terugkieke

Regelmatig hoor en lees ik, dat mensen terugkijken op het afgelopen jaar. Ik probeerde het ook, maar dat lukte niet zo goed. Ik merkte, dat ik gewoon in het nu leef en dat wat gebeurde is weggezakt. Ik krijg er ook weinig gevoel bij.
Natuurlijk waren er goede gesprekken, leuke uitjes. fijne wandelingen. Was ik een deel van de zomer een zombie door slecht slapen. Maar dat is geweest allemaal. Het omgekeerde heb ik ook. Weinig goede voornemens, me niet druk maken over wat ik denk, dat komt. Het enige goede voornemen is nog wat schaven aan mijn geduld. Dat is al toegenomen, maar meer is wel prettig.
Ik wens ieder voor het komend jaar de "gereedschappen" om dat wat komt te omarmen.

goede buur

Mijn man had lekkage in de auto. Hij is naar het weekendhuisje van zijn broer gegaan. Daar kan hij sleutelen en alles laten liggen tijdens een koffie-of nadenkpauze.
Toen belde gisteren een vriendin. Haar man werd plotseling opgenomen in het ziekenhuis. Of ik voor de smurf kon zorgen. Natuurlijk doe ik dat. Alleen voor Merle is het moeilijk. Die doet nu kleine traag lopende rondes.
Dan is er de buurvrouw "Oh ik ben vrij en neem Merle wel mee". Het was een wandeling van een uur. Heerlijk,de hond was alle energie kwijt en liep later heel rustig en al wachtend mee op de wandeling met die trage smurf.
Net gaat de telefoon. Het baasje van de smurf is onverwacht overleden vanochtend. Dat wordt een zware tijd voor mijn vriendin. Ik zal haar man ook missen. Als ik naar ons schuurtje kijk, denk ik altijd aan die vriend. Dat heeft hij voor ons gebouwd. Een mooie herinnering.

categorie 1

Vuurwerk uit de categorie 1 mag het hele jaar verkocht en afgestoken worden. Onderzoek naar decibellen toont, dat sommige "leuke dingetjes" even veel geluid maken als zwaarder vuurwerk. Door die "lol"werd ik heel nijdig gisterenavond.
Er waren al zeker tien zware knallen geweest gisterenavond. Merle liep bang rond. Ik had haar gelukkig net een half diazepammetje gegeven. Want daar begon het te knetteren in de tuin naast ons. De buurjongen, een vent van dertig ,stak gezellig vuurwerk af met zijn jonge neefjes.
Ineens werd ik woedend. Gooide de deur open en riep:"stelletje aso's, het is nog geen oudjaar". Waarop de buurjongen zei, dat het maar categorie 1 was. Ik antwoordde, dat ik wist dat het toegestaan was. Hetgeen niet betekende, dat je geen rekening hoefde te houden met de vele honden in de buurt.
Ik snap de buurvrouw, de oma niet. Maar het buurmeisje, de moeder kocht en gaf het vuurwerk aan haar nog jonge kinderen. Wat geef je dan voor voorbeeld? En de buurjongen had 15 jaar geleden een plan bedacht om onze vorige, zeer bange hond van zijn vuurwerkangst af te helpen. Is hij wel veranderd.
De kleinkinderen blijven nog een nacht logeren. Ik hoop, dat hun vuurwerk nu op is. Van mij mag er een algeheel verbod op alles, dat knalt komen.

kerstmis

In de vroege ochtendstilte reed ik langs de grote kerstboom. En dacht aan de kerstvieringen van de zondagschool uit mijn jeugd. Dat was voor een jong kind betoverend.
Het kleine kerkje was versierd. Naast de preekstoel stond een grote kerstboom. Er brandden zelfs echte kaarsjes in de boom en op de kerkbanken. Brandgevaarlijk eigenlijk.
Ik herinner me nog een viering ingeklemd tussen mijn oma en haar zus. Lekker warm en ik kreeg van twee kanten pepermuntjes toegestopt. Het hoogtepunt van het feest was "het verhaal". Een meneer kon geweldig vertellen en had elk jaar weer een ander kerstverhaal. Eigenlijk wat nu de kerstfilms zijn.
Het kerkje had een mooi orgel. Het zingen van de grote groep mensen klonk prachtig en gaf een gevoel van saamhorigheid. Als een bijzonder cadeau kreeg elk kind aan het einde van de dienst een mandarijn. Een vrucht die bij ons zelden gekocht werd.
Dan stapte je de kerkdeur uit de donkere straat in. Ik herinner me nog een keer, dat er een klein laagje sneeuw gevallen was. Wat was er toch veel om je over te verwonderen op die leeftijd. Dat moeten we nu ook niet vergeten.
Iedereen goede kerstdagen gewenst. Gevierd op eigen wijze.

traditie

 Eind jaren '60 leerde ik bij mijn schoonfamilie de traditie van een goed gevuld rozijnen brood met de feestdagen kennen. Mijn schoonmoeder maakte ze, ook een lekker witbrood.. Met dat heerlijke brood begon voor mij de lol in het zelf brood bakken. Ik kreeg het recept en de aanwijzingen van ma. En maakte af en toe een broodje.
Pas 25 jaar later kochten we een broodbakmachine. Die maakte het werk gemakkelijker. Maar toch vond ik de in de oven afgebakken broden het lekkerst.
Toen mijn schoonmoeder geen kerstbroden meer kon bakken, nam ik het over. Soms ook voor zwager en schoonzus, maar in ieder geval voor ons zelf. Mijn man smult er van."Het brood van ma"zegt hij dan.
Een aantal jaren geleden kwam de gewoonte ook een rozijnenbrood voor de buren te maken. Van hun krijgen we op oudejaarsavond de oliebollen. Vandaar, dat ik vanochtend al vroeg bezig was. Het deeg in de machine, zelf de rozijnen en sucade er door rollen , rijzen op de kachel en afbakken in de oven. De keuken geurt naar brood.
Het eerste sneetje is geproefd. Nu matigen om met de kerstdagen ook nog iets over te hebben.

licht

Vandaag is het de kortste dag. Daar heeft mijn man het al dagen over. Hij verlangt echt naar het lichter worden van de dagen. Ik heb dat veel minder.
Maar om midwinter te vieren eten we vanavond extra lekker. En hebben we bij de lunch de tiramisu voor vanavond al opgesmikkeld. Ik kan me wel voorstellen, dat het in de tijd voor elektrisch licht echt een omkeerpunt was. als de dagen langzaam weer gingen lengen.
Ik kan me nog herinneringen, dat we in februari schaatsten. Dan kon je al tot half zes op het ijs blijven. Ook nu is al snel het namiddagrondje met Merle geen donkere bedoening meer. Alleen duurt het nog maanden, voor ik in de vroege ochtend weer zonder verlichting kan fietsen.
Ik ga straks eten maken. De kaarsjes op tafel en stilstaan bij de terugkeer van het licht.

voorlezen

Weer was ik gisteren de enige met yoga. Met als voordeel, dat de lerares de oefeningen speciaal voor mij uitzocht. Rug,ogen,alles kreeg aandacht.
Bij de ontspanning werd er deze keer voorgelezen. Een verhaal, passend bij de kerstgedachte.
Het was heel apart. Heerlijk liggend op mijn kleedje in een schemerige ruimte hoorde ik het verhaal van de kleine ziel aan. Het had iets veiligs en vertrouwds. Net als het voorlezen in mijn kindertijd.
De gedachte achter het verhaal en soms ook de humor kwamen me bekend voor. Later hoorde ik, dat het  een  kinderboek van Neale Walsch was. In de tijd, dat ik zijn boeken las, was ik altijd benieuw, hoe hij voor kinderen schreef. Nu weet ik het,heel leuk.
Helemaal ontspannen ging ik naar huis. In mijn tas twee gelukskoekjes, ook eentje voor mijn man. Ook dat was weer zo'n aardige attentie.