bezoek

Het was al jaren geleden, dat mijn zus en ik elkaar gezien hadden. Beperkingen van twee kanten maakten de afstand te ver. Nu had haar dochter een oplossing bedacht met een overnachting in een hotel. Om half elf stond de hele familie op de stoep. Zus,haar twee dochters en een schoonzoon. Wat was het gezellig bijpraten. De bolussen en zelfgemaakte boterkoek ontbraken niet.En je praat met elkaar verder,alsof ze om de hoek wonen en je elkaar regelmatig ziet. Het was erg warm. Mijn zus ging een tijdje in het windje zitten in de tuin. Later verspreidde de rest zich ook. Zo kon ik met iedereen apart even praten en horen,hoe het echt gaat.Ik had een schaal met komkommerschijfjes,tomaatjes en wortel op tafel gezet. Daar werd van geknabbeld. Ook de lunch was licht met een salade. Daarna ging het jonge spul wandelen aan de dijk in de schaduw en wind. Zonder Merle,die lag voor Pampus.Helaas is dan het laatste stukje door een bloedheet dorp. Gelukkig had ik voor mijn zus coldpacks in de vriezer gelegd. Zij wilde ze niet,maar die meiden knapten er van op. Ze gingen op tijd weer terug,snakkend naar de koele auto.Met de belofte van mijn nichtjes, "Wij komen een keer in de herfst en dan mens-erger-je-nieten,net als vroeger".

spelen

 

Door het lezen van de facebookpagina "Brielse verhalen"kwamen de herinneringen aan mijn jeugd boven. Wat hebben wij veel en fantasierijk gespeeld met vriendinnetjes en buurkinderen.

Allereerst het buitenspelen in een groep. Ballen, zangspelletjes "schipper mag ik overvaren",verstoppertje,touwtje springen,tikkertje,van alles. Maar in de vakanties en weekenden werden er tenten gebouwd van wasrekken en lappen. Of hadden we een "restaurant" met de opbrengst voor de zending. Toppunt van de dag was je boterham halen en in de tent mogen eten.

Bij slecht weer speelden we binnen. Met de poppen of gezelschapsspelletjes. Mijn ouders hadden een kantoorboekhandel. Hun afval was voor ons knutselmateriaal.

Als ik nu in de buurt kijk,wordt er bijna niet meer buitengespeeld. Zag ik 20 jr geleden nog kinderen met een geweertje door de straat sluipen of verraadde de hond hun verstopplek,dat is uit het straatbeeld verdwenen.

Als de kleinkinderen van de buren op visite zijn, hoor ik het fantasiespel uit mijn jeugd herleven "Jij bent prinses, ik de ridder en ik ga je verdedigen". Gelukkig er zijn nog kinderen,die zelf een spel bedenken en niet alles via de spelcomputer of de opvang voorgekauwd krijgen.

hebberig

Meestal ben ik tevreden met alles. Maar soms steekt onverwacht een lichte hebberigheid de kop op. Mijn man had een bestelling gekregen, verpakt in een doosje van een Himalaya-zoutlamp. En vroeg of ik er van gehoord had. Ik kende die lampen van een winkel hier.
Alle tekst van het doosje werd opgelezen. Negatieve ionen, lucht zuiveren, rustgevend licht, een scala aan goede eigenschappen. Toen kwam het, de gedachte "Die zou ik ook wel willen hebben". Nu had ik nog iets tegoed door het winnen van een weddenschap, dus mijn man zei "Koop zo'n lamp". Googelen leverden nog meer mooie verhalen op.
Gelukkig moest ik wachten tot de winkel in het dorp vandaag pas open was. Want in die tussentijd besefte ik, dat we niet eens een goede plek hadden voor de zoutlamp. Bovendien, ik heb een ionisator. Een lampe Berger neemt de geurtjes weg. En rustgevend licht krijg ik van een kaars. Ik kwam tot bezinning en koop geen zoutlamp. Ik ben tevreden met mijn hoekje.

vreemd

Soms kan ik het gevoel hebben, in een compleet dolgedraaide wereld te leven. In het begin van de coronacrisis snapte ik het nog. Maatregels om het aantal ic-opnames en overlijdens te beperken. Helaas vergat men de ouderen in de verpleegtehuizen. Maar goed, het was een onbekende situatie.
 Nu er weinig mensen meer ernstig ziek zijn, er medicatie gevonden is en de testcapaciteit omhoog is gegaan, blijft er een stroom angstaanjagend nieuws over ons uitgestort. Het was een verademing  het bericht te lezen van dr Gommers. Nederland hoeft niet in paniek te raken.
Dan is er al maanden de aerosolen discussie met steeds een iets opschuivend officieel standpunt. De brandbrieven van een groep artsen en ook van GGZ medewerkers. De medici, die een niet-officieel standpunt verkondingen en vervolgens van YouTube verwijderd worden.
Ik heb een aantal interviews bekeken van artsen, psychologen en andere vaak oudere hoogleraren. Over de invloed op onze gezondheid ,vooral immuunsysteem van langdurige angst.
Bij zo'n gevoel kom ik terug in mijn eigen wereld. Die is goed en bekend. Doe voorzichtig, respecteer de mening van een ander en probeer vooral zo gezond mogelijk te blijven

het nu

Leven in het moment, wat zou het fijn zijn, als dat vanzelf ging. Als ik bezig ben, dwalen mijn gedachten vaak naar andere dingen en ben ik minder efficient in wat ik doe. Ook het terugdenken aan fijne herinneringen doe ik graag. Zorgen maken en eigenlijk fantaseren over wat nog moet komen zit ook in het repertoir.
Af en toe zijn er nu-momenten. Die overkomen me gewoon. Een kopje thee drinken en luisteren naar het gezoem van de bijen. Alleen maar dat. Jeff Foster kan het zo mooi beschrijven in zijn boeken.
We kunnen samen in de woonkeuken zitten. Mijn man achter de laptop, ik met een boek. Stilte en vrede.Als dan het praten begint ,komen vaak de zorgen over de toekomst er meteen bij. "Wanneer krijgt P de uitslag van de botscan?". Ik besef, dat het praten en denken daarover geen enkele invloed heeft op de scan. Alleen maar op ons gevoel. En toch is het zo normaal om op die manier te reageren.
Door een blog van Elly pakte ik het "Laatste Dagboek" van Krishnamurti weer uit de kast. Het lezen van die stukjes kan me even in het nu brengen.

krijs-kauw

Er is een kauwen-ouder met een jong in de tuin. Krijsen, dat die kleine doet. Dwingend, want het beestje wil gevoerd worden.
Dat geluid raakt iets bij Merle. Eerst ging ze kijken, wat er aan de hand was. Een week later dook Merle veilig achter de stoel, als de herrie buiten begon. Maar vanochtend was het helemaal raak. Het kauwtje is intussen ouder en produceert meer geluid. Bovendien zaten ma en jong op de put, vlak bij de open deur.
Het leek wel, alsof Merle een beetje bang was. Ze gedroeg zich, als bij vuurwerk in de verte. Kwam tegen me aanstaan en de staart was bijna tussen de poten. Ik probeerde haar gerust te stellen. Wonderlijk, na bijna 11 jaar kan ik nog niet alle gedrag van de hond duiden.  Dit snap ik echt niet. Misschien de toonhoogte van het geluid? Of zijn er bijgeluiden, die ik niet hoor? Is die krijser er weer, dan jaag ik hem maar weg.

gelukt

Het is me gisteren gelukt, om een plaatsje te krijgen in het bezoekschema van het verpleeghuis van vriend B. Om 9.00 belde ik. Toen was er een computerstoring, maar een uurtje later maakte ik de reservering.
Het was fijn om elkaar weer te zien na 5 mnd. B. praat zo slecht, dat telefoneren niet lukt. Dus vermagerde het contact tot wekelijks een kaartje van mijn kant.
Er werd goed gecontroleerd op "vreemden". De verzorgende ,die bij B in de kamer was , vroeg verbaasd "Hoe komt u hier, u heeft toch niet gereserveerd?". Ik vertelde van mijn reservering van een uurtje daarvoor en dat bij de balie gezegd werd "loop maar door". Wat blijkt, die mevrouw moest bezoekers begeleiden. Ik snap, dat veiligheid belangrijk is. Maar het voelde niet prettig.
Het viel me op, dat B ondanks zijn lange isolatie toch veel van de buitenwereld weet. De tv staat wel aan,maar hij kan zijn hoofd niet omhoog houden. Dus komt alleen het geluid binnen. We zaten gezellig te praten, ik kon hem redelijk verstaan. We hebben nog gelachen. Ik hoop, dat het een prettige afwisseling was in zijn zo lange en eenzame dag.