nachthemd

Mijn man kan niet slapen in een voor hem "krappe" pyjama. Dus maak ik al jaren nachthemden voor hem. Lekker warm van flanellen lakens. Helaas is de kwaliteit daarvan steeds slechter. Dat is zonde van mijn werk. Zo'n flodder is snel versleten.
Gelukkig vond ik op internet dure stevige lakens. Met passen en meten haal ik er twee hemden uit. Er lag er al maanden lang eentje geknipt klaar. Ik besloot, ondanks het slechte zicht het hemd in elkaar te zetten. 's Nachts is het donker, dan zie je een scheef stiksel of ander foutje toch niet. Maar wat heb ik gemopperd bij het draad in de naald steken.
Nu ligt er een nieuw hemd klaar. Voor als het oudste exemplaar scheurt en poetslap wordt. Want dat is het vervelende, als je iets niet in de winkel kunt kopen, moet je vooruit denken.

zoet

Naast me ligt een reuze sinaasappel(een navel) op de fruitschaal. Je ruikt de heerlijke geur door de hele keuken. Mijn man kwam zijn favoriete fruit tegen op de vrijmarkt. Ik eet steeds een partje mee. Sappig en zoet.
Wat een ander zoet dan al die toegevoegde suikers. Want ondanks de beloften van de levensmiddelengiganten lijkt het wel of sommige producten juist meer suiker bevatten. Elk voorjaar eet mijn man een tijdje low-carb. Dan lezen we etiketten. Het is vooral in de zuivel dat het aantal koolhydraten hoger is dan vorig jaar. Vleeswaren blijft gelijk.
Op dit moment verschijnen er weer berichten, dat de gemiddelde Nederlander te veel suiker eet. Ik bedacht, dat als al die toegevoegde suikers weggelaten werden er ruimte was voor af en toe een koekje of snoepje. Zonder dat er  veel suiker gebruikt werd. Maar helaas voorlopig zal de consument  zijn producten zorgvuldig moeten uitzoeken. Of zelf maken. In zelf gebakken brood of eigen ketchup zit geen suiker.
Al die kant en klaar producten waren ooit bedoeld, om het de mens gemakkelijker te maken. Nu wordt door die overdaad met schreeuwerige teksten op de verpakking de keuze alleen maar moeilijker.

groenvoer

Yvette van Boven maakte maandag pasta met raapsteeltjes. Toevallig had ik die ook besteld. En waren er te weinig aardappels. Ik dacht eerst aan een omelet met raapsteeltjes. Vanavond probeerde ik haar recept. Eerlijk gezegd was het voor mij geen topper.
Nee dan koop ik liever snijbiet. Mijn huidige snuffelen op Youtube leverde boeiende video's op van een zekere dr. Eric Berg. Die is vol lof over snijbiet en alle gezonde stoffen daarin. Ook bij anderen las ik dat. In de tuin staat een teil met snijbiet. Die gaat door de omelet of smoothie. Ik heb gisteren nog een extra teil gezaaid. Ook rucola, mesclun en zomerpostelein. De buurvrouw had roodkapje voor me, de plantjes. Daar kan ik al blaadjes van knippen
Met dit lenteweer krijg ik altijd zin in dit lichte voedsel. Helaas, als de bestelling op vrijdag komt, kan ik die bladgroente niet de hele week bewaren. Nu maar hopen,dat er snel iets in de teilen opkomt.

geduld

Helaas ik moet geduld hebben. Vanochtend was ik bij de opticien. Zij kreeg de meting van mijn laatst geopereerde oog niet goed. Het is nog niet stabiel. Ik moet nog twee weken geduld hebben en maak er voor alle zekerheid 3 weken van.
Dat valt tegen . Ik kan zo'n zin hebben in lezen. Of naar een detective van het hele rijtje dat ik opgenomen heb,  kijken. Maar dat wordt dan wel eind mei.
Waar ik ook bewust ongeduldig was, is bij de aanschaf van tomatenplanten. Ik ging gisteren met de buurvrouw mee naar een kweker. En kocht wat kruiden en tomaten. Die zet ik gewoon elke avond in de schuur tot de ijsheiligen voorbij zijn. Want anders moet ik nog een keer op pad voor plantjes.
Nummer drie van de geduld top is wachten op de mevrouw, die in de tuin zou helpen. Ze heeft steeds problemen en kan dan niet komen. Als het nog lang duurt kan ik beter op zoek gaan naar iemand ander. Want onkruid heeft geen geduld,dat groeit gewoon.

onbehagen

"Daar moet je eens naar kijken "zei mijn man. Hij bedoelde het programma "onbehagen". Waar een columnist de veranderingen in maatschappij, politiek en idealen bespreekt. Heel boeiend. Met de meeste gedachten was ik het wel eens. Alleen was het onbehagen wel somber en besmettelijk. Ik moest het afschudden na het kijken.
Een ander programma over de verschillen tussen vroeger en nu ademt een heel andere sfeer. Bij " kasboekje van Nederland" keek ik glimlachend en met herkenning naar de filmpjes uit de jaren '50 en later. Wat is er veel veranderd en verbeterd.
Het is van alle tijden, dat oudere mensen lang niet alle nieuwe ontwikkelingen omarmen. Ik merk bij mezelf, dat ik bepaald gedrag van "de jeugd van tegenwoordig" niet snap. Vooral de beweegreden en de achterliggende gevoelens niet. Het lijkt me niet altijd gemakkelijk, om nu jong te zijn terwijl er zoveel aan prikkels en verleidingen op je af komt.
Maar ondanks de vraagtekens, die ik soms heb, blijft alles wat er gebeurt en het gedrag van mensen boeien.

verwend

Vanochtend kwam er een berichtje, dat mijn trouwe hulp ziek was. Misschien ernstig. Allereerst heel vervelend voor haar. Maar ik merkte, hoe ik verwend was de laatste tijd. Tijd en energie kunnen steken in echt leuke dingen. En alleen maar wat oppervlakkig het huis schoonhouden tussendoor.
Dus heb ik de grote beurt in stukjes gehakt, om elke dag weer iets te doen. Alles is zo brandschoon de laatste tijd, ik kan sommige klussen best uitstellen.
Helaas belde ook de tuin-mevrouw, dat ze deze week nog niet kon. Ik had net gisteren zelf wat gesnoeid. Dat moest nog klein geknipt en opgeruimd worden. Gelukkig deed mijn man dat. Een enkel teiltje met groente is gezaaid en staat in het zonnetje om later lekkers te geven.
Ik zie wel, hoe het allemaal loopt. Vooral voor de zieke zelf. We zitten tenslotte nog niet tussen de spinnenwebben. Op naar de zomer.

de mijmerboom

Half december begon de grote kap aan de dijk bij het kanaal. Zware voertuigen met rupsbanden woelden alle gras om en maakten diepe geulen. Omdat het ook veel regende in die tijd , was het een grote glibberige modderbende. Ik ging er niet meer wandelen.
De laatste weken kon je wel weer bovenop lopen. Daar was de grond zo ongelijk, dat ik het nu met mijn slechte zicht niet aandurfde. Maar gisteren zei de buurvrouw, dat er beneden aan het water  weer redelijk te lopen viel.
Na vier maanden wandelde ik weer op mijn favoriete plek. Ik was benieuwd of "mijn mijmerboom" er nog stond. Ja hoor, die was niet gekapt. Daar was ik gewoon blij om.
Wat kan er dan een band zijn met een stukje natuur. Ik zat onder de mijmerboom te genieten. Het voelde gewoon als thuiskomen. Het gras met nu de geur van bieslook. Het water. de bomen. En een hond,die ongestoord kan scharrelen.Vanmiddag weer, heerlijk.