het kastje en de muur.

Een vriendin van me heeft zoveel pijn,dat ze zich niet goed meer redden kan. Een boodschap of een maaltijd,daar kunnen bekenden nog voor zorgen. Maar echt huishoudelijk werk,daar is haar kringetje vriendinnen ook te krakkemikkig voor.Dus besloot ze huishoudelijke hulp via de WMO aan te vragen. In mei hielp ik haar met het invullen van de aanvraag.Half juni kwam de beschikking,2,5 uur hulp per week. ......Maar dan. Een telefoontje,of ik kon helpen met een papier van het GAK. Ik besefte,dat het CAK was,de financiele afhandeling van de hulp. Ik vroeg nog maar eens,of ze al gebeld had met de thuishulporganisatie om de hulp daarwerkelijk af te spreken.Maar pijn is niet goed voor de werking van iemands bovenkamer.Ze had nog niets ondernomen. "Wil jij.....". En dat deden we vanochtend. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd bij de zoektocht naar de juiste afdeling en het goede telefoonnummer. En toen het boven water kwam,bleek dat ze van 10-1300 niet bereikbaar waren. ......Zonet thuis gebeld en gelukkig alles kunnen regelen. Mijn vriendin krijgt een telefoontje en komt op de wachtlijst. En in die tussentijd scharrelen en vervuilen. Misschien is er een mevrouw die tegen betaling af en toe wil schoonmaken zo lang.

vogels

Tijdens een fietstochtje langs het kanaal kwam ik een jonge vrouw tegen,die ik al tijden niet gesproken had. Ik stopte en we raakten aan de praat. Ze werkte aan haar gezondheid (en gewicht) door zoveel mogelijk te wandelen en gezonder te eten. Ze vertelde,dat het moeilijk was op haar werk in de zorg. Een kast vol snoep en koeken en blijf dan maar eens sterk......Ineens riep ik "he,je hebt geen oortje in!". "Nee natuurlijk niet,ik wil toch de vogels horen"was het antwoord. Ook viel me op,dat haar telefoon geen enkele keer af ging. Die stond op trilstand. Wat een verademing zo iemand. Veel joggers,wandelaars of fietsers hebben een oortje in. Best gevaarlijk,want ze horen een ander niet aankomen. Of ik nu in het dorp loop of jonge fietsers passeer op het fietspad,er is ook een aantal mensen,die onderweg met hun telefoontje bezig is. Ik weet nog,dat ik in het begin vreemd opkeek,als ik iemand in zichzelf zag praten. Een psychische stoornis? Nee telefoneren.Maar gelukkig zijn er ook mensen,die naar de vogels luisteren.

cadeautjes

Het is maar minimaal,dat ik het nieuws volg. Alleen om een beetje op de hoogte te blijven. Praatprogramma's kijk ik op alternatieve media.Op facebook kom ik korte filmpjes tegen. Misschien uit hun verband gehaald,maar het kost weinig tijd om te kijken.Toch maakt het indruk en blijven onderwerpen onbewust hangen. Dat merkte ik aan een wonderlijk droom.......Iemand gaf me een bigshopper vol met leuk ingepakte cadeautjes. Elk pakje bevatte een leugen van de regering. Ik was stomverbaasd. Zoveel leugens,daarvan was ik niet op de hoogte. En zo mooi verpakt,dat het niet doorzien werd.Verbaasd werd ik wakker.Helaas,die leugens zijn geen pakjes. Want dan kon ik ze weggooien. Met het zootje leugenaars er bij.

Zweden

Wat genoot ik van de laatste aflevering van Floortje in Zweden. En stel dat in een tent op een vlot op de meren leefde. Er kwamen herinneringen boven. Toen(eind jaren '70) zagen we al een keer vlotten,die je kon huren om een watervakantie te houden. Wij hielden het bij kamperen. Regelmatig vonden we een "wildstek". Stukje gras bij een meertje en geen mens te bekennen. Alleen maar muggen. Drinkwater hadden we bij ons. Maar jezelf of kleding wassen gebeurde in het meer. We vingen regelmatig een vis,die op een vuurtje geroosterd werd. De stilte was heerlijk. Het verschil met de mensen bij Floortje was ,dat wij bij regen verder trokken en een stuga bij een boer huurde. Het is een geweldig land en wij ontmoetten vriendelijke en behulpzame mensen. De muggen en het feit,dat de hond niet mee mocht deed ons na vier vakanties toch een ander land kiezen.

geblokkeerd

Het was de eerste keer zonder het zondagochtend telefoontje met mijn zus. Ik besloot te gaan fietsen. Dat viel nog niet meer. Want weer had een mevrouw haar auto zo geparkeerd,dat de buren en wij niet de poort uit konden met de fiets. Mijn man hielp met het sjouwen van de fiets door de planten van de voortuin. Zonet ben ik naar haar toe gegaan. Met de vraag,of ze haar auto een metertje achteruit wilde zetten. "Oh jeetje"was de reactie op mijn verhaal,dat we niet weg konden met de fiets......Prettiger is,als er aan gedacht wordt bij het parkeren zelf.Als de buren weer terug zijn van vakantie,vraag ik of ze akoord gaan met "N P" op het stukje straat verven. Dat zag ik een eind verdop ook.We staan al bekend als "de zeurende bejaarden". Dat mag nog nog erger worden van me.

grens

Grenzen aangeven is niet mijn sterkste kant. Ik zie wel de manipulatie,maar denk dan: "Ach laat maar". Maar nu werd het me te gortig. Een vriendin met nog meer rugpijn vraagt regelmatig of ik haar medicatie bij de apotheek wil halen. En dan brengen. Ik ben niet te beroerd om iemand te helpen,maar heb zelf soms ook pijn.De laatste keer zei ik tegen haar: "Nu jij niet ver meer loopt,regel dan,dat de medicijnen gebracht worden". Het antwoord was: "Ja maar dan moet ik daarvoor thuisblijven." Ik was perplex. Omdat er andere mensen op visite waren,heb ik iet gezegd,wat ik dacht. Dat komt nog wel.Maar medicijnen halen voor iemand,die niet thuis wil blijven,dat doe ik niet meer.

onwezenlijk

Bijna dagelijks had ik contact met mijn zus. Via facebook,whatsapp of telefoon. En al bijna 40 jaar,sind het verongelukken van mijn ouders het uitgebreide telefoontje op zondagochtend.Maar nu had ik sinds mijn berichtje van vrijdagmiddag niets meer gehoord van haar. Mijn schoonzus belde me zaterdag dat ze geen gehoor kreeg. Nu had mijn zus wel eens perioden,dat ze even rust wilde.......Maar vanochtend appte ik haar dochters. Die kwamen er achter,dat ze ook al sinds vrijdag niets hadden gehoord van hun moeder.Even stelden we onszelf gerust met de gedachte aan een KPN-storing. Maar ik wist wel beter. De oudste dochter ging kijken met haar man. Helaas,mijn zus lag dood in haar stoel al 36 uur.. Waarschijnlijk een hartstilstand op vrijdagavond.Een heel moeilijk moment voor mijn nichtje.36 uur hitte verandert iemand. Ik hoop,dat ze het beeld een keer van haar netvlies krijgt. Het is nog onwezenlijk.Ik zal mijn zus heel erg gaan missen.