeker, dat ik haar niet kende. Want niemand uit mijn omgeving is zo bang voor de hond.Waarschijnlijk had ze het prettig gevonden even een menselijk wezen te zien. Al had die mens een grote hond bij zich.

mini-moestuin

Altijd heb ik een moestuin leuk gevonden. En het eten er uit lekker. Maar eerst had ik de ruimte niet. Later ontbrak de tijd en nu de energie. Maar kruiden in de vensterbank of een tomatenplant, dat lukte wel.
Al een paar jaar zaai ik vooral groenvoer in oude afwasteilen. Dat was veel oogst deze zomer. Nu staan er de resten nog.
Voor de lol kocht ik een bataat-plant en zette die in een emmer. Vanochtend oogstte ik. De emmer was veel te klein om de bataten uit te laten groeien. Maar ik stond toch versteld van de hoeveelheid. Misschien volgend jaar bataat in de volle grond?
Vanavond staat er een schoteltje groen op het menu. Met een klein schaaltje bataat uit de oven. Van de nog wat oranje tomatenresten probeer ik ook in de oven iets eetbaars te maken.
Een lekker hap van wat de tuin in de herfst geeft.

waaks

Een enkele keer is er een "loslopende man"aan de dijk. Zonder hond. Dat maakte Merle oplettend. Compleet gefixeerd liep ze op de man af. Ik doorbreek haar fixatie dan door de woorden "Merle,het is goed".Toen verscheen er een kwispel in de staart.
"Die is waaks"zei de man lachend. Ik leerde van andere hondeneigenaren, om dat vooral niet te ontkennen. Lekker veilig. Dus ik beaamde, dat ze beschermend was. Het was een aardige meneer. Na een praatje en een aai voor de hond liepen we door.
Een eind verder kwam een meneer type bodybuilder aan. Druk pratend in een keelklankentaal in zijn telefoon. Merle verstrakte helemaal. Ik hield haar aan de voet, anders had ze pogingen gedaan de man al blaffend weg te jagen. Wel prettig,een grote hond.
De yoga gisteren was heerlijk. Dat wordt een blijvertje.

yoga

Eind jaren '70 ging ik naar yoga. Een verademing vergeleken bij het presteren op een sportvereniging. Ik ben nooit sportief geweest. Zeker 20 jaar ging ik naar die lessen en deed ook elke ochtend zelf oefeningen. Door ziekte moest ik er mee stoppen.Ik miste het.
Twee jaar geleden ging ik nog een winter met de buurvrouw mee naar inloop-yoga in Middelburg. Door haar onregelmatige diensten was dat geen blijvertje.
Er was ook een tijd met meditatielessen in het dorp. Heerlijk om te doen. Zo jammer, dat de docent die lessen naar de avond verzette. Toen haakten de meeste mensen(ik ook) af.
Nu vertelde een vriendin, dat er in het dorp yoga lessen starten. Ook een uurtje voor mensen, die niet zoveel kunnen. Met gebruik van een stoel. Alleen die oefeningen meedoen, die je lijf aankan. Daar ga ik kijken en hoop echt, dat het te doen is voor me. Morgen is de eerste les. Ik heb er zin in.

modder

Gisteren fietste ik door de polder naar een vriendin. Gelukkig waren er op de binnenweggetjes  waarschuwingsborden voor modder geplaatst. Vooral als het geregend heeft is dat spekglad. Het was heerlijk door het nazomer landschap te fietsen. Velden met aardappels overal. Hoe groot de piepers zijn, dat is de vraag .
Helaas voelt een gesprek met die vriendin ook vaak zwaar als modder. Haar lichamelijke achteruitgang ging gepaard met een steeds somberder kijk op de wereld en helemaal op haar medemensen.
Ik heb al afgeleerd, om te zeggen "bekijk het eens van een andere kant".Dat sterkt haar alleen maar in haar eigen gelijk. Ze is heel eenzaam, want bijna niemand komt meer langs en op straat ontwijkt men vaak een praatje. Ze kan toch alleen maar mopperen en niets en niemand deugt.
We zijn zo lang vriendin geweest, ik wil haar (nog?) niet in de steek laten. Maar ik moet wel goed in mijn vel zitten, niet alleen voor het eind fietsen, maar ook om die somberheid aan te horen.
 Dan is het heerlijk om in het herfstzonnetje weer terug te fietsen langs de akkers. Alle "modder"waait  van me af.

meeleven

Zodra ik hoorde, dat het boek "mijn leven in de wildernis" uit was, wilde ik het lezen. Maar de eerste maanden zijn er zoveel wachtenden voor me in de bibliotheek. Vorige week kon ik eindelijk het boek halen.
De uitzending van Floortje over die Nederlandse vrouw met haar man, levend in de wildernis van Nieuw-Zeeland, was al mooi. Door die beelden zegt het boek me ook meer. Het is één lofzang op de schoonheid van de natuur.
Bij Floortje kreeg ik een primitiever beeld van hun leven, dan uit het boek. Aanvoer van voorraden met een auto, vaak een oude hut vlak bij hun tent als schuilplaats bij hevig noodweer, zo had ik het niet begrepen.
Wat op mij de meeste indruk maakte, was hun (over)leven in de koude winter. Slapend met twee truien,leggings, muts en handschoenen aan. Die stukken las deze koukleum bij de warme kachel.
Dat de natuur, de stilte,maar ook het andere tempo plus in het begin de verveling een mens verandert, las ik ook al op vlogs van blokhutbewoners in de wildernis.
Toch moest ik wel glimlachen. Deze mensen zouden niet meer in de "gevangenis"van ons dagelijks leven willen leven. Maar als iedereen zou leven zoals zij, hadden ze geen bonen,rijst en bloem ,kleding of medicijnen gehad. Was er geen auto geweest om alles aan te voeren. Want "de gevangenis" zorgt juist voor al die materiele zaken.
Het boek zet wel aan tot nadenken over onze manier van leven.